சபரிமலையின் பாரம்பரியம் பாதுகாக்கப்படவேண்டும் – ப்ரியா வெங்கட்


From

http://www.vsrc.in/index.php/articles/2014-07-30-08-57-48/item/696-2016-02-28-13-12-10

சபரிமலையின் பாரம்பரியம் பாதுகாக்கப்படவேண்டும்

 ப்ரியா வெங்கட் / Sunday, 28 February 2016

“ஒரு பெண் ஏன் சபரிமலை கோவிலுக்குள் நுழையக்கூடாது? எதன் அடிப்படையில் அவள் அனுமதி மறுக்கப்படுகிறாள்? அதற்கான காரணம் என்ன? ஒரு பெண் சபரி மலைக்குப் போகலாம்; போகாமல் இருக்கலாம்; அது அவளுடைய தனிப்பட்ட விருப்பம்” என்று உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா அவர்கள் திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்திடம் கேட்டுள்ளார்.

கடந்த அரை நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்த சம்பிரதாயம் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றது என்று தேவஸ்தானம் பதிலளித்தபோது, ”கடந்த 1500 ஆண்டுகளாக சபரி மலையின் கர்ப்பக்கிருகத்தில் பெண்கள் நுழைய அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்பதற்கு என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது? காட்டுங்கள்” என்று கேட்டுள்ளார் நீதிபதி.

“வயது, பாலினம், ஜாதி ஆகிய காரணங்களைக் கொண்டு வேற்றுமைகள் காண்பதை அரசியல் சாஸனம் நிராகரிக்கின்றது” என்று கூறிய நீதிபதி மிஸ்ரா, “அரசியல் சாஸனம் வழங்கிய உரிமை இருந்தாலொழிய நீங்கள் சபரி மலை வழிபாட்டிற்குப் பெண்களுக்கு அனுமதி மறுக்க முடியாது. பொதுமக்கள் வழிபடும் கோவிலுக்கும் மடத்துக்கும் வித்தியாசம் உள்ளது” என்றும் கூறியுள்ளார்.

இந்திய இளம் வழக்குரைஞர்கள் சங்கமும், ஐந்து பெண் வழக்குரைஞர்களும், சபரி மலையில் பெண்களுக்கு வழிபாடு நடத்த அனுமதி வழங்கப்படவேண்டும் என்று தொடர்ந்த வழக்கு, உச்ச நீதிமன்றத்தில், தீபக் மிஸ்ரா, பினாகி சந்திரகோஷ், ரமணா ஆகிய மூன்று நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வின் முன்பு விசாரணைக்கு வந்தது. அப்போது தான், மூவரில் ஒருவரான நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா அவர்கள் மேற்கண்ட கேள்விகளை எழுப்பினார்.

Supreme Court
இந்த வழக்கு 2006-ம் ஆண்டிலேயே தொடரப்பட்டது. அப்போதே உச்ச நீதிமன்றம் திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்திற்கும், கேரள மாநில அரசுக்கும் நோட்டீஸ் அனுப்பியிருந்தது. அந்தச் சமயத்தில் கன்னட நடிகை ஜெயமாலா, தான் சபரிமலை சென்றதாகவும், அங்கே சன்னிதிக்கு அருகே நடந்த தள்ளுமுள்ளுவில் தான் சுவாமி ஐயப்பன் விக்ரகத்தைத் தொட்டதாகவும் கூறி பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தினார். அப்போது சபரி மலையில் 10 வயதிலிருந்து 50 வயது வரையுள்ள பெண்கள், அதாவது மாதவிடாய் காலங்கள் இருக்கக்கூடிய பெண்கள், சபரி மலைக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுவது குறித்தான விவாதம் நாடு முழுவதும் எழுந்தது. அந்தச் சமயத்தில் தொடரப்பட்ட வழக்காகும் இது.

கேரள மாநில இந்து பொது வழிபாட்டுத்தலங்கள் (நுழைவு அனுமதி) விதிகள் 1965-ன் கீழ் 3(b)-வது விதியின் படி {Rule 3 (b) of the Kerala Hindu Places of Public Worship (Authorisation of Entry) Rules, 1965} இந்தத் தடையானது அமலாக்கப்பட்டது. 19991-ல் கேரள உயர் நீதிமன்றம் இந்தத் தடையை அங்கீகரித்து அதை அமல்படுத்துமாறு திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்துக்கு உத்தரவிட்டது.

வழக்குத் தொடர்ந்தவர்கள் அளித்துள்ள மனுவில், “ஆலய நுழைவில் பாகுபாடு பார்ப்பது என்பது ஹிந்து மதத்தின் படி எந்தவிதமான சாஸ்திரமோ சம்பிரதாயமோ கிடையாது. அவ்வாறு பாகுபாடு பார்ப்பது ஹிந்து விரோதமாகும். ஒரு மதக்குழுவுக்கு கோவிலின் கர்ப்பக்கிருகத்தில் பொதுமக்கள் நுழைவதைத் தடுக்கும் அதிகாரம் மட்டுமே உள்ளது; கோவிலுக்குள் நுழைய பாலினப் பாகுப்பாட்டின் படி அனுமதி மறுக்கும் அதிகாரம் கிடையாது, அவ்வாறு அனுமதி மறுப்பது, அரசியல் சாஸனத்தின் க்ஷரத்து 14 (சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் – Equality before Law), க்ஷரத்து 25, 26 (மதச்சுதந்திரம் – Freedom of Religion) ஆகியவற்றை மீறுவதாகும். எனவே, குறிப்பிட்ட விதியை ரத்து செய்து, வழிபாட்டுத்தலங்களில் பாலின அடிப்படையில் பாகுபாடுகள் இல்லாமல் இருப்பதற்கான வழிமுறைகளையும் பரிந்துரைக்க வேண்டும்” என்று கோரிக்கை வைக்கப்பட்டுள்ளது.

வழக்கை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்ற அமர்வு, கேரள அரசைப் புதியதாக ஒரு அறிக்கைமனுவை சமர்ப்பிக்கும்படி உத்தரவிட்டு வழக்கைத் தள்ளி வைத்துள்ளது.

இந்த வழக்கைப் பொறுத்தவரை, ஹிந்து மதத்தின் சுதந்திரம், ஹிந்துப் பண்பாடு, பாரம்பரிய வழிபாட்டு முறைகள், ஆகியவைக் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகின்றன. இது சரியா? இவற்றை நீதிமன்றங்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கலாமா? இந்த வழக்கைத் தொடுத்தவர்களின் நோக்கம் என்ன? இப்படி ஒரு வழக்கைத் தொடுப்பதற்கு அவர்களுக்கு வழக்கீட்டு உரிமை இருக்கிறதா? போன்ற கேள்விகளும் எழுகின்றன.

