“Sonia Gandhi – a blot on the Nation” – by Mark Tully


Posted Sat, 07/21/2012 – 23:50 by admin
Folks, the following article, “The Truth and Hidden Facts,” is written by the renowned British journalist and author, Sir William Mark Tully.

The article is about India’s Congress Party but it also covers a few other topics like Hinduism. ……
Here is a quote from one of his recent interviews about Indians, ” They are highly intelligent people. When provided with opportunities they take them. You can see that in the countries where there are Indian communities of the diaspora. They’re not communities that just lie back and wait for things to be done for them. So I think it’s Indians, above everything else, that gives one hope.” He is always very candid in his conversations and in interviews he gives. He says that the reason he loves India and has spent over 40 years there is because, unlike Britain which is too dull and orderly, India is an unpredictable and lovable madhouse! While he says India has tremendous potential, he does not think India can achieve its full potential unless it makes very considerable reforms in how it is governed and bring about reforms in its administration, in its ability to deliver services.

He has also written hundreds of articles about India. He has received many prestigious awards, including Padma Shree and Padma Bhushan.

Now that you know who Mark Tully is, read this article that he wrote last month.

Chandu Radia




I was surprised when the Congress party gave me a Padma Shri – I am the only foreign journalist to ever get it. For, in my forty years of political reporting in India, I have always been a vocal critic of the Nehru dynasty. Someone even called me recently: “a vitriolic British journalist, who in his old age chose to live back in the land he never approved”.

It started with Operation Blue Star. I was one of the few western correspondents who criticized Indira. As I have said since then numerous times, the attack on the Golden Temple and the atrocities that followed the army operations, produced in all sections of the Sikhs a sense of outrage that is hard today to alleviate. I believed then that the large majority of Hindu India, even if politically hostile to Indira Gandhi, openly identified with – and exulted in – her will to overwhelmingly humble a recalcitrant minority.

As everybody knows, Indira Gandhi helped my fame grow even more, by wanting to imprison me during the Emergency she clamped and finally throwing me out of India for a short while. But the result was that the whole of India tuned in, then and thereafter, to my radio’s broadcasts, ‘The Voice of India’, to hear what they thought was ‘accurate’ coverage of events.

When Rajiv Gandhi came to power, I first believed that he was sincerely trying to change the political system, but he quickly gave-up when the old guard would not budge. I criticized him for his foolish adventure in Sri Lanka, although I felt sorry for him when he was blown to pieces by Dhanu, the Tamil Tiger. It is in Kashmir, though that I fought most viciously against his Govt and subsequent Congress ones for its human right abuses on the Kashmiri Muslims of the Valley. The Congress Governments tried indeed several times to censor me and the army even took prisoner my Kashmiri stringer, whom I had to rescue by the skin of his teeth. I am also proud that I was the first one to point out then, that the Indian Government had at that time no proof of the Pakistani involvement in the freedom movement in Kashmir. Thus I always made it a point to start my broadcasts by proclaiming that « the Indian Government accuses Pakistan of fostering terrorism», or that “elections are being held in Indian-controlled Kashmir”…

As I was so popular, all the other foreign journalists used the same parlance to cover Kashmir and they always spoke of the plight of the Muslims, never of the 400.000 Hindus, who after all were chased out of their ancestral land by sheer terror (I also kept mum about it).

As for Sonia Gandhi, I did not mind her, when she was Rajiv Gandhi’s wife, but after his death, I watched with dismay as she started stamping her authority on the Congress, which made me say in a series of broadcasts on the Nehru Dynasty: “It’s sad that the Indian National Congress should be completely dependent on one family; the total surrender of a national party to one person is deplorable. You have to ask the question: what claims does Sonia Gandhi have to justify her candidature for prime-ministership? Running a country is far more complicated than running a company. Apprenticeship is required in any profession — more so in politics”. I heard that Sonia Gandhi was unhappy about this broadcast.

Then, after President APJ Abdul Kalam called her to the Raj Bhavan and told her what some of us already knew, namely that for a long time, she had kept both her Italian and Indian passports, which disqualified her to become the Prime Minister of India, she nevertheless became the Supreme leader of India behind the scenes. It is then that I exclaimed: “the moribund and leaderless Congress party has latched onto Sonia Gandhi, who is Italian by birth and Roman Catholic by baptism”.

She never forgave me for that. Yet, today I can say without the shadow of a doubt that when history will be written, the period over which she presided, both over the Congress and India, will be seen as an era of darkness, of immense corruption and of a democracy verging towards autocracy, if not disguised dictatorship, in the hands of a single person, a non Indian and a Christian like me. Truth will also come out about her being the main recipient for kickbacks from Bofors to 2G, which she uses to buy votes, as the Wikileaks have just shown.

Finally, I am sometimes flabbergasted at the fact that Indians –Hindus, sorry, as most of this country’s intelligentsia is Hindu – seem to love me so much, considering the fact that in my heydays, I considerably ran down the 850 million Hindus of this country, one billion worldwide. I have repented today: I do profoundly believe that India needs to be able to say with pride, “Yes, our civilization has a Hindu base to it.”

The genius of Hinduism, the very reason it has survived so long, is that it does not stand up and fight. It changes and adapts and modernizes and absorbs–that is the scientific and proper way of going about it. I believe that Hinduism may actually prove to be the religion of this millennium, because it can adapt itself to change.

Hindus are still slaves to MUSLIMS and CHRISTIANS

On the name of secularism, lots of facilities and cash incentives are given to Muslims and Christians. Haj subsidy is given to Muslims for Haj yatra, wages of Muslim teachers and Imams are given to Muslims are given by looting the Hindu temples. No such subsidy is given to Hindus for going to Hindu religious places or any wages to Hindu religious priests or Hindu teachers. In fact congress secular government creates many obstacles for Hindus for going to Amarnath Yatra. Even after 65 years of independence reservation is given on religious grounds while it should have been abolished by this time. If at all reservation or subsidy is needed, then it should be purely on economic grounds rather on the grounds of minorities. Such reservations affect the quality of work. Congress party giving various kinds of allurements to minorities to buy their votes with Hindu money. In the government many people are with Hindu names but in fact many are Muslims and Christians with Hindu names to fools Hindus and to show in the government, majority people are Hindus.



Sonia Gandhi is a problem for governance, says Mark Tully

Sangeeth Sebastian | Mail Today | New Delhi, November 21, 2011 | UPDATED 12:17 IST
Senior British broadcaster and writer Mark Tully has publicly expressed his displeasure at dynasty politics and UPA chairperson Sonia Gandhi.

The former BBC chief’s rare display of candour came at the launch of his book Non-Stop India (Penguin/ Allen Lane) in the Capital on Saturday evening. “Too much of influence lies there, when it should lie in the Prime Minister’s Office,” he said in response to a query by television host Karan Thapar on whether Tully thought “Sonia Gandhi is a problem” for governance.

He also had his guns trained on Congress heir apparent Rahul Gandhi. “Rahul is trying to do in Uttar Pradesh what Mulayam Singh Yadav did,” he said referring to his attempts to get in touch with the masses. “But it is not easy, considering the security around him,” Tully said.

According to him, India needed to worry more about dynasty politics. “The Prime Minster, for all his qualities, is not a politician. At the Centre, most people are not grassrootlevel politicians such as Mulayam. This is a problem with the Congress party.”

Thapar, who played more of an agent provocateur than an amiable host, meanwhile, egged Tully on with his pointed queries. He extracted more from Tully than the reticent Britisher was expected to part with, prompting the latter to admit that “I could not withhold anything from you”.

The 243-page book, according to the author, reflects the change in the international view of India – as an emerging economic powerhouse brimming with confidence – since the publication of his earlier book No Full Stops in India . The book features a number of revealing interviews with the captains of industry, subsistence farmers, politicians, Dalits, spiritual leaders and even bandits.

Identifying corruption as a major malice of the governance system, Tully has, however, warned the people not to get distracted by it. “If you concentrate too much on corruption, you forget the cause,” he said.

Surprisingly, for an Englishman who was knighted by the British monarchy in 2002, Tully was less than enthusiastic about the growing status of English as an aspirational language of the Indian middle class. “Learning English is an economic asset,” he said. “But the problem is its impact on regional languages. English is a mark of India, not Bharat,” he added.

The response prompted Thapar to ask Tully the reason behind his fascination for India. “It will be an absurd proposition if I try to become more Indian than an Indian,” Tully said. “My ancestors have all lived in India. Having lived in India, I too have started to believe in Karma,” he replied philosophically.

Read more at: http://indiatoday.intoday.in/story/mark-tully-slams-dynastic-politics-of-sonia-led-congress/1/160848.html


Can Telangana flourish with its Triangular shape?

Creation of Telangana is not a solution. This Telangan issue was discussed twice before in this blogspot. An astrological analysis was done in this article : “Andhra splits – Saturn effect?” in 2009, saying that

“These combinations foretell political problems, strained relations within the people, disputes and parting of ways between those who were together until then.