 

சபரிமலை வரலாறு
Sabarimala 2

கோடிக்கணக்கான இந்துக்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் நேர்த்தியாக ஒரு மண்டலம் விரதம் இருந்து கடுமையான பாதையில் ஏறி சபரிமலைக்குச் சென்று பகவான் ஐயப்பனைத் தரிசனம் செய்து வருகின்றனர். வருடாவருடம் சபரிமலை செல்லும் பக்தர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக்கொண்டே போகின்றது.
Sabarimala 4

சபரிமலையின் வரலாறு பழம்பெருமை வாய்ந்தது. கலியுகத் தெய்வமாகப் போற்றப்படும் ஐயப்பன், தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் மக்களுக்கும், தொல்லைகளும் துன்பங்களும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த மகிஷி என்னும் அரக்கியை அழிப்பதற்காக, சிவனுக்கும் மோஹினி அவதாரம் எடுத்த விஷ்ணுவுக்கும் பிறந்தவர். மகிக்ஷி சிவனுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் பிறந்தவரால் தான் தனக்கு மரணம் ஏற்படவேண்டும் என்று பிரம்மாவிடம் வரம் பெற்றிருந்தவள். அதனால்தான் விஷ்ணு மோகினி அவதாரம் கொண்டு அவருக்கும் சிவனுக்கும் ஐயப்பன் பிறந்தார். அவ்வாறு பிறந்து பின்னர் பந்தள ராஜாவின் மகனாக வளர்ந்து மகிஷியை அழித்தார். தன்னுடைய அவதார நோக்கம் நிறைவேறிய பிறகு தெய்வமாக மாறி, நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக யோக நிலையில் சின் முத்திரையுடன் சபரிமலையில் மக்களுக்கு அருள்பாலித்து வருகிறார்.

மகிஷி சாபவிமோசனம் அடைந்து ஐயப்பனை மணம்புரியும் விருப்பத்தைக் கூற, தான் பிரம்மச்சரிய நிஷ்டையில் இருப்பதால் தன்னால் மணமுடிக்க இயலாது என்றும், என்னுடைய யோக நிஷ்டைக் கலையும்போது நான் உன்னை ஏற்றுகொள்வேன் என்றும்கூறி, தனக்கு அருகே மாளிகைபுரத்து அம்மனாக இருந்து மக்களுக்கு அருள்புரியலாம் என்று அனுக்கிரகம் செய்தார். மேலும், எந்த ஆண்டு கன்னிச்சாமி (முதல்வருடம் மாலை அணிந்து சபரிமலை வருபவர்கள்) யாரும் என்னைத் தரிசிக்க வரவில்லையோ, அந்த வருடம் உன்னை மணந்துகொள்கிறேன் என்று அவர் அம்மனுக்கு வாக்குக் கொடுத்ததாக ஐதீகம். அவ்வாறு முதல் வருடம் கன்னிச்சாமியாக வருபவர்கள் கையில் சரம் (மரத்தினால் ஆன குச்சி) எடுத்து வந்து “சரம் குத்தி” என்கிற இடத்தில் குத்திவிட்டு மலைக் கோவிலுக்குச் செல்வர். மாளிகைபுரத்து அம்மன் சரங்குத்தி வந்து கன்னிச்சாமி யாரும் வராமல் இருக்கிறார்களா என்று பார்த்துப் போவதாக நம்பப்படுகிறது. இது கோவிலின் வரலாறு.

 

சபரிமலையின் பாரம்பரியம்
மேற்கண்ட வரலாற்றின் பின்னணியில், கோவில் கட்டப்பட்டதிலிருந்து, சபரிமலை யாத்திரைக்குப் பெண்களை அனுமதிக்காத ஒரு வழக்கம் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பின்பற்றப்படுகிறது. அதாவது 10 வயது முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்களை மட்டும் அனுமதிப்பதில்லை. சிறுமிகளும், வயதான பெண்மணிகளும் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

Sabarimala 5

ஐயப்பன் நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக இருக்கிறார் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், சபரிமலை யாத்திரைக்கு ஒரு மண்டலம், அதாவது ஆறு வாரங்கள், விரதம் இருக்க வேண்டியது சம்பிரதாயமாக இருப்பதால், 10 வயது முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்களுக்கு 42 நாட்கள் விரதம் இருக்க முடியாது என்கிற காரணத்தாலும், அவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகின்றது.

பலவிதமான ஆகமங்கள், ஆச்சாரங்கள் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிக்கும் ஹிந்து மதத்தின் ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்தில், இப்படி ஒரு விதி இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை. மேலும், இந்தக் கோவிலில் சிறுமிகளும், வயதான பெண்மணிகளும் அனுமதிக்கப்படுவதால், இதைப் பாலின அடிப்படையிலான பாகுபாடு என்றும் கூற முடியாது.

 

Sabarimala 6

இதில் மற்றொரு முக்கியமான விஷயம் கவனிக்கப்படவேண்டும். நாடெங்கும் உள்ள மற்ற ஐயப்பன் கோவில்களில் எல்லா வயதுப் பெண்மணிகளும் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர். சபரிமலை ஐயப்பன் கோவில் அவருடைய வரலாற்றுடன் ஒன்றியிருப்பதாலும், அவர் நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக விரதம் பூண்டு யோக நிலையில் இருப்பதாலும், அங்கே இந்தக் கட்டுப்பாடு மிகவும் அவசியமானதாக இருக்கின்றது.

Sabarimala 7

மேலும் கவனிக்கப்படவேண்டிய மற்றொரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், சபரிமலை ஐயப்பன் கோவிலுக்கு அனைத்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் முறையாக விரதம் இருந்து வந்து வழிபடலாம். இப்படி ஜாதி, மத மற்றும் எந்தவிதமான அடிப்படையிலும் வேறுபாடு பார்க்காமல் அனைவரையும் அனுமதிக்கும் ஒரு புண்ணியத்தலத்தில் பாலின அடிப்படையில் வேறுபாடு பார்க்கப்படுவதாகச் சொல்வது விஷமிகளின் சதிப்பிரச்சாரம் அன்றி வேறில்லை. அப்படியே அவர்கள் சொல்வது போல், பாலின அடிப்படையில் வேண்டுமென்றே அனுமதி மறுக்கிறார்கள் என்றால் சிறுமிகளையும் வயதான பெண்மணிகளையும் ஏன் அனுமதிக்க வேண்டும்?