Its woes will not end but continue after that when Saturn and Rahu joins in the 8th house (Libra) for Andhra in 2013.
This is not a good time for Indian internal scenario too as this combination happens in the 4th house to Indian natal moon.”

In another article I wondered whether there is any Christian agenda behind Telangana demand?

I came across views both for and against the formation of Telangana which can be read under these two articles.

The main reason that Telangana supporters were saying was that they did not flourish and they were a neglected lot in the larger picture of Andhra Pradesh. If that was there problem, the solution lies not in seceding away. Better management right up to the grass root level must be and can be done.

In a country of Durga Nagpals who are penalised by the political masters for doing their jobs, the excuse of administrative reason does not hold water. If a part of a State does not show development, it is because the political rulers have no stake in that part. By seceding that part as a solution, we are actually dividing the people on the basis of their own wraths, anger, self interests and so on which would be further nurtured by vested interests to keep that part as their pocket borough so that the people cling on to them as their saviour as long as their problems still remain unaddressed. The result is that their problems would not be solved or how else the politicians can continue to survive?

The British policy of divide and rule is exactly aimed at keeping sections of people pitted against each other for ever so that their exploitation can continue without being challenged. Such a division on the basis of castes and religion had been happening ever since Independence. Now when those issues have started showing diminishing returns, newer divisions are being resorted to. The division of Andhra Pradesh comes under this category.

This is demonstrated in the way Digvijay Singh has reminded TRS of its offer to merge with the Congress if its demand for Telangana is met with. With election around the corner, the congress has offered Telangana formation. It is shocking that this crass opportunism has not been criticised but just termed as political expediency by our lame media. Are we a commodity to be divided and bartered to fulfil the ambitions of politicians and political parties? The motive of the politicians for division, defeats the so-called aspirations of the people for division.

We are not like the United States where many states are there with better administration for themselves. There the culture is the same, the language is the same and there are hardly any elements that differentiate one from the other. Moreover there are only two parties throughout the United States with less scope for multiple posturing. But in India within every 100 km you find a difference in the identity of people. The differences in caste, language and religion are being kept alive by politicians and those with political ambitions. The result is that there are many islands within a state working with cross purpose with others around them. If these islands are going to get legitimacy by becoming a state, then also the frictions are going to be there with an unchallenged scope of igniting chauvinism and self interest which would have less space for accommodation for others from rest of India.

Today the nation is facing the prospect of a fractured mandate in the hustings and instability in the Centre after 2014 elections. With more states in the kitty, there is going to be more regional parties who cannot work for a United India. Continuing instability at the national level is going to be the result of all this. It seems my oft repeated fear of bad patch for India in Moon dasa from 2015 to 2025 to be a period of instability, internal bickering and external threats will have its genesis in Telangna formation. Andhra Pradesh already had a notorious name as the forerunner in linguistic division of India. Now again it is leading another round of division which is going to make India an Africa!

Telangana is going to give legitimacy to all notorious secessionist elements in the country. Even peaceful states are going to bear the brunt of Telangana mania. In Tamilnadu, Telangana echo can be heard in Ramdoss, Seeman and the Kongu leaders who had expressed their wish for separate states from Tamilnadu. Ramdoss would ask for a Vanniyar state saying that Vanniars are the deprived lot and are poor ever addicted to boozing. Karnunanidhi would want South Tamilnadu to become a separate state to satisfy his Son Alagiri. The Christians would ask for secession of Kanya kumara and Nagarkoil saying that they are backward states. Already the converted Christians of these districts have raised an objection to the building up of the Tirupati like Balaji temple in the district. How crooked and narrow their agenda is! Will this kind of attitude promote Nationalism or unity among the people?

The underlying reason for these demands is that they would all become the fiefdoms of politicians who could find it easier to keep a smaller state under their grip. It is like the Pancha Tantra film dialogue of “Chinna kallu, peddha laabham” . With little efforts they can make huge profits. When the politicians have to operate in a smaller region or for a select group of people, their effort and expenditure are less and rewarding than working on larger region with more interferences to their focussed regions. This is the exact reason behind the clamour for division into smaller states.

The aims and ambitions of these smaller states would always be in clash with neighbouring states. Already every state is having problems with neighbouring states. The politicians would keep whipping up emotions against other states to keep their grip strong. Presently this is happening between the states where chauvinism of sorts is being developed in the name of democracy and voicing people’e aspirations. This is mis-use of democracy.

Coming to Telangana issue, one of the reasons put forward by the supporters is that they have a historical past that gives them an identity which they can preserve and nurture if they have their own State. They obviously refer to the Muslim rule in the recent past. There is also news that Urdu is going to be the first language in Telangana. Didn’t they have a past before that? Their history started from Trilinga kshetras that gave them an identity as Trilinga – Tailinga – Telanga! It was a Linga kshetra bound by a triangular land. The shape of Telangana tells it all!

Let people know that a trianglular land is prohibited for living as per Vastu sastra. It is called as TrikONAkAra BhUmi. According to Raja Martanda, “Raja bhIthi strI kONasya suta saukhya vinAshanam”. In present day terms, this means threat from (kings) employers and loss of employment and loss of well being of children! Triangular site will take a toll on children. Triangular site would not allow material progress.

I have said in so many times in my previous articles how a triangular land is a place of manifestation of unknown energies. These energies can be trapped and tapped only by worship and consecration done in the Hindu way! When done in that way, the land would prosper with peace and knowledge.

India also is triangular in shape and its people in the past were guided well to lead a pious life so that the defects arising out of the triangle were warded off by the force of energies that were trapped as Gods.

There was a triangular bhumi in India similar to the present shape of Telangana. It has been found out by archaeological excavations during the British period. It had a triangular shape bound by walls and by towns on three sides. This place is known as Ahichhatra, corrupted from Ahi- Kshetra, the capital of Panchala country of Drupada of the Mahabharata period.

An important information related to this site is that it is here the Yajna was held from which Draupadi emerged. It is unbelievable that a person can appear or be born out of a Yajna kunda. But the shape of the city itself in a triangle makes me say that any wonder is possible in a triangle provided people know how to extract the benefits of a triangle.

There are triangle shaped places in the world where wonders have been witnessed. For example England that is experiencing many crop circles every year is triangle in shape. It is because of the presence of energies unknown to science.

Sicily which experiences many crop circles is also triangular in shape.

The Bermuda Triangle is a triangular part of the Ocean where unknown energies are at play.

In all these places, there is no human effort to trap that energy and make it beneficial for mankind.

But the Vedic rishis were able to trap the energy present in triangular Bharat and guided people on how to lead their life in concurrence to these energies trapped as supreme shakthi. Ahichhatra’s shape offered a greater scope to use that energy to bring out a human being from a Homa Kunda.

The Trilinga Kshetra must have been established with a similar aim of trapping supreme energy from which people drew their spiritual strength.

But from the time it fell into Nizam’s hands and the people having converted into Islam, that energy had been left to dissipate, with the result the original nature of TrikONa bhUmi had set in. A land where even onions and garlic must not be consumed, animals are killed for eating! Readers may recall the 3rd part pf Kedarnath articles where I have explained the manifestation of Kali to attract the subtle bodies of murdered beings. The region of Telangana, if seen with some aid to detect the subtle bodies would present land of negative energy. This region had never prospered due to this reason ever since it left out the Hindu way of treating a TrikONa bhumi. Now with the exact shape of a triangle, only Kali’s wrath is going to be seen. This is not a curse but a caution.

After Kedarnath, now the Trilingas are going to do the Dandava of destruction. That is going to be echoed throughout India. A nation born at midnight in an inauspicious configuration is entering its Makara period. I have no hope for a peaceful India, no hope for a future of India. Ved Vyasa’s ominous words are ringing in my mind. (Mahabharata 6-9). He compared the kings who were always fighting with each other to snatch the land from one another, with dogs that fight with each other for meat. This land had come a long way after Vyasa’s times. Today there are dogs, wolves and vultures fighting with each other over our land. Under the royal orders of a White Kali, Congress had become three in one – dogs, wolves and vultures together as one – with similar creatures following them.

Islam will not change, Muslims will, says Taslima Nasreen.


Islam will not change, Muslims will.


Taslima Nasreen

Some ex-Muslims believe Islam is resistant to change. They think there are a few reasons why the Islamic tradition is more resistant to change and the creation of a secular liberal breathing space for adherents than many other religious traditions appear to be.

The reasons are:

(1)…. Islam has historically had an expansionist and political dimension.
It was formulated at a time of war and is completely embroiled in the Arab imperialistic ambitions of the time.
While there is war and brutality in the Old Testament, there is no call for global war – the conflicts are quite local. In effect Islam became a kind of meta-tribalism when it was formulated.

Also, orthodox Islam explicitly sees no distinction between the sacred and the secular: social spheres have to be patterned according to sacred dictates.

Contrast this with Christianity, in which Jesus reportedly tells his followers to render unto Caesar his due, and unto God his due.

(2)… Islam sees its core text, the Quran, as being, more or less, God incarnate.
What Jesus is to Christianity, the Quran is to Islam.

Jesus is the logos in Christianity, the flesh-made-Word, whereas in Islam, it is the Quran that is the logos, the Word-made-flesh.

This is problematic because it means that Muslims have a hard time accepting that parts of the Quran are highly situated in very specific temporal contexts. Add to this the idea that Islam believes it is the final religion and the Quran is therefore the final text for all time and all places, and you can see that the seeds of literalism are sown right into the orthodox, classical tradition itself.

By contrast the idea of an eternally infallible text is not found in Christianity (the Bible is considered inspired, but still the work of human minds) or in the Indian / Asian religions.

(3)… Islam has somehow gotten saddled with this arrogant claim of Muhammad being not only the final prophet, but also the best human being to have ever existed in human history.

This is in contrast to the prophets of Israel in the Old Testament, who are seen as being basically human beings dealing with the challenges of life and existence as best as they could.

My impression of Muhammad as a man is that he seems to have started off as a humble and honest merchant, but the second half of his life shows that some major transformation took place: he behaved no differently from an average Arab warlord of that era (not that I am judging it by modern-day ethical standards — just observing), and it looks like the military conquests, multiple wives and influx of concubines and slaves just went to his head.

Many people have pointed out the differences between the conciliatory Meccan and more aggressive Medinan suras of the Quran.

(4) Unlike Hinduism or Buddhism or other Eastern religions, it can be reduced to a single man and a single scripture.
The same is true for Christianity as well of course, and Judaism to a lesser extent. This kind of reductionism encourages a religion to be a more closed system and discourages diversity and pluralism.

(5) The traditional Sunni orthodoxy is anti-innovation to the core, and all new ideas are considered as the devil’s handiwork and to be approached as cautiously as possible.
This has caused Islam to stagnate remarkably and has prevented its growth or evolution in any meaningful way. Here even Christianity and Judaism are different from Islam and have shown some fairly strong progressive and innovative movements through the ages (most recently, witness the rise of Emergent Christianity under which even evangelicals are taking a post-modern turn, and Process Theology inspired by Alfred North Whitehead, a contemporary of Bertrand Russell).

(6) Every orthodoxy needs a heterodoxy to keep it from stagnating too much, and every heterodoxy needs an orthodoxy to keep it from becoming reckless.

This is true not just for religion but also for science and for virtually every human endeavor.

Whether we are conservative or liberal, the future terrifies us even as it beckons us, and it is just natural to want to regress to the comforts of what is stable and known no matter how stale it has become.

But the Sunni Islamic tradition has exaggerated this fear of the unknown to such monumental proportions that it has squashed freedom of expression and thus every single heterodox movement. The only “heterodoxy” that has survived is the Shi’ites, and they only differ with the Sunnis on doctrinal issues that don’t have much of a bearing as far as social realities go.

(7) Islam is, to my mind, the only religion in the world with developed orthodox doctrines on how to treat unbelievers and apostates, and convinced of its universalizing mission which can even be implemented by coercion.
In other words identity politics are built right into the orthodox Islamic tradition. This makes the radical politicization of Islam even more problematic and endangers all those who dare to question the received wisdom.

Christianity is also a universalizing, prosyletizing religion, but its imperialistic ambitions (a) were not really based on the teachings of Jesus of Nazareth who was nonviolent (see also the comment above about rendering unto Caesar his due and rendering unto God his); and (b) have largely been surrendered in today’s context.

( 8 ) There is hardly a female voice to be found in Islam.

Christianity still has the figure of the Virgin Mary and even Mary Magdalene in the non-canonical Gospels, as well as numerous female Christian saints. Christ definitely had a feminine side and used to take female disciples, which was revolutionary for his era. Some of the Hindu scriptures are partially authored by women, and likewise for Buddhism. Both Hinduism and Buddhism have Tantric schools that elevate women to the status of goddesses and also certain very spiritual schools of thought according to which experience is supposed to trump intellectual dogmas which has allowed them to evolve.

Some of the reasons are good but nothing can prevent religion or religious people from changing, reforming and evolving. I am more interested in modern humans than ancient religions.

Muslim rulers have been using Islam for their own interests, they keep people in ignorance, women in slavery, and allow the persecution of the people of different faiths. They do not allow criticism of Islam.

You suppress critical thinking means you suppress the ability to think clearly and rationally, to engage in reflective and independent thinking. If criticism of Islam is allowed in the Muslim countries, I believe many Muslims will become agnostic or atheists, or become secular and will ask for secular state, secular laws and secular education.

It is not true that Islam can not be changed, Islamic laws have been slightly or considerably reformed in many different Islamic countries. But this is not enough. Revolution is always better than reformation. It doesn’t matter how much you sugarcoat myths, myths will never be facts.

Ignorance about true Islam is one of the main reasons for most Muslims to resist changes in Islam. Changes happened in most of the Western countries because free thinkers were allowed to criticize churches, priests, and Christianity.
Educated and enlightened people in the Christian societies abolished religious rules, separated state and religion before other religious communities did.

We now see more non-religious people are in the Western Christian countries than in the Muslim countries. Muslim men and women whoever leave Islam or criticize Islam still get killed, harassed, tortured, exiled. But I do not think Muslims will take much time to be secular and liberal if Muslim rulers instead of talking action against the people who criticize Islam, take action against the religionists who violate other’s human rights and the right to freedom of expression.
Christians were not less violent than Muslims. If Christians can change themselves, Muslims can. They are all humans.

There is no need to make ancient religions evolve to modern religions. Religion will always have conflicts with rationality and science. Religious scriptures and religious laws are not compatible with the modern concepts of human rights, women’s rights and the laws that are based on equality. All religious scriptures are out of place, out of time. Religion alone is powerless. People have enormous power to make a religion survive for centuries, or to go extinct.

I am hopeful that someday Muslims will make Islam die out. Zeus, Poseidon, Hermes, Athena, Apollo, Neptune, Jupiter, Odin, Thor and thousands of gods died, Allah will die too.

புனிதப் புரட்டு – பால கௌதமன் (அருளாளராக்கப்பட்ட தேவசகாயம் பிள்ளை பற்றிய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை)

புனிதப் புரட்டு

– பால.கௌதமன்

முதல் இந்தியர் புனிதர் ஆகிறார் !

மண்ணின் மைந்தர் புனிதராகிறார் !

கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் அமர்க்களப் பிரச்சாரம்!

தேவசகாயம் பிள்ளை என்பவரை “புனிதர்” ஆக்குவதற்கான முதல் படியாக, அவரை “உயிர்த்தியாகி”” என்று போப்பாண்டவர் 2012-ம் வருடம் ஜூன் 28 அன்று அறிவித்தார். முன்னணிப் பத்திரிகைகள் இந்தச் செய்தியை தலைப்புச் செய்தியாக வெளியிட்டதுடன் ஏதோ இந்த அறிவிப்பால் இந்திய பூமியே புனிதப்பட்டு விட்டதாக எழுதத் தொடங்கிவிட்டன.

இந்தப் புனிதப் பட்டமளிப்பு விழாவின் நோக்கம் என்ன? இந்த வரலாறு உண்மைதானா?

யார் “உயிர்த்தியாகி”” ஆகிறார்?

பல ஆயிரம் கிலோமீட்டர்களுக்கு அப்பால் ஐரோப்பாவில் சாம்ராஜ்ஜியம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் போப்பாண்டவருக்காக, மதமாற்றத்தில் ஈடுபட்டு நாட்டைப் பிடிக்கும் படையில் சேர்ந்து பின்னர் மரணமடைந்த ஓர் போர் வீரன் தான் இந்த உயிர்த்தியாகி என்கிறார் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பாதிரி டெர்டுலியன். “உயிர்த்தியாகத்தை மனமுவந்து புரியும் தியாகிகளின் தியாகமே, மற்ற மதத்தவர் கிறிஸ்துவராக மதம் மாறத் தூண்டுதலாக அமைகிறது.” என்று சொல்லும் அவர், “உயிர்த்தியாகம் புரிந்தவர்களின் ரத்தம்தான், சர்ச்சின் விதையாகும் என்கிறார் [Source: http://en.wikipedia.org/wiki/Christian_martyrs )

இந்தப் பட்டமளிப்பின் நோக்கம் மதமாற்றமே! இதை மீண்டும் உறுதிப் படுத்துகிறார் போப் இரண்டாம் ஜான் பால். உறுதிப் படுத்துவதுடன் நின்று விடவில்லை, இந்த உயிர்த்தியாகிகளே வாட்டிகனின் நாடு பிடிக்கும் போர் வீரர்கள் என்று பெருமைப் படுத்தவும் செய்கிறார்.