 

பாரம்பரிய வழிபாட்டு விதிகள்

இந்தியாவில் உள்ள பெரும்பாலான ஆன்மீகத்தலங்கள், அதாவது வரலாற்றுப் பின்னணி கொண்ட அனைத்துத் தலங்களிலும், அந்த வரலாற்றை ஒட்டிய விதிகள் பின்பற்றப்படுவது பாரம்பரியமாக நடந்துவருவது தான். உதாரணத்திற்கு, கேரள மாநிலத்தில் ஆட்டுக்கல் என்கிற இடத்தில் இருக்கின்ற பகவதி அம்மன் கோவிலில் வருடாந்திரப் பொங்கல் விழாவில், ஆண்கள் யாரும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.
Sabarimala 8

 

இந்த அம்மன் சிலப்பதிகார நாயகியான கண்ணகி என்று நம்பப்படுகிறாள். மதுரையை எரித்தப் பிறகு, சேர நாட்டில் உள்ள இந்த ஆட்டுக்கல் என்கிற இடத்திற்குச் சென்று கோயில் கொண்டாள் என்பது வரலாறு. அந்தக் கோவிலின் கோபுரத்தில் கண்ணகியின் வாழ்க்கை வரலாறு செதுக்கப்பட்டுள்ளது. பொங்கல் திருவிழாவில் அவள் வரலாறு பாடப்படுகின்றது. இது இந்தக் கோவிலின் பாரம்பரியம். உடனே இந்தக் கோவிலின் வழக்கம் ஆண்களுக்கு எதிரானது; ஆண்களைப் பாலின அடிப்படையில் பாகுபடுத்தி அவமானப்படுத்துகிறார்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? சபரிமலையில் பெண்கள் பாலின அடிப்படையில் வேறுபடுத்தி அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்று பொங்கி எழுந்த அறிவுஜீவிகளும் முற்போக்காளர்களும் ஆட்டுக்கல் பகவதி அம்மன் கோவிலில் ஆண்கள் அனுமதிக்கப்படாததற்குப் பொங்கி எழவில்லையே, ஏன்?

சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில் அதன் வரலாற்றுப்படி, தீக்ஷிதர்களுக்குச் சொந்தமானது. பல நூற்றாண்டுகளாக விளங்கிவரும் பாரம்பரியத்தின்படி, அங்கே தீக்ஷிதர்கள் மட்டுமே பூஜைகள் செய்ய உரிமை பெற்றவர்கள். அவர்களின் உரிமையை அரசியல் சாஸனத்தின் படி உறுதி செய்து உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. அதே போல ஆகம விதிகளின் படி கட்டப்பட்டுள்ள ஆலயங்களில் ஆகம விதிகளில் சொல்லியுள்ளபடி, சிவாச்சாரியார்கள் மட்டுமே பூஜை செய்வது பல நூற்றாண்டுகள் பாரம்பரியம் கொண்டது. அவர்களுடைய பாரம்பரிய உரிமையையும் அரசியல் சாஸனத்தின் படி உறுதி செய்துள்ளது உச்ச நீதிமன்றம். அதாவது அரசியல் சாஸனம் மதச்சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது என்பது திண்ணம்.

இது சம்பந்தமாக விவேகானந்தா கேந்திர நடத்தும் “யுவ பாரதி” என்கிற ஆங்கில மாதப் பத்திரிகையில் சுதர்ஷன் என்பவர் எழுதியுள்ள தலையங்கத்தில் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்: வழிபாட்டுத் தலங்களில் பெண்களை அனுமதிக்காத ஒரு சமூகத்தைக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்; அவர்களுடைய மதப் பழக்க வழக்கங்களைத் தங்கள் இல்லத்தோடு மட்டும் நிறுத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்று அவர்களுக்கு உத்தரவிடப்பட்டுள்ளதாக நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்; தங்களுடைய கணவர்களுக்குச் சேவை செய்வது கடவுளுக்குச் சேவை செய்வதாகும் என அவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொடுக்கப் பட்டுள்ளதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்; அந்தக் கடவுள் உருவமற்றவர் என்பதையும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆயினும் அந்தக் கடவுள் “அவன்” என்றே அழைக்கப்படுகிறாரே தவிர “அவள்” என்று அழைக்கப்படுவது இல்லை; இவ்வாறான கற்பனையிலிருந்து விடுபட்டு நிதர்சனத்துக்கு வாருங்கள். நிஜமாகவே அப்படி ஒரு சமூகம் இப்படியான ஒரு அச்சுறுத்தும் கனவை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளி மட்டுமல்ல, நமது சுதந்திரம் மிகுந்த ஜனநாயக இதியாவிலும் தான். அந்தச் சமூகத்திற்கு மதச் சுதந்திரத்தையும், அதற்கான அடிப்படை உரிமைகளையும் நமது அரசியல் சாஸனம் அளிக்கிறது.

அந்தச் சமூகம் எது என்பது நமக்கு சொல்லாமலேயே விளங்குகிறது, இல்லையா? சபரிமலைக் கோவிலில் பெண்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்று வழக்குத் தொடுத்திருக்கும் இந்திய இளைய வழக்குரைஞர்கள் சங்கத்தின் தலைவர் நௌஷத் அகமது கான் இந்தச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் தான். இவர் கவலைப்பட வேண்டியது தன் சமுகத்துப் பெண்களின் நிலையைப் பற்றித்தானே தவிர, இந்து சமூகத்துப் பெண்களைப்பற்றி அல்ல. இந்து சமூகத்தின்  ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்தைக் கேள்வி கேட்கும் தகுதியோ, உரிமையோ இவருக்கு என்ன இருக்கிறது? மேலும், இவர் சார்ந்தச் சமூகத்தின் பெண் வர்க்கமே இப்பேர்பட்ட நிலையில் இருப்பதை அரசியல் சாஸனம் பாதுகாக்கின்றது எனும்போது, பரந்து விரிந்த இந்து சமூகத்தின் ஒரேயொரு கோவிலில், அதுவும் குறிப்பிட்ட வயது வரம்பில் உள்ள பெண்களுக்கு மட்டும் அனுமதி வழங்காமல் இருக்கும் ஒரு பாரம்பரியத்தை அரசியல் சாஸனம் பாதுகாக்காமல் இருக்குமா என்ன? எனவே, “அரசியல் சாஸனம் வழங்கிய உரிமை இருந்தாலொழிய நீங்கள் சபரி மலை வழிபாட்டிற்குப் பெண்களுக்கு அனுமதி மறுக்க முடியாது” என்று உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியே கூறியுள்ளது விசித்திரமாக உள்ளது.

 

Thiruchendur Temple

 

அதே போல ஒவ்வொரு கோவிலுக்கும் ஒவ்வொரு பாரம்பரிய வழக்கம் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றது. உதாரணமாக, குருவாயூர் கிருஷ்ணர் கோவில், திருச்செந்தூர் முருகன் கோவில், சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில் போன்ற சில கோவில்களில் ஆண்கள் மேலாடையின்றித்தான் ஆண்டவனைத் தரிசனம் செய்ய முடியும். இது அந்தக் கோவில்களில் பின்பற்றப்படும் விதி. தமிழகத்தில் பெரும்பாலான கோவில்களில் அன்னிய மதத்தவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை; ஆனால் சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலில் அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். அது அந்தக்கோவிலின் பாரம்பரியம்.

மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள ஷிங்னாபூர் சனீஸ்வரன் கோவில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. மேற்கூரை இல்லாத கோவில். ஒரு பெரிய கல் ஒன்று தான் சனீஸ்வரனாக வழிபடப்படுகின்றது. இது ஸ்வயம்புவாகத் தோன்றியதாக ஐதீகம். இந்த ஊரில் திருட்டு நடப்பதில்லை. எந்த வீட்டுக்கும் கதவுகள் கிடையாது. சனீஸ்வர பகவான் இந்த ஊரையும் ஊரின் செல்வத்தையும் பாதுகாப்பதாக நம்பப்படுகின்றது. இந்த பகவானைச்சுற்றி ஒரு மேடை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த மேடையில் இருந்துதான் பூஜாரி பூஜைகள் செய்வார். மற்றவர் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. மேடைக்கு வெளியே மற்றவருக்கு அனுமதி உண்டு. அங்கிருந்து சனீஸ்வரனை வழிபடலாம். பெண்களுக்கும் அதுவரை அனுமதி உண்டு.

 

Shingnapur Shani Temple

 

சில மாதங்களுக்கு முன்னால் யாரும் எதிர்பாராத சமயத்தில் ஒரு பெண் மேடையைத்தாண்டிச் சென்று சனீஸ்வரனை வழிபட்டார். உடனே அவர் அங்கிருந்து அகற்றப்பட்டார். அவரை யாரும் கண்டிக்கவிலை; தண்டிக்கவும் இல்லை. மன்னிக்கப்பட்டார். ஆனால் கோவில் நிர்வாகம் எடுத்த நடவடிக்கையினால் அந்தக் கோவிலின் பொறுப்பாளர் ராஜினாமா செய்ய வேண்டியதாயிற்று. அதன் பிறகு அந்தச் சிலைக்கு சுத்தி செய்யப்பட்டது. ஆனால், சில முற்போக்குப் பெண்கள் அமைப்பினர் அந்தக் கோவிலில் பெண்களே அனுமதிகப்படுவதில்லை என்பதாக ஒரு தவறான தோற்றத்தை உருவாக்கிப் போராட்டங்கள் செய்தனர். இருப்பினும், அந்த ஊர் பெண்களும், சனாதன் சன்ஸ்தா, ஹிந்து ஜனஜாக்ருதி சமிதி போன்ற அமைப்புகளைச் சேர்ந்த ஆயிரக்கணக்கான பெண்களும், கோவிலின் பாரம்பரியப் பழக்கவழக்கங்கள் காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று சொல்லி, முற்போக்குப் பெண்களுக்கு எதிராகக் களம் இறங்கினர். இவ்வாறாக முற்போக்குகளின் சதி முறியடிக்கப்பட்டது.

இதே போலத்தான் நாம் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தபடி, சபரிமலைக்கும் இழுக்கு ஏற்படுத்த கன்ண்ட நடிகை ஜெயமாலாவின் உதவியுடன் சதி செய்தனர் சில ஹிந்து விரோத தீய சக்திகள். சுமார் 10 வருடங்களுக்கு முன்பாக, 2006ம் ஆண்டு கன்னட நடிகை ஜெயமாலா ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டார். அதில்,  1987-ல் தன்னுடைய 27-வது வயதில் தான் சபரி மலைக்குச் சென்றதாகவும் அப்போது சன்னிதானத்தின் அருகே ஏற்பட்ட தள்ளு முள்ளுவில், தான் சுவாமி ஐயப்பன் விக்ரகத்தைத் தொட்டதாகவும் அந்த அறிக்கையில் கூறியிருந்தார். இது கோடிக்கணக்கான ஐயப்ப பக்தர்களுக்கு அதிர்ச்சியையும், பொதுவில் பெரும்பரபரப்பையும் உண்டாக்கியது. இந்தச் சதிக்குத் துணைபோன உன்னி கிருஷ்ண பணிக்கர் என்னும் பிரபல ஜோதிடரும் தன் பங்கிற்கு ஒரு காரியம் செய்தார். அதாவது தான் தேவப் பிரச்சனம் பார்த்ததாகவும், அதில் ஒரு பெண் ஐயப்பன் விக்ரகத்தைத் தீண்டியதாகவும் தெரிய வந்தது என்று கூறினார். அவரின் தேவப் பிரச்சன அறிக்கைக்குப்பின்னர் தான் ஜெயமாலா அவ்வாறு கூறியிருந்தார்.

Sabarimala 9

 

இது வடிகட்டிய பொய் என்பது சபரிமலைக்குச் சென்றிருக்கும், சென்றுகொண்டிருக்கும் அனைவருக்கும் தெரியும். சபரிமலை கோவில் சன்னிதானத்தில் பொதுமக்கள் தரிசனம் செய்யும் இடத்திலிருந்து கர்ப்பக்கிருகம் குறைந்த பட்சம் 10 அடிக்கு மேல் இருக்கும்; மேலும் இடையே ஒரு பெரிய உண்டியல் உண்டு; அதோடு மட்டுமல்லாமல் கர்ப்பக்கிருகத்தின் வாயில் சிறியது; அதில் ஒருவர் தன்னுடைய உடலை வளைத்துக் குனிந்துதான் உள்ளே செல்ல முடியும். மேலும் கர்ப்பக்கிருகத்தின் வாயிலுக்கு கீழிருந்து ஐந்தாறு படிகளும் உண்டு; அந்தப் படிகளில் ஏறி, உடலை வளைத்துக்குனிந்து உள்ளே சென்ற பிறகுதான் ஐயப்பனின் விக்ரகத்தைப் பூஜாரிகளான தந்த்ரிகளால் தொட்டு அபிஷேகம், அலங்காரம் முதலியவற்றைச் செய்ய முடியும். உண்மைகள் இவ்வாறு இருக்க, கூட்டத்தில் ஏற்பட்ட நெரிசலில் நான் தள்ளப்பட்டு சுவாமி ஐயப்பனின் விக்ரகத்தைத் தொட்டேன் என்று நடிகை ஜெயமாலா சொன்னது பொய் என்பது மட்டுமல்லாமல், அயோக்கியத்தனம் என்றும் சொல்லலாம். அப்போதே மக்கள் நடுவே அதற்குக் கடும் கண்டனங்கள் எழுந்தன.