முதல் ஆயிரம் ஆண்டுகளின் சர்ச்சானது, உயிர்த்தியாகம் புரிந்த தியாகிகளின் உதிரத்தால் உருவானது” என்றும், உயிர்த்தியாகம் புரிந்தவர்களின் பாரம்பரியத்தை மறந்து விடக் கூடாது என்றும் சொல்லும் போப் ஜான் பால் II, இந்தப் பெயர் அறியாத, யாரெனத் தெரியாத படை வீரர்களுக்கான அங்கீகாரத்தை, இறைப் பணியாகவே ஏற்று நடத்த ஊக்குவிக்கிறார்.
(source: http://www.martyrdevasahayam.org/RELEVANCE-OF-MARTYRDOM.php retrieved on 30.11.2012 )

இதில் கவனிக்க வேண்டிய வாசகம் என்னவென்றால் “முகம் தெரியாத படைவீரர்கள்” (“unknown soldiers” ) என்பதுதான்.

இந்த ”வீரர்கள்” இருப்பது எந்தப் படை? இது யாருக்காகப் போரிடும் படை? எந்த நாட்டைப் பிடிக்கிறது? எந்தப் பண்பாட்டை இது அழிக்கிறது? இதன் நோக்கம்தான் என்ன? மிருக நிலையிலிருந்து மனித நிலைக்கும் மனித நிலையிலிருந்து தெய்வ நிலைக்கும் ஒருவனை உயர்த்துவது சமயம். இந்த ஆன்ம நெறித் தத்துவத்தை ஏற்றால் அது சமயம். ஆனால், சமயம் என்ற போர்வையில் நாடு பிடிக்கும் இந்தக் கூட்டத்தை சமயத்துடன் ஒப்பிடுவது எந்த வகையில் நியாயம்?

மேலும், முன்பின் அறியாத நாடுகளுக்குச் சென்று, அந்த மண்ணின் மைந்தர்களை ஏமாற்றி, மிரட்டி, கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்ற முயலும்போது இந்தப் “படை வீரர்கள்”” தன்மானமுள்ள மண்ணின் மைந்தர்களால் கொல்லப்படுவதுண்டு. அவ்வாறு கொல்லப்பட்ட ஆக்கிரமிப்பாளர்களைத்தான் கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள் “உயிர்த்தியாகிகள்”” என்று முன் நிறுத்துகின்றன.

இதே போப் ஜான் பால் II, முதலாம் ஆயிரம் ஆண்டில் ஐரோப்பாவை மாற்றிவிட்டோம். இரண்டாவது ஆயிரமாண்டில் அமெரிக்காவை மாற்றினோம். நடக்கும் ஆயிரமாண்டில் ஆசியாவை மதம் மாற்றுவோம் என்று கொக்கரித்தது நினைவுகூரத் தக்கது. இந்த ஆன்ம அறுவடைக்காக கத்தோலிக்க சர்ச்சுக்கு டெர்டுலியன் பாதிரியார் சொன்னதுபோல், உயிர்த்தியாகிகள் தேவைப்படுகின்றனர். அதற்காக, கேரளா, தமிழகம், வட இலங்கை போன்ற பகுதிகளில் உயிர்த்தியாகிகள் உள்ளனரா என்று தோண்டியெடுக்கும் பணியில் சர்ச் மும்முரமாக ஈடுபட்டுள்ளது. இதனை கோட்டார் மறைமாவட்டத்தினால் நிர்வகிக்கப்படும் வலைதளத்தில் கிறிஸ்துவர்களே ஒப்புக் கொண்டுள்ளனர்.

“இந்த உயிர்த்தியாகம் புரிந்தவர்களின் நினைவுகளை மறவாதிருக்க, அவர்களின் சாகஸத்துக்கான சான்றுகளையும், தியாகம் குறித்த தரவுகளையும் பதிவுகளாக்குவதே உகந்த வழி என்று அவர் (போப் ஜான் பால் II ) கருதுகிறார். ”

(source: http://www.martyrdevasahayam.org/RELEVANCE-OF-MARTYRDOM.php retreived on 30.11.2012)

இந்தத் தோண்டுதலில் சிக்கியவர் தான் வேதசாட்சி தேவசகாயம் பிள்ளை. கிறிஸ்துவத் திருச்சபைகளுக்குச் சொந்தமான வலைதளத்தில் தேவசகாயம் பிள்ளையின் “வரலாறு”” பின்வருமாறு சொல்லப்படுகிறது:

தேவசகாயம் பிள்ளை 1712-ம் ஆண்டு உயர் ஜாதியான நாயர் சமுதாயத்தில் நீலகண்டப் பிள்ளை என்ற பெயரில் பிறந்தார். பின்னர் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் பத்மநாபபுரம் அரண்மனையில் பணியாற்றினார். அப்போது மார்த்தாண்டவர்ம ராஜாவின் தளபதியான டச்சுக்காரர் டிலனாயுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டது. அதன் விளைவாக அவர் கிறிஸ்தவத்தின் பால் ஈர்க்கப்பட்டார். 1745ம் ஆண்டு வடக்கன்குளம் சர்ச்சில் பௌட்டாரி என்ற பாதிரியாரால் கிறிஸ்துவராக மதம் மாற்றப்பட்டார். கிறிஸ்துவராக மதம் மாறியதும் தேவசகாயம் பிள்ளை என்ற பெயரை ஏற்றுக் கொண்டார். பின்னர் அவர், ஜாதி வேறுபாடுகளைக் கடந்து, அனைத்து தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதியினருடனும் நெருங்கிப் பழகி, அந்த மக்களை கிறிஸ்துவ மதத்துக்கு மாற்றினார். இதனைப் பொறுத்துக் கொள்ளாத பிராமணர், நாயர் போன்ற ஆதிக்க சாதியினர் மன்னரைத் தூண்டி விட்டு, தேவசகாயம் பிள்ளை மீது அடுக்கடுக்காகப் பல புகார்களைச் சுமத்தினர். இதன் விளைவாக தேவசகாயம் பிள்ளை 1749, பிப்ரவரி 23ம் தேதி கைது செய்யப்பட்டார். 1749 முதல் 1752 வரை மூன்றாண்டு காலம் தேவசகாயம் பிள்ளை பலவிதமான சித்ரவதைக்கு ஆளாக்கப்பட்டார். பிறகு, நாகர்கோவில் திருநெல்வேலி சாலையில் உள்ள ஆரல்வாய்மொழிக்கு அருகே காத்தாடி மலையில் மார்த்தாண்டவர்ம ராஜாவின் காவலர்களால் 1752ம் வருடம் ஜனவரி 14ம் தேதி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். (http://www.martyrdevasahayam.org & http://cbci.in/FullNews.aspx?ID=648 ) (Retrieved on 30.11.2012)

இந்த வரலற்றை வெளிக்கொணர்வதின் பயன் என்ன? கோட்டார் மறைமாவட்ட வலைதளம் அதை பின் வருமாறு தெளிவு படுத்துகிறது.

“கடந்த 259 ஆண்டு காலத்தில், இந்த இறை சேவகர் (தேவசகாயம் பிள்ளை) தமிழ்நாடு, தெற்கு கேரளம், வடக்கு இலங்கை ஆகிய பகுதி மக்களின் நினைவுகளில், வழிபாட்டில், ஆன்மீகத்தில், பிரார்த்தனையில் நீக்கமற நிறைந்திருப்பதன் காரணமாக, அவரை அந்தப் பகுதிகளின் ‘பெயரறியாத, முகம் தெரியாத படைவீரர்களோடு’ சேர்க்க முடியாது. ஆனால், சர்ச்சால் அங்கீகரிக்கப்படாத நிலையிலும், சர்ச்சின் அதிகாரப்பூர்வமான ஏற்பு நிலை இல்லாத சூழலிலும், இத்தகைய பொருள்பொதிந்த நிகழ்வை, சர்ச்சுக்கோ, சமுதாயத்துக்கோ பலனளிக்கும் வகையில் செயல்படுத்த முடியாது.”
(source: http://www.martyrdevasahayam.org/RELEVANCE-OF-MARTYRDOM.php retreived on 30.11.2012)

“இத்தகைய பொருள்பொதிந்த நிகழ்வை சர்ச்சுக்கோ சமுதாயத்துக்கோ பயனளிக்க” – அப்படி என்றால், தேவசகாயம் சர்ச்சுக்கான ஒரு வியாபாரப் பொருள். இதில் எந்த ஆன்மிக நோக்கமும் இல்லை என்பதை சர்ச்சே தெளிவு படுத்திவிட்டது.

எந்தப் பகுதிகளில் இவர் பயன்படுத்தப்படப் போகிறார்?
“தமிழ்நாடு,தெற்கு கேரளம்,வடக்கு இலங்கை ஆகிய பகுதி மக்களின் நினைவுகளில்,வழிபாட்டில்,ஆன்மீகத்தில்,பிரார்த்தனையில் நீக்கமற நிறைந்திருப்பதன் காரணமாக” என்கிறபகுதி விளங்கி விட்டது,ஆனால் எப்படி என்று தெரியுமா?இதன் மூலம் எந்த பண்பாட்டு அடையாளத்தை அழிக்கப்போகிறார்கள் என்று தெரியுமா? இதற்கான பதிலை நாகர்கோவிலில் டிசம்பர் 2 , 2012அன்று தேவசகாயம் பிளையை ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர் என்று அறிவித்த விழாவில் கிறிஸ்தவர்களே வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.
தேவசகாயம் பிள்ளை வேதசாட்சி நிலை அடைந்த ஜனவரி14ஆம் நாளை,தேவசகாயம் பிள்ளை திருவிழாவாகக் கோண்டாட,கார்டினல் அமடொ அனுமதி அளித்துள்ளார்.இதில் கவனிக்க வேண்டிய நாள்,ஜனவரி14.பெரும்பாலும் அன்றுதான்,தமிழகம்,வட இலங்கை மற்றும் தெற்கு கேரளத்தில் பொங்கல் பண்டிகை ஆண்டு தோரும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படும்.சபரிமலை மகர ஜோதியும் அன்று தான் தோன்றுகிறது.
கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ பிஷப்புகளின் கூட்டமைப்பின் (CBCI) வலைதளம்,தேவசகாயம் பிள்ளை ஜனவரி14அல்லது15ல் கொல்லப்பட்டார் என்கிறது(http://cbci.in/FullNews.aspx?ID=648) (Retrieved on 30.11.2012).காரணம்,தை மாதப் பிறப்பு அவ்வப்போது ஜனவரி15ஆம் நாளும் வரும்.இதன் மூலம்,பொங்கல் பண்டிகைக்குள் ஊடுறுவி மதமாற்றம் செய்யும் திட்டம் தெளிவாகிறது.

பல கிறிஸ்தவப் பண்டிகைகள்,இவ்வாறு பல நாட்டு உள்ளூர் திருவிழாக்களை பின்பற்றி ஏற்பட்டவை. ஆனால் அந்தத் திருவிழாக்களின் காரணிகளும்,பண்பாட்டு அடையாளங்களும் இந்த கிறிஸ்தவர்களால் அழிக்கப்பட்டது என்பதற்கு வரலாறே ஒரு சாட்சி.இந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில் பார்த்தால்,இந்த தேவசகாயம் பிள்ளை திருவிழா,பொங்கலின் பாரம்பரியத்தை அழிக்க வந்த சூழ்ச்சி என தெளிவாகிறது.

மதமாற்றம் மட்டுமல்லாமல் இதில் புதைந்திருக்கும் அரசியல் நோக்கத்தையும் ஒளிவு மரைவில்லாமல் வெளிப்படையாக்குகிறது கோட்டார் மறை மாவட்ட இணையதளம். அதில் பின்வருமாறு கூறப்பட்டிருக்கிறது:

லூர்தில் ஜான் பால் II நிகழ்த்திய உரையின் போது, அவர் உலகெங்கும் பரவி வரும் புதிய வகை சமய ரீதியான கொடுமை குறித்துப் பேசினார். இது இந்தியாவில் இன்று உண்மையாக இருக்கிறது. ஹிந்து அடிப்படைவாதிகளால் இன்று, கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான சூழல் நிலவுகிறது, இவர்களை சில அரசியல் அமைப்புகள் தங்கள் அரசியல் லாபங்களுக்காக முழுமையாக ஆதரிக்கிறார்கள். இந்திய சர்ச் ஏற்கெனவே “கொடுமையை எதிர்நோக்கும் காலத்தை” சந்திப்பதைப் போல இருக்கிறது.”
(Source: http://www.martyrdevasahayam.org/RELEVANCE-OF-MARTYRDOM.php retreived on 30.11.2012)

அரசியலுடன் நின்றுவிடாமல், கிறிஸ்துவம் புகும் நாடுகளின் மண்ணின் வாசனைக்கேற்ப பல அவதாரங்களை எடுத்து, உள்நாட்டு மக்களை மதம் மாற்றி, அவர்கள் பண்பாட்டில் இருந்து அவர்களைப் பிரித்து, சர்ச்சின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் அவர்களை கொண்டு வரும் சூழ்ச்சியானது இந்த தேவசகாயம் பிள்ளை உயிர்த்தியாக பட்டமளிப்பின் மூலம் நிறைவேற்றப்படும் என்று கோட்டார் மறை மாவட்ட வலைதளம் தன் இயல்பை பின்வருமாறு வெளிக்காட்டுகிறது:

இந்த உயிர்த்தியாகத்தை இன்று பொருள் உள்ளதாக ஆக்கும் வேறு ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், Ad Gentes சர்ச்சின் நோக்கத்தில் பாமர மக்கள் ஆற்ற வேண்டிய பங்குதான்! பாமர மக்கள் சர்ச்சை சார்ந்தவர்கள்” மட்டுமல்லர், உண்மையிலேயே, அவர்கள்தான் சர்ச்சும்கூட”. எனவேதான் பாமர மக்களின் கலாசாரங்களை உள்வாங்கிக் கொள்வது பற்றிப் பேசுவது, இயல்பான ஒன்றாக இருக்கிறது. ஏனென்றால், உலகில், சர்ச்சின் இயல்பே மதத்தைப் பரப்புவது ! அதே போல சர்ச்சின் மத விரிவாக்கம் என்பது, சர்ச்சின் இயல்பான ஒன்றாகவே வெளிப்படுகிறது”.
(source: http://www.martyrdevasahayam.org/RELEVANCE-OF-MARTYRDOM.php retreived on 30.11.2012)

இப்படி மதமாற்ற நோக்கத்துக்காகவே ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்தப் பட்டமளிப்புகள் எல்லாம் ஏதோ ஒரு உண்மையான வரலாற்றின் அடிப்படையில்தான் உருவானது என்று பெருவாரியான அறிஞர்கள் நினைக்கக் கூடும். அதிலும் மண்ணின் மைந்தர், பாமரன், பாட்டாளி என்ற சொற்களையும் சேர்த்துவிட்டால், அந்தந்த ஊர்காரர்கள் பரவசமடைந்து விடுவார்கள்; உண்மையை அறிய நாட்டம் கொள்ள மாட்டார்கள் என்பது சர்ச்சுக்கு நன்றாகவே தெரிந்த விஷயம். ஆனால், ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது இந்த மண்ணின் மைந்தரின் கதை உண்மைக்குப் புறம்பானது என்பது நமக்குத் தெரியவருகிறது.

புகழ்பெற்ற கேரள வரலாற்று ஆசிரியரான திரு. ஏ.ஸ்ரீதர மேனன் 20.1.2004 அன்று பயனிர் பத்திரிகைக்கு அளித்த பேட்டியில், “மரண தண்டனையை விட்டுவிடுங்கள், திருவிதாங்கூர் வரலாற்றில் மதமாற்றத்தின் பெயரால் ஒரு சிறு தண்டனை வழங்கப்பட்டதாகக்கூட பதிவு செய்யப்படவில்லை. இது இட்டுக்கட்டப்பட்ட ஒரு கற்பனைக் கதையே.” என்று ஆதார பூர்வமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இந்திய வரலாற்று ஆய்வுக் கழகத்தின் (ICHR) தலைவராக இருந்த திரு.எம்.ஜி.எஸ்.நாராயணன் அவர்கள், நீலகண்டம்பிள்ளை என்ற பெயரிலோ தேவசகாயம்பிள்ளை என்ற பெயரிலோ மார்த்தாண்டவர்ம மகாராஜா காலத்தில் ஒரு ராணுவத் தளபதி இருந்ததில்லை என்று வாதிடுகிறார்.

திருவிதாங்கூர் வரலாற்றை எழுதிய திரு.நாகம் ஐயா, இந்தக் கதை நம்பும்படியாக இல்லை என்றும், மதம் மாறியவர்கள் அவர்கள் முன்னோர்களை குருமார்களாக சித்திரிக்கும் பழக்கம் நம் நாட்டில் வழக்கம்; அதனடிப்படையில்தான் இந்தக் கதை புனையப்பட்டது என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். (Travancore Manual Vol II page 129-130, M.Nagam Aiya)

இந்தக் கதையில் கிறிஸ்துவர்கள் திருவிதாங்கூர் மன்னரால் கொடுமைப்படுத்தப் பட்டார்கள் என்பதை நிலை நிறுத்த கற்பனையாளர்கள் பெருமுயற்சி எடுத்துள்ளனர். ஆனால், வரலாற்றுப் பதிவுகள் என்ன சொல்கிறது?