அதன் பிறகு கேரள அரசின் உத்தரவின் பேரில் கேரள போலிஸ் விசாரணை செய்து உன்னிகிருஷ்ண பணிக்கர், அவருடைய கர்நாடக உதவியாளர் ரகுபதி, நடிகை ஜெயமாலா ஆகியோர் மீது சபரிமலைப் பாரம்பரியத்திற்கு எதிராகச் சதித் திட்டம் தீட்டியதாக 2010-ல் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்துள்ளது. இந்தப் பிரச்சனை பரபரப்பாகப் பொதுவில் பேசப்பட்டுகொண்டிருந்தபோதும், பெண்களை ஐயப்பன் கோவிலில் அனுமதிக்க வேண்டும் என்கிற கோஷமும் எழுப்பப்பட்டு பொதுவில் விவாதங்களும் நடத்தப்பட்டன. ஹிந்து ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்துக்கு எதிராக, அதற்கு இழுக்கு தேடித்தரும் நோக்கத்துடன் அன்னிய சக்திகள் செய்துவரும் சதிவேலைகளில் ஒன்றாகத்தான் இந்தவகையான போராட்டங்கள் பாற்க்கப்படுகின்றன.

கலாச்சாரப் பாதுகாப்பில் பெண்களின் பங்கு

பெரும்பான்மையான இந்துப் பெண்கள் எப்படி ஷிங்னாபூர் சனீஸ்வரன் கோவிலின் பாரம்பரியம் காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று விரும்புகிறார்களோ, அதே போலத்தான் மிகப்பெரும்பான்மையான இந்துப் பெண்களும் சபரிமலையின் பாரம்பரியம் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். ஹிந்து கலாச்சாரம், பாரம்பரியம் ஆகியவை காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று வருகின்ற போது, அதில் பெண்களின் பங்கு மகத்தானது என்பது வரலாற்று ரீதியாகவும், தார்மீக ரீதியாகவும், அன்றாட வாழ்வியலிலும் நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்று. ஆகவே, உண்மையான பக்தியும், கலாச்சார நம்பிக்கையும், ஹிந்துப் பண்பாட்டில் ஈடுபாடும் கொண்ட பெண்கள் சபரிமலை,ஷிங்னாபூர் சனீஸ்வரன் போன்ற கோவில்களின் பாரம்பரியத்தை மதிக்கவே செய்வர்.

மேலும், சபரிமலை ஐயப்பன் வரலாற்றில் மாளிகைப்புரத்தம்மனுக்கு இருக்கும் சிறப்பு போல, பூரணை, புஷ்கலை என்கிற இரு பெண்டிருக்கும் அவரின் மனைவிகள் என்கிற சிறப்பு உள்ளது. ஆரியங்காவு என்கிற தலத்தில் புஷ்கலை சமேதராகக் காட்சி தருகிறார் சாஸ்தா. அதே போல அச்சங்கோவில் என்கிற தலத்தில் பூரணை, புஷ்கலை ஆகிய இருவருடனும் காட்சி தந்து அருள்பாலிக்கிறார்.

 

மேலும், சபரிமலை ஐயப்பன் வரலாற்றில் மாளிகைப்புரத்தம்மனுக்கு இருக்கும் சிறப்பு போல, பூரணை, புஷ்கலை என்கிற இரு பெண்டிருக்கும் அவரின் மனைவிகள் என்கிற சிறப்பு உள்ளது. ஆரியங்காவு என்கிற தலத்தில் புஷ்கலை சமேதராகக் காட்சி தருகிறார் சாஸ்தா. அதே போல அச்சங்கோவில் என்கிற தலத்தில் பூரணை, புஷ்கலை ஆகிய இருவருடனும் காட்சி தந்து அருள்பாலிக்கிறார்.

Sabarimala 10

சைவத்தலமாக இருந்தாலும் சரி, வைணவத்தலமாக இருந்தாலும் சரி, அத்தலங்களில் ஸ்வாமி சன்னிதி இருப்பது போல, தேவியர் சன்னிதிகளும் சிறப்புடன் இருக்கின்றன. துர்கா, லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி என்று பெண் தெய்வங்களுக்குச் சிறப்பிடம் தருவது ஹிந்து மதத்தின் ஆன்மீகப் பாரம்பரியம். பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் உட்பட முப்பத்து முக்கொடி தெய்வங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டு சாந்தஸ்வரூபியாகக் காட்சி தருபவள் தேவி ராஜராஜேஸ்வரி ஆவாள்.

ஆகவே, ஹிந்து மதத்தில் பெண்களுக்குத் தரப்படும் சிறப்பான இடத்தை உணர்ந்தவர்கள் சபரிமலை போன்ற தலங்களில் பாரம்பரியத்தை மதித்தே நடந்துகொள்வர்.

 

கேரள அரசின் கடமை
சபரிமலையில் பெண்கள் அனுமதிக்கப்படுவது சம்பந்தமான வழக்கைத் தொடர்ந்த இந்திய இளம் வழக்குரைஞர்கள் சங்கத்தின் தலைவர் பெயர் நௌஷத் அகமது கான் என்று பார்த்தோம். ஒரு முஸ்லிமாக இருக்கும் இவருக்கு, ஒரு ஹிந்துக்கோவிலின் பாரம்பரியத்தைக் கேள்வி கேட்க என்ன உரிமை உள்ளது? மேலும் இந்தச் சங்கத்தைப் போலவே வழக்கைத் தொடர்ந்துள்ள மற்ற ஐந்து பெண் வழக்குரைஞர்களும் கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் தானா? இந்த நாட்டில் உள்ள ஹிந்துப் பெண்களின் பிரதிநிதிகளா? அல்லது இந்த நாட்டில் உள்ள பெண்களின் பிரதினிதிகளாக இருக்கும் தகுதி படைத்தவர்களா? இந்த மாதிரியான ஒரு வழக்கைத் தொடர்வதற்கான வழக்குரிமை (Locus Standi) இவர்களுக்கு உள்ளதா? மேற்கண்ட கேள்விகளை உச்ச நீதிமன்றம் பரீசிலிக்க வேண்டும்.

இதனிடையே தினமலர் நாளிதழுக்குப் பேட்டியளித்துள்ள அஜிதா என்கிற மூத்த பெண் வழக்கறிஞர், “ஒவ்வொரு மதத்துக்கும் ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது. முன்னோர்கள் சில காரணங்களுக்காக சில கட்டுப்பாடுகளை கோவில்களில் உருவாக்கி உள்ளனர். அவற்றுக்கு மதிப்பு அளிக்கவேண்டும். பெண் உரிமை என்பது சபரிமலைக்குச் செல்வதில் இல்லை. அவர்களின் உரிமையை நிலைநாட்ட வேண்டியவேறு தளங்கள் பல இருக்கின்றன” என்று கூறியுள்ளார். நாட்டில் உள்ள பெரும்பான்மையான பெண்கள் இதே நிலைப்பாடு உள்ளவர்கள் தாம்.