மதம் மாறியதற்காக தேவசகாயம்பிள்ளை மார்த்தாண்ட வர்ம ராஜாவால் கொல்லப்பட்டார் என்று குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றப்படும் மார்த்தாண்டவர்ம ராஜா, வரப்புழா சர்ச்சுக்கு வரியில்லா நிலம் கொடுத்து உதவினார். (Travancore Manual, Vol-I page 16, T.K.Veluppillai)

டச்சுக்காரர் திலனாயால் கிறிஸ்துவத்தின்பால் தேவசகாயம்பிள்ளை ஈர்க்கப்பட்டார் என்று கிறிஸ்துவர்கள் கதை சொல்லுகின்றனர் . அந்த டச்சுக்காரர் திலனாய்க்காக கார்த்திகைத் திருநாள் மகராஜா உதயகிரிக் கோட்டை சர்ச்சைக் கட்டினார் என்றும் அந்த சர்ச் பாதிரிக்கு 100 பணம் மாதச் சம்பளமாகக் கொடுத்தார் என்றும் திரு. டி.கே.வேலுப்பிள்ளை திருவிதாங்கூர் வரலாற்றில் குறிப்பிடுகிறார். (Travancore Manual, Vol-I page 16, T.K.Veluppillai)

இந்த மன்னர்கள் மதத் துவேஷம் கொண்டவர்களாக இருந்திருந்தால் இந்து ஆலயங்களை நிர்வகிக்கும் தேவஸ்வம் போர்டை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பை ஐரோப்பிய கிறிஸ்துவர்களான மன்றோ அவர்களுக்குக் கொடுத்திருப்பார்களா?

நீலகண்டப் பிள்ளை மதமாறியதாகச் சொல்லப்பட்ட காலகட்டத்தில் கத்தோலிக்கர்களும்,பிரட்ஸ்டண்ட்களும் ஐரோப்பாவிலும்,பிற பகுதிகளிலும் எப்படி மோதிக்கொண்டனர் என்பது வரலாறு படித்தவர்களுக்குத் தெரியும்.
இந்த டச்சுக்காரர்கள் கொச்சி கோட்டையை கைப்பற்றியவுடன், வாஸ்கோடகாமாவை அடக்கம் செய்திருந்த “புனித அண்டோனியோ கத்தோலிக்க சர்ச்சை” “புனித ஃபிரான்ஸிஸ் பிராடஸ்டண்ட் சர்ச்” என்று மாற்றினர்.இன்றும் அந்த சர்ச் பிராட்ஸ்டண்ட் பிரிவான தென் இந்தியத் திருச்சபையின்(CSI)கீழ் உள்ளது.டச்சுக்காரரான டிலனாய் ஒரு பிராடஸ்டண்ட் கிறிஸ்தவர்.இவரது உதயகிரி சர்ச்,பிராடஸ்டண்ட் சர்ச்சாகத் தான் நிர்வகிக்கப்பட்டு வந்தது.மேலும்,டச்சுக்காரக்கள் அனைவரும் மதமாற்றத்தை அங்கீகரிக்கும் உரிமையையும் பெற்றிருந்தனர்.இப்படியிருக்க,நீலகண்டப் பிள்ளையை டிலனாய் ஏன் ஞானஸ்நானத்திற்காக கத்தோலிக்க சபைக்கு அனுப்ப வேண்டும்?அதுவும் அரசரின் தளபதி!தளபதியால் மதமாற்றப்பட்டால் லாபம் உண்டு.அதிகாரமில்லாத சர்ச்சால் மாற்றப்பட்டால் உயர் ஜாதி நீலகண்டப் பிள்ளைக்கு என்ன லாபம்?

எனவே இந்த “தேவசகாயம் பிள்ளை” கதையைக் கட்டியவர்களுக்குதிருவிதாங்கூர் அரசியல்-சமூக சூழலும் தெரியாது,ஐரோப்பிய சூழலும் தெரியாது என்பது தெளிவாகிறது.

திருவிதாங்கூர் படையில் மார்த்தாண்ட வர்ம ராஜா காலத்தில் ஈழவர்கள், கிறிஸ்துவர்கள், இஸ்லாமியர்கள் இருந்தனர் என்று கர்னல் வில்க்ஸ் தெரிவித்ததை திரு. வேலுப்பிள்ளை மேற்கோள் காட்டுகிறார். (Travancore Manual, Vol-IV page 122, T.K.Veluppillai)

இந்திய வரலாற்று ஆசிரியர்கள் இந்துக்களுக்குச் சாதகமாகத்தான் எழுதுவார்கள், அதனால் இதை ஏற்க முடியாது, என்று கிறிஸ்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் கிறிஸ்துவ சர்ச் பாதிரிகள் சொல்வதை மட்டும் வரலாறாக நாம் ஏற்க வேண்டுமாம்! இதுதானே கிறிஸ்துவர்களின் நியாயம்.

சரி… அவர்கள் நியாயத்துக்கே வருவோம். ஜூலை 2 , 1774ல் போப் கிளமண்ட் XIV திருவிதாங்கூர் ராஜாவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், “திருவிதாங்கூரில் இருக்கும் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அங்கத்தினர் மீது மன்னர் செலுத்திவரும் பரிவுக்கு நன்றி தெரிவித்துள்ளார். (Travancore Manual vol-I page 387, M.Nagam Aiya),

போப் கிளமண்ட் XIV பொய் சொல்கிறாரா? போப் ஜான்பால் II பொய் சொல்கிறாரா? கோட்டார் மறைமாவட்டம் பொய் சொல்கிறதா? அல்லது தற்போதைய போப் பெனடிக்ட் பொய் சொல்கிறாரா?

தேவசகாயம் பிள்ளையை கிறிஸ்துவத்தின் பால் ஈர்த்த டிலனாய்க்காக, அஞ்சங்கோ தளபதியை எதிர்த்து மார்த்தாண்ட வர்மா மகாராஜா போர் தொடுத்தார்… என்ன காரணம் தெரியுமா? அஞ்சங்கோ தளபதியின் மகள் மீது டிலனாய் ஆசைப்பட்டு விட்டாராம். (Travancore Manual Vol II page 130, M.Nagam Aiya)

இப்படி உற்ற நண்பனாக இருந்த டிலனாயின் நண்பரை மதமாற்றக் குற்றத்துக்காக மார்த்தாண்ட வர்ம ராஜா கைது செய்து கொடுமைப் படுத்தி சுட்டுக் கொன்றாராம்.. இதை நாம் நம்ப வேண்டுமாம்!

இன்னும் சொல்லப்போனால் அந்த கிறிஸ்துவக் கதையில் டிலனாயுடன் தேவசகாயம் பிள்ளை நெருங்கிப் பழகுவதை மகாராஜாவின் அமைச்சரான ராமய்யன் தளவாய் விரும்பவில்லை என்றும், தேவசகாயம் பிள்ளை மீது ராமய்யன் தளவாயின் கோபத்துக்கு இது ஒரு காரணம் என்றும், அதனால் தான் ராமய்யன் தளவாயின் பழிவாங்கும் வெறி அதிகமானது என்றும் கிறிஸ்துவர்கள் தெருக்கூத்து நாடகத்தில் பாடி வருகிறார்கள்.

திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் மரண தண்டனை பொதுவாக ராஜதுரோகக் குற்றம், கொலை, வழிப்பறி போன்ற குற்றங்களுக்கு வழங்கப்பட்டு வந்தது. (Travancore Manual, Vol-IV page 77, T.K.Veluppillai).

இந்த அடிப்படையில் திரு.நாகம் ஐயா அவர்களின் திருவிதாங்கூர் சரித்திரத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

நீலகண்டப் பிள்ளையின் மீது அரசு ஆவணங்களை திருடிய குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில், தண்டனை வழங்கப்பட்டிருக்கலாம். இது, அவர் மதம் மாறிய சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்தான் நடந்திருக்க வேண்டும். இந்த தண்டனைக்கும் மதம் மாற்றத்துக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. (Travancore Manual Vol-II page 130, M.Nagam Aiya)

இந்தக் குற்றச்சாட்டு மதமாற்றத்துடன் நின்றுவிட்டால் இத்துடன் நாமும் நின்றுவிடலாம். “கீழ் ஜாதியினருடன் அவர் பழகியதன் காரணமாகத்தான் மேல் ஜாதியினர் அவர் மீது வெறுப்புற்றனர், அதனால் இவர் கொல்லப்பட்டார்”” என்று ஒரு ஜாதி அரசியலும் இந்தக் கதையில் இடம்பெற்றுள்ளது.