இந்நிலையில் தேவஸ்தானத்தின் தலைவர் கோபாலகிருஷ்ணன், “இங்கு பெண்களை முழுமையாகத் தடை செய்யவில்லை. பத்துவயதிற்குட்பட்ட சிறுமியர்களுக்கும், 50 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்களுக்கும் செல்ல அனுமதி உள்ளது. இது சபரிமலை கோவிலின் ஆச்சாரம். இந்த நடைமுறையைப் பாதுகாக்க தேவஸ்தானம் நடவடிக்கை எடுக்கும். தேவஸ்தானம் சார்பில் வழக்கறிஞர்களை நியமித்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் வாதிடுவோம்” என்று தெரிவித்துள்ளார்.

Sabarimala 11
சபரிமலையின் மூத்த தந்திரிகளில் ஒருவரான கண்டரரு ராஜீவரரு, “இந்தச் சபரி மலைக்கு எல்லா வயது பெண்களும் செல்லத்தடை என்பது தேவபிரச்சனத்தில் முடிவான ஒன்று. இதை நீதிமன்றத்தில் தெரிவிப்பேன்” என்று கூறியுள்ளார்.

மேலும், கேரள அரசு தன்னுடைய நிலைப்பாட்டைத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியதற்கு, அரசு பின்வருமாறு தன்னுடைய பதில் மனுவை சமர்ப்பித்துள்ளது

சபரிமலை கோயிலுக்குள் பெண்கள் நுழைவதற்குத் தடை என்பது மதரீதியான பிரச்சினை. பக்தர்களின் வழிபாட்டு உரிமையைக் காப்பாற்றுவது ஒரு அரசின் கடமையாகும். 2007 ஆம் ஆண்டு முந்தைய கம்யூனிஸ்ட் அரசு, பெண்களும் சபரிமலை கோவிலுக்குச் சென்று வழிபடலாம் என்று அளித்திருந்த மனுவையும் திரும்பப் பெறுகிறோம். சபரிமலை ஐய்யப்பன் கோவிலை நிர்வகிப்பது திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானம். இது ஒரு தன்னாட்சி பெற்ற அமைப்பு. இந்த தேவஸ்தானம் 1949ஆம் ஆண்டு திருவிதாங்கூர் மஹாராஜா இந்திய அரசாங்கத்துடன் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலேயே நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இதன்படி கோவில் வழிபாட்டு முறைகளை நிர்ணயிக்கும் உரிமை தேவஸ்தானத்திற்கு உள்ளது. இது பல கோடி பக்தர்களின் நம்பிக்கைக்கு உட்பட்ட விஷயமாக இருப்பதால் இந்த பொதுநல மனுவைத் தள்ளுபடி செய்ய வேண்டும் என்று கேரள அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தைக் கேட்டுக் கொண்டுள்ளது.

கேரள அரசின் இந்த நிலைப்பாடு வரவேற்கப்பட வேண்டியதாகும். திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானம் மற்றும் கேரள அரசு ஆகியோரின் பதில் மனுக்களை ஏற்றுக்கொண்டு, சபரிமலையின் பல நூற்றாண்டுகாலப் பாரம்பரியம் காப்பாற்றப்படுமாறு உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளிக்கும் என்பதே ஹிந்துக்களின் ஏகோபித்த எதிர்பார்ப்பாகும்.

சிதம்பரம் கோவில் வழக்கில் தீக்ஷிதர்களின் உரிமையையும், ஆகமக் கோவில்கள் பூஜைகளின் சிவாச்சாரியார்களின் உரிமையையும் அரசியல் சாஸனத்தின் துணைக்கொண்டு உறுதி செய்த உச்ச நீதிமன்றம், சபரிமலைக்கோவில் வழக்கிலும், தன்னாட்சி பெற்ற அமைப்பான தேவஸ்தானத்தின் உரிமையை நிலைநாட்டி உறுதி செய்ய வேண்டும். அதுவே நீதியும் நியாயமும் ஆகும்.

5 வருஷமாகியும் முதல்வரைப் பார்க்க முடியாது – திமுக பிரசாரம்


நன்றி :- தினமணி கார்டூன் 24-02-2016

5 வருஷமாகியும், ஜெயலலிதாவைப் பார்க்க முடியாது – 50 வருஷமாகியும் யாரைப் பார்க்க முடியாது?

 

DMK

Ban on Hindu symbols – Talibanistic diktat of Ramnad Collector


Hear O’ Brothers and Sisters! Taliban is Here …………..

Students sporting Tilak on their foreheads and amulet on their bodies were stopped by the Physical Instruction Teacher of a Government aided minority institution, Muhammadiya Higher Secondary School before they entered the school premises. This institution is situated at Sitharkottai of Ramanathapuram District. The sacred threads and amulets worn for protection in the necks and arms were cut and the sindoor tilak worn in the forehead was erased. Upon hearing this atrocity, the agitated parents complained to the Head Mistress Ms. Zarina Lotus, to which she had reportedly said that she was only implementing the diktat of the District Collector – so stated Shri. Ramesh (name changed) father of one of the children. The agitated parents headed by the District Head of Hindu Makkal Katchi, Shri Prabhakaran met the District Collector Shri K Nandakumar and reported the matter to him. The District Collector not only justified his act, but also challenged them to take the matter to the courts, so states the leader of Hindu Makkal Katchi.

In connection with this incident, we contacted the Head Mistress of the school Ms. Zarina Lotus over telephone on 21.01.14, Tuesday. During the course of this conversation, Ms. Zarina Lotus stated that she was only obeying the orders of the District Collector. Stating further she said that, while addressing a meeting of Head Masters of High Schools and Higher Secondary Schools, the Collector had stated that the teachers should advise the students not to sport sacred threads or apply tilak or sport any object that would represent their religion. Do you know the reason extended for the issuance of such a diktat by the District Collector Shri.K. Nandakumar?

“Since the students come to school sporting religious symbols, quarrels ensue and hence students have been sent to Reformation Schools. Policemen in Mufti who have been keeping watch had reportedly stated that the raison d’etre behind the occurrence of these quarrels are religious symbols and listed the schools where such incidents occurred”, continued Ms. Zarina Lotus.

In connection with this, an e-mail was dispatched to Shri. K. Nanda Kumar on 22.01.2014, Wednesday and there has been no reply thus far. When attempts were made to get in touch with Shri. Dharman, the personal assistant of the District Collector, he stated that since he was busy, he may be contacted later – so saying he disconnected the line. When we tried to contact him again, he did not attend the call. The actions of the District Collector raises certain pertinent questions.