ஜாதி பேசி ஹிந்து சமுதாயத்தைப் பிரித்து மதம் மாற்றும் தொடர் சூழ்ச்சியை இந்தக் கதையிலும் சர்ச்சு லாகவமாகப் புகுத்தியுள்ளது. இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கு ஏற்றார்போல் ஒரு போலியான ஆதாரம்கூட சர்ச்சால் காட்டப்படவில்லை. தீண்டாமை ஒழிப்பில் கத்தோலிக்க சர்ச்சின் சேவையை புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால் போப் கிரிகோரிXV யின் புல்லா ரொமனே செடிஸ் அன்டிஸ்டிடிஸ் (Bulla Romanae Sedis Antistitis) என்ற ஜனவரி 31, 1623 தேதியிட்ட ஆணையில் இந்திய சர்ச்சுகளில் ஜாதீய சம்பிரதாயங்களுக்கு அனுமதி வழங்கினார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
(ref: http://indiainteracts.wordpress.com/tag/christian-caste-system/ )

இது நீலகண்டப் பிள்ளை மதம் மாறுவதற்கு சுமார் 120 ஆண்டுகள் முன்புதான். இதுவரை இந்த ஆணை திரும்பப் பெறவோ மாற்றப்படவோ இல்லை. இதனால் இந்திய சர்சுகளில் இன்றும் தீண்டாமை தலைவிரித்து ஆடுகிறது. ஆட்டுக்காக ஓநாய் அழும் கதையைப் பார்த்தீர்களா? ஏன், இந்த தேவசகாயம் பிள்ளை மதம் மாறியதாக சொல்லப்பட்ட வடக்கன் குளத்திலேயே, வெள்ளாள கிறிஸ்துவர்களும் ஒடுக்கப்பட்ட கிறிஸ்துவர்களும் ஒரே சர்ச்சுக்குச் செல்லமாட்டோம் என்று சொல்லி தனித்தனியாக அமரவில்லையா? ஜாதீய வேறுபாடுகளை ஒழித்துவிட்டோம் என்று மார்தட்டும் கிறிஸ்தவம், தேவசகாயம் பிள்ளையின் சொந்த சர்ச்சிலேயே இந்த நிலைமையை எப்படி அனுமதித்தது?

தியாகங்கள் மதிக்கப்படவேண்டும்! ஆவணமாக்கப்பட வேண்டும் போற்றப்பட வேண்டும், முன்னுதாரணமாக வேண்டும்! எப்போது? அது தியாகமாக இருந்தால்! அது உண்மையாக இருந்தால்!

இங்கோ நடக்காத சம்பவம் ஒன்று, நடந்ததாகக் கதை கட்டப்பட்டு, அதற்கு சமுதாயச் சீர்திருத்தம் போன்ற சாயம் பூசப்பட்டு, அப்பாவிகளை நம்பவைத்து ஏமாற்ற ஒரு அக்மார்க் முத்திரையை வாடிகன் வழங்கியுள்ளது. (போப் வழங்கியுள்ளார்). ஒரு பொறுப்பான, பல மதங்கள் சுமூகமாக வாழுகின்ற நாட்டில் உள்நோக்கத்துடன் கட்டுக் கதைகளுக்கு வரலாற்று அங்கீகாரம் கொடுப்பது போப்புக்கு அழகா?

இந்தப் படைவீரர்களை “தியாகிகள்”” என்று கௌரவித்து ஒரு சமுதாயத்தின் பண்பாட்டையும் ஒரு நாட்டின் பாரம்பரியத்தையும் அழிப்பது சமயமா? சாகசமா?

இந்தக் கேள்விகள் எல்லாம் போப்பிடம் கேட்பதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. கிறிஸ்துவப் படை வீரர் போப்பின் ஆட்சியை நிலைநாட்ட இறந்து போனால் அவர் உயிர்த்தியாகி. அதே படைவீரர் ஆக்கிரமிக்கும் நாடுகளில் உள்ளவர்களின் உயிரை எடுத்தால் அவர் புனிதர். இது தானே கிறிஸ்தவம்?

பாரதத்தில் உயிருடன் தீயிட்டுக் கொளுத்தி பலவிதமான சித்ரவதைகளை மதம் மாற மறுப்பவர்களுக்கு அளிக்கும் நிறுவனமான ஹவுஸ் ஆஃப் இன்க்விஸிஷன் (House of inquisition) நிறுவப்படவேண்டும் என்று கடிதம் எழுதியவர் ’புனித’ ஃபிரான்ஸிஸ் சேவியர், அதன் மூலம் பல்லாயிரக் கணக்கான அப்பாவிகளின் உயிரை பலிவாங்கிய கோவா ஹவுஸ் ஆஃப் இன்க்விஸிஷனை (Goa house of Inquisition) நிறுவ மன்னர் ஜான்-III க்கு 1545ல் கடிதம் எழுதியவர் ஃபிரான்ஸிஸ் சேவியர். (http://en.wikipedia.org/wiki/Goa_Inquisition ) இன்று ஃபிரான்ஸிஸ் சேவியர் புனிதர்! இவர் பெயரில் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் கோட்டாரில் ஒரு தேவாலயம்! தமிழகத்தின் பிற பகுதியிலும் வட இலங்கையிலும் பல தேவாலயங்கள் !

இன்று இந்த தேவசகாயத்தைப் புனிதராக அறிவிக்க வேண்டும் என்று துடிப்பதும் இந்தக் கோட்டார் மறை மாவட்டமே. ஆச்சரியப் படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை! இன்று கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் கணிசமான அளவு இந்துக்கள், கிறிஸ்துவர்களாக மதம் மாறியுள்ளனர்.

இன்று தென் தமிழகத்தில், ஐரோப்பிய அமெரிக்க நாடுகளுக்கு ஆதரவாக வெளிப்படையாகவும், மறைமுகமாகவும் பல பிரசாரங்களும், நம் நாட்டிற்கு எதிராக சூழ்ச்சியும் நடைபெறுகின்றன. போப்புக்காக கொலை செய்தவர் கணிசமான இந்துக்களை தென் தமிழகத்தின் கடலோரப் பகுதிகளில் மாற்றிவிட்டார். மீதமுள்ள இந்துக்களை மாற்ற போப்புக்காக கொலையுண்ட (?) கிறிஸ்துவ வீரரை தயாராக்குகிறது கிறிஸ்துவ சர்ச்.

இந்த கிறிஸ்துவ நோக்கத்துக்காக நம் நாட்டு மன்னர் மத வெறியனாக்கப்பட்டுள்ளார். நம் சமுதாயம் பிற்போக்குச் சமுதாயமாக ஜோடிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்துக்கள் ஈவு இரக்கமற்ற இரத்தக் காட்டேறிகளாக சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளனர். வரலாற்று மோசடி நடத்தப்பட்டுள்ளது. விளைவு- மண்ணின்மைந்தர் தியாகி, புனிதர் என்ற ஜால வார்த்தைகளால் மண்ணின் மைந்தன் ஏமாற்றப்படுகிறான்.

இந்த மாதிரியாகக் கட்டுக்கதைகளைப் புனைந்து வரலாற்று மோசடிகளில் ஈடுபடுவது சர்ச்சுக்கு கைவந்த கலை. தமிழ்நாட்டிலேயே இதற்கு சான்று உண்டு. மயிலைக் கடற்கரையில் வந்திறங்கிய புனித தாமஸ் கதைதான் அது. வரலாற்றில் இல்லாத “தாமஸ்”” என்கிற மனிதனை உருவாக்கி அவனை சென்னையில் தங்கவைத்து அவன் ஒரு பிராம்மணப் புரோகிதரால் கொல்லப்பட்டான் என்று கட்டுக்கதை புனைந்து, அவனுடைய எலும்புக்கூட்டின் ஒரு பகுதி இன்றைய சாந்தோம் தேவாலயத்தில் இருக்கிறது என்கிற புளுகுமூட்டைகளையும் அதில் சேர்த்து வைத்த கத்தோலிக்க சர்ச்சுக்கு தென் தமிழகத்தில் மற்றொரு கதை புனையவா தெரியாது?

”புனித தாமஸ்”” போன்ற புனைவுதான் “தேவசகாயம்”” வரலாறும். உண்மையில் சொல்லப்போனால் ஏசு என்று ஒருவர் இருந்ததற்கே இவர்களிடம் ஆதாரம் கிடையாது. அதனால் தான் தற்போதய போப் திரு பெனெடிக்ட், “ஏசுநாதர், நாம் நினைத்ததை விட சுமார் 200 முதல் 500 ஆண்டுகளுக்கு முன் பிறந்திருக்கலாம்” என்கிறார். அப்படியென்றால், ஏசு பிறப்பை சுமார் 2050 ஆண்டு என்ற அடிப்படையில் சர்ச்சால் நிரூபிக்கப்பட்ட சாகசங்கள் புளுகுமூட்டைகள்! ஆக, இவர்களுடைய மொத்த சரித்திரமே புனைவுதான்.