  • If there is no protection for the students sporting religious symbols, then, has Ramanathapuram become Afghanistan?
  • Speaking about religious symbols, even skull caps and purdah would come under the ambit. On the contrary, why did the District Collector not advise against the removal of them?
  • Sporting of religious symbols is a fundamental right. Who gave the District Collector the license to snatch this right?
  • Which are the schools where clashes occurred on the basis of sporting of religious symbols?
  • Who instigated these? And who were the students sent to the Reformation Schools?
  • What was the action taken to prevent their occurrence in the schools where such a situation is prevailing? And are there any teachers who are associated with these occurrences?
  • If we construe the action of the District Collector to be an admittance of the worst and precarious nature of situation prevalent in Ramanathapuram, then what action Shri. K. Nanda Kumar has taken against those indulging in religious extremism and those who instigate such acts?
  • Is he admitting to the fact that he would not be able to give protection to Hindus of Ramanathapuram District?
  • To stop clashes will Shri. K. Nanda Kumar order the snapping of mangal sutra of the Hindu women?

Is Ramanathapuram in such a dangerous condition, where the law of the Taliban which rules the roost in countries like Pakistan and Afghanistan is being implemented? The Government machinery which is duty bound to stop acts of terror is caving to Jihadi demands.

  • Ban on beating of drums in Amman Temples.
  • Changing of routes traditionally adopted by Temple processions.
  • Filing of a case against Hindus, who complained about the slaying of a cow by certain Moslems near a temple at a village called Azhagan kulam.
  • No action against those who broke the memorial pillar of Swami Vivekananda.
  • Punitive action was not taken against those who hoisted the national flag tied to slippers in the village of Pudhumadam.
  • Boards announcing ban on non Moslems entering the village and those banning playing of songs by vehicles on public roads have neither been prevented nor removed.
  • No action was taken against those fundamentalist Moslems, belonging to the area and other states who underwent arms training at Periyapatnam.

With these as background, when one views the severing of protection amulets/threads/dollar chains and erasing of Tilak on the foreheads of Hindu children of the government aided Muhammadiya Higher Secondary School at Sitharkottai, it only makes the fact evident that Ramanathapuram is fast turning into a mini Kashmir. The painful fact in this whole episode is that the District Administration responsible for the prevention of separatist acts is supportive of the very same separatist forces!

The governments, both at the Centre and the State have to wake up to the dangerous conditions prevailing in the district of Ramanathapuram and take steps on a war footing to save it from separatist and fundamentalist forces. Hindus worldwide should raise their voice against the injustice being meted out to the Hindus of the district of Ramanathapuram, Tamil Nadu.

By Gauthaman BR

National security perils in the rise of AAP


(Received from a friend)

NATIONAL SECURITY SHOULD BE GIVEN MORE IMPORTANCE
Navnith

Here’s a well researched article that is bound to ruffle a few feathers.

TRULY MISUNDERSTOOD NATION UNDERSTAND THE MUSKETEERS OF AAP.
Lot of tweets and buzz doing round about growing presence of Ford Foundation in India and Indian politics. Felt like doing some research on this. Trust me results have been shocking. It really raises questions – IS INDIA SAFE?

What is Ford Foundation?
Always thought that Ford Foundation was a philanthropic organization involved in charity, until I came across few of these links.

http://globalresearch.ca/articles/PET209A.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Ford_Foundation

Then I realized that in the garb of charity, their mandate is to ensure WASHINGTON’S HEGEMONY (DOMINANCE) in international market.

It was established as a front of US’ Central Intelligence Agency (CIA). The modus operandi is to fund people / professions that can influence decision making and policy making – authors, historians, journalists, social activists, media companies, publishers, etc.

Digging further on this, I got even more worried, when I saw their increasing interest and presence in Indian politics.

Here is the list of Indians/ NGOs who have been funded by or have proximity to Ford Foundation

• Arvind Kejriwal and Manish Sisodia’s NGO – Kabeer
• Mallika Sarabhai’s Darpana
• Yogendra Yadav was funded by ICSSR of Jawaharlal Nehru University, which in turn was funded by Ford Foundation
• Amartya Sen for its books – Ideas of Justice
• Teesta Setalvad and Javed’s Sabrang Communication, one who has been fighting against Modi all these years

And you would know, most of these guys are part of Aam Aadmi Party or are major supporters of AAP.

This poses a very serious question on why is Ford Foundation interested in Indian Politics.

Just to do further research on members of Aam Aadmi Party, I tried to find some details on other members like Aruna Roy, Medha Patkar, Prashant Bhushan and Gopal Rai…
And this was even a bigger SHOCKER to me…

Aruna Roy is the one who had sent a petition to President PRANAB MUKHERJEE for mercy towards Ajmal Kasab.. the one who killed so many innocents in Mumbai terror attack on 26th November 2008. She was also part of Sonia Gandhi’s National Advisory Council
Here are some links pertaining to the same

http://www.kashmirtimes.in/newsdet.aspx?q=11654

Prashant Bhushan, who we all know for the rubbish referendum view on Kashmir, was also the preferred mediator of the Maoists a couple of years back. Now why would they want Prashant Bhushan?? Did they trust that Prashant Bhushan would show some soft corner towards them?
Here are the links pertaining to the same

http://indiatoday.intoday.in/story/prashant-bhushan-wants-referendum-on-army-presence-in-hinterland-of-kashmir/1/334580.html

http://indianexpress.com/news/maoists-name-prashant-bhushan-2-others-as-mediators/940819/

Medha Patkar – we all know her for being responsible for delay in Sardar Sarovar Dam. But something that I didn’t know earlier, I came to know when I read the link given below. It says that tribals in Chattisgarh had thrown her out of the village of Dantewada for her pro-naxal behavior.

http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2010-01-07/india/28114789_1_naxal-hit-areas-narmada-bachao-andolan-tribals

There were some other articles, which suggested her proximity to Angana Chatterjee (who was suspected to be an ISI agent). But didn’t know the authenticity of the article, hence not attaching it.

Gopal Rai – Ex member of Sonia Gandhi’s NAC. Was president of All India Students Association (associated with CPI (M-L)), which is known for its pro Maoist stance..

If all this was not enough, One more article that I came across and that raised doubts on CIA’s interest in India is the one in Economic Times, that suggested that Government was giving work for Aadhar to a startup – MongoDB, which is funded by CIA’s venture fund. Links to the same are given below.

http://www.firstpost.com/economy/relax-cia-is-not-snooping-into-aadhaar-via-mongodb-1268077.html

http://articles.economictimes.indiatimes.com/2013-12-03/news/44710564_1_uidai-chairman-nandan-nilekani-uid-data-in-q-tel

This really is giving me a sleepless nights. Just wondering, if we have so many anti nationals within the country, do we really see Pakistan and China as a bigger threat?

But then was wondering, why is media not exposing all this? But then somewhere the answer is in front of us – Manish Sisodia (ex journalist with Zee), Yogendra Yadav (ex Journalist CNN IBN), Shazia Ilmi (ex journalist) and the latest entrant Ashutosh (ex Managing Editor IBN7)… Are they not a party to it?