மூவேந்தரும் கடையேழு வள்ளல்களும் போற்றிப் பின்பற்றி வந்த மரபை அழித்தொழிக்கும் வாடிகன் படைவீரர்களுக்கு, நாடுபிடிக்கும் நோக்கத்துடன் நடத்தப்படும் பாராட்டும் விருதும் நம் தமிழகத்தில் நடைபெறுவது முறைதானா? இனவுணர்வைப் பற்றி வாய்கிழியப் பேசும் அறிவுஜீவிகளும் அரசியல்வாதிகளும் இந்த இழி செயலுக்கு துணைபோவது சரிதானா?

தமிழ் மீதும் பண்பாடு மீதும் பற்றுள்ளவர்கள் இந்தப் புனிதப் புரட்டை முறியடிக்க அணிதிரள வேண்டும்!

The silence of the main stream media over twitter blocks.


Social media censorship, and the silence of the lambs

by Venky Vembu




When details emerged earlier this week of the UPA government’s ham-handed attempt at blocking the Twitter handles of at least two mainstream journalists, a few social media vigilantes — and at least one completely apolitical entrepreneur — the most ambivalent response to what was an egregious instance of social media censorship came, ironically, from other mainstream media stars.

While appearing, outwardly, to be opposed to censorship, some of them sought circuitously to justify the clampdowns in the name of reining in “hate speech”. Such “on-the-one-hand, on-the-other” waffling and the resort to false equivalences on their part seemed calculated only to use their media megaphone to deflect criticism away from the government’s sneaky attempt at cracking down on social media criticism under the cloak of protecting “national security”.

The censorship action – and the government’s resort to underhand methods to silence criticism (the executive order to Internet Service Providers was, as analyst B Raman points out, not on an official letterhead, evidently to give the government plausible deniability) – was particularly vile. But no less shameful is the defence of the feckless government’s action by people in the mainstream media, who ought to know the many levers that governments deploy in order to silence dissent.

It’s a sad day when mainstream media players, who (for all the incendiary – and unjustifiable- flak they get at a personal level on social media platforms) ought to be uncompromising in the defence of free speech, lend themselves to the partisan project of legitimising censorship.

Taken together with all the other recent instances of the government selectively targeting anyone who speaks out against corruption – the latest being Manish Sisodia, whose NGO is being investigated for fund use, strikingly after his high-profile association with the Anna Hazare-led anti-corruption movement – it establishes a patter of governmental behaviour that is disquieting.

The alacrity with which the government goes after is critics, while protecting those against whom grave allegations of corruption have been levelled, tells its own story. For media players to not see this pattern or criticise the government amounts to one level of compromise, an inability or unwillingness to speak truth to power; for them to actively defend the government’s actions, and join it in pillorying the government’s critics, is rather more extreme.

The online chatter about #Emergency2012 that the latest social media crackdown gave rise to is a trifle hyperbolic. Anyone who lived through the Emergency knows that during the 1975-77 period, civil liberties were curtailed to much more extreme limits. Journalists and others were actually jailed then, which isn’t the case today. Yet, there is one eerie echo of the Emergency that is resonant today: the selective targeting of the government’s critics, and the capitulation of sections of the media to governmental authority.

Just one instance of the pettiness of the Indira Gandhi government, which has its parallels today, is illustrative. During the Emergency, Indira Gandhi’s son Sanjay Gandhi, who ran amok during those times, went about his “forced sterilisation project”; to raise funds for this disgraceful enterprise, he had film stars and musicians organise a fund-raiser performance. Kishore Kumar, in many ways the Voice of India for a generation, declined to be part of the political project, and for his upright stance, his songs were banned from Vividh Bharati for the entire duration of the Emergency. (Shatrughan Sinha too was similarly victimised for supporting Jayaprakash Narayan.)

Likewise, sections of the media too were targeted for criticising the government’s abridgement of civil liberties and for censorship. Over 250 journalists, including Kuldip Nayar and KR Malkani, were arrested. Others pushed back against the government’s censorship by invoking satire. (Indicatively, the editor of an economic journal sneaked in a report on the “Livestock Problems in India” – that went unnoticed by the censors. The opening lines of that article were an allegory for India under Indira Gandhi: “There are at present 580 million sheep in the country.”)

Some media entities, like the Indian Express, stood up to Indira Gandhi’s excesses, and paid the price, but others surrendered too readily to authoritarianism – and the blandishments that the government offered to those who fell in line.

As was famously said of sections of the media during the Emergency, they were asked  to bend; they ended up crawling.

Today, the stakes are much higher for media entities and for journalists – not always in material ways, but in several other ways. The reflexive criticism of those who speak up in defence of the government or the Congress – that they represent the #PaidMedia or have been bought over – is wildly off the mark. Yet, there is no denying that proximity to power disorients the professional compass of even some of our biggest media stars – as the audio transcripts of the Radia phone conversations (which have since been shredded) – revealed.

Nothing else can account for the circuitous justification – from some among the mainstream media – of the government’s blatantly partisan social media clampdown in the guise of defending “national security”. It’s a slippery slope that no professional journalist should go down. It reduces them to the “sheep” that Balasubramaniam parodied during the Emergency, and their pronouncements to feeble bleats that echo the government’s propaganda.

As Benjamin Franklin noted on another famous occasion: “Those who can give up essential liberty to obtain a little temporary safety deserve neither liberty nor safety.”


Obama has more parody accounts than MMS.






Parody accounts, sarcasm and general irreverence are as much a hallmark of Twitter as are breaking news updates and celebrity tweets, and by cracking down on an entire culture, the PMO is just reaffirming what many already suspect. They have no sense of humour and are not really in tune with how social media works. Nor is Dr Manmohan Singh the only leader of a nation to be parodied in 140 characters or less. President Barack Obama has several parody accounts as do the Queen, UK Prime Minister David Cameron, Republican Presidential candidate Mitt Romney, Prince Charles and a number of US senators. And even if one were to argue that the Indian parody accounts look a little too much like the original, then surely their content sets them apart? And in the case of @PMOIndia, now that it seems to have been officially verified by Twitter, where does the problem of confusion arise? Twitter’s official policies do not allow impersonation, but asks users to reveal they are a parody in the account’s username or biography. Why? Because it’s all in good fun and everyone enjoys a laugh. Everyone but the PMO apparently.

Twitter blocks – a case of political vendetta


Opinion: India’s Clumsy Twitter Gamble

By Sadanand Dhume


Even for an Indian government in danger of becoming synonymous with scoring own goals, the decision to tangle with Twitter is inexplicable. Why recklessly tarnish perhaps India’s greatest asset: its reputation for being a democracy that respects liberal values such as free speech?

In my WSJ column Friday, I explain why social media–ill-mannered and contentious though it may be–enriches rather than diminishes India’s national discourse. Now, thanks to top-flight reporting by Joji Thomas Philip of the Economic Times, and painstaking analysis by Sundeep Dougal of Outlook, we have a clearer sense of what the government was thinking when it took on Twitter. (For a broader look at the equally clumsy–but less blatantly partisan–blocking of web sites, check out Pranesh Prakash’s take at Kafila.)

A cursory look at the 20 Twitter handles the government sought to block reveals a blend of staggering ineptitude and petty vendetta. (Since Twitter has no official presence in India, the government simply commanded Internet service providers to make these profile pages inaccessible.) Of the handles in question, 14 (or 70%) belong to users broadly sympathetic to Hindu nationalism or the opposition Bharatiya Janata Party, including, most prominently, Pravin Togadia of the Vishwa Hindu Parishad (World Hindu Council) and Kanchan Gupta, who runs a new web site called Niticentral.

I happen not to follow any of these people. In my (obviously subjective) view, they are either shrill and tendentious or tweet far too much to keep up with. That said, I have not come across a single tweet by any of them that would not fall within the bounds of protected free speech in a liberal democracy. Nor is there a shred of evidence to suggest that any of them has used Twitter to incite violence, the only reasonable excuse to curb speech in a democracy. (And if such evidence exists, the onus is on the government to share it.) Only in India do journalists believe it’s the state’s job to regulate taste–or clamp down on “hate speech” in TV anchor Rajdeep Sardesai’s argot.

Though one can safely attribute an attempt to block political opponents to vendetta, there’s still room for good old-fashioned government ineptitude as well. For instance, why on Earth does India fear the mysterious @habibty? She has 10 followers and appears to have tweeted exactly once (rather dreamily, back in 2009): “Is trying to understand this…” The same holds for the mild-mannered Amit Paranjape, an economics and cricket buff from Pune, or Shiv Aroor, a journalist with the television channel Headlines Today.

Finally, three of the targeted accounts–redditindia, North East India and Assam News–focus on sharing stories from the mainstream press. As of Friday afternoon, their cumulative follower count was 5,474. To put this in perspective, that’s about 1/96th the number who follow the jumpy Mr. Sardesai. If they are a threat to public order in India, then I’m the Queen of England.

–Sadanand Dhume is a columnist for the opinion pages of The Wall Street Journal Asia and a resident fellow at the American Enterprise Institute. Follow him on Twitter @dhume01