Also wondered why people like Meera Sanyal (ex chief RBS) and V Bala (ex Director Infosys) joining AAP. Then came to know that Meera Sanyal’s NGO Pradan (which operates in Naxal hit belt) is funded by Ford Foundation. Also, Narayan Murthy (Chairman of Infosys) is on the board of Ford Foundation. Probably there could be his compulsion to align with them given that 60% of Infosys’business comes from US.

We all believe corruption is an issue, but nothing can be bigger that National Security.

We all want corruption free India and Aam Admi Party raised some hopes. But these news articles, really make me worried that by extending our support to AAP, are we compromising on NATIONAL SECURITY?
If people who can compromise on national security for personal gains, will they ever give you corruption free governance?

Like Ford Foundation, is AAP only a front face of some bigger conspiracy?

This time, I was thinking of seriously giving a chance to AAP… but not ANYMORE…

As a TRUE INDIAN, if this is worrying you as well, do forward it to spread awareness. Main Stream Media will not do that job

GENIUS RAHUL THE CROWN PRINCE OF INDIA


From
http://sookta-sumana.blogspot.in/2013/10/genius-rahul-crown-prince-of-india.html

GENIUS RAHUL THE CROWN PRINCE OF INDIA

A gwala (cattle herder) named Budhi Ram was overseeing his herd in a remote mountainous pasture in Himachal when suddenly a brand-new BMW advanced toward him out of a cloud of dust.

The driver, a young man in a Brioni suit, Gucci shoes, RayBan sunglasses and YSL tie, leaned out the window and asked the cowboy, “If I tell you exactly how many cows and calves you have in your herd, Will you give me a calf?”

Budhi Ram looks at the man, obviously a yuppie, then looks at his peacefully grazing herd and calmly answers, “Sure, Why not?”

The yuppie parks his car, whips out his macBook Air computer, connects it to his iphone, and surfs to a NASApage on the Internet, where he calls up a GPS satellite to get an exact fix on his location which he then feeds to another NASA satellite that scans the area in an ultra-high-resolution photo.

The young man then opens the digital photo in iPhoto and exports it to an image processing facility in Hamburg , Germany .

Within seconds, he receives an email on his iPhone that the image has been processed and the data stored. He then accesses an MS-SQL database through an ODBC connected Excel spreadsheet with email on his iPhone and, after a few minutes, receives a response.

Finally, he prints out a full-color, 150-page report on his hi-tech, miniaturized LaserJet printer, turns to Budhi Ramy and says, “You have exactly 1,586 cows and calves.”
“That’s right. Well, I guess you can take one of my calves,” says Budhi- Ram.

He watches the young man select one of the animals and looks on with amusement as the young man stuffs it into the trunk of his car.

Then Budhi Ram says to the young man, “Hey, if I can tell you exactly who you are & what is your business , will you give me back my calf?”

The young man thinks about it for a second and then says, “Okay, why not?”

“You’re Rahul Gandhi, says Budhi- Ram.

“Wow! That’s correct,” says the yuppie idiot, “but how did you guess that?”

“No guessing required.” answered Budhi Ram. “You showed up here even though nobody called you; you want to get paid for an answer I already knew, to a question I never asked. You used millions of dollars worth of equipment trying to show me how much smarter than me you are; and you don’t know a thing about how working people make a living – or about cows, for that matter. This is a herd of sheep. …

Now give me back my dog.

God, Please Save India !!!

“Amartya Sen comments on future PM” – some thoughts shared by Mr Arun Upadhyay


Britishers set up 2 institutes to destroy India & Russia. German disgruntled Marx & Engels were called to Cambridge to create Communist literature. Later on Russia & China also spread Communist literature to others but it failed within their own countries. It survives only in India because we accept anything foreign with reverence due to our slavish mentality. Other centre was Oxford where Boden Chair was set up in 1831 with specific declared purpose of forging Vedic literature to destroy Indian civilization. That too used hired Germans like Maxmuller, Roth, Weber.

Next subversive institute was London School of Economics, Winston Churchill opposed it in British Parliament on the ground that Britain had become Bankrupt after second world war. PM Clement Atlee explained that it will teach students of third world such economics that they will ruin the economies of their own countries and case flow of wealth to Britain. Indians and other third world countries persons like Amartya Sen are trained only to blame everything Indian. To give them credibility, they are awarded Nobel prize also.

Any subversive writer like Nirad Chaudhary, Taslima Nasreen or Fizo, Laldenga, Prabhakaran who destroy their countries are honoured in Britain. In past 15 years, only those persons could become PM’s in India, Pakistan, Bangladesh who were employees of world bank. Earlier East India Company servants were ruling. Plan of Atlee has succeeded through such economists in ruining economy of India, Pakistan and improving position of Britain where all black money of these countries is going.

There are 2 fundamental defects in British education of economics to Indians-

(1) Marxism does not bother about agriculture which is fundamental industry, called basic yajna in gita, chapter 3. It is concerned only with industries.

(2) Even in Industry, it is not concerned with its growth or constructive link with other industries. It is concerned only with rights of labour not to work, but to get full salary at cost of industry. If industry does not run, labour also will suffer.

(3) Even Political party like communist party or govt needs money to run country. Monopoly increases corruption. But Marxism does not recognize revenue as component of state.

(4) Marxism does not recognize need of a model code of conduct-it blames religion as opium for masses.

(5) So called nobel laureate and top economists among UK Indians do not know basic mathematics and unable to follow econometrics which is based on statistics. They spread political views only to denigrate any all institutes of India.

Britain does not follow itself the principles taught to others-

(1) Marxism was spread from Britain with Cambridge as centre. But it was never followed there. It was only to ruin Russia and India.

(2) Britain follows monarchy and tells that an Icon is necessary to unite country. For others British parliament is projected as mother of democracy and icon is abused as idol worship.

(3) Despite bankruptcy after World War 2, Britain did not request for foreign investment. But British educated economists work only for foreign investment.

(4) British leaders want all deposits from outside in Bank of England. But slaves taught there want all deposit in foreign banks and show austerity within own country.

(5) Britain takes pride of being nation of traders and pirates, but in India, all traders are viewed as thieves and black-marketeers and rules are made accordingly.

(6) History is always twisted to show white superiority. Any stick in Iraq is weapon of mass destruction. But atom bombs of UK/USA are flowers (actually called Daisy cutters by USA).

(7) Political funding is legal in US/UK, but is illegal in India by their followers. This clears way for mass corruption in society and administration and all extra money flows to foreign banks.

European policy of devaluation of other currencies is continuing since 1600 AD. Most Indians will not trust any logic by Indian person. They can read series of large Historic novels by James Clavel for period 1600-1945.
First of the 4 novels is Shogun for period 1600-1641. Europeans succeeded in dividing all communities, but Shogun Toranaga of Japan successfully countered the move by uniting all Shogunates. He abused Christian Missionaries as agents of European colonialism and termed them as Rice Christians. Same term was given in 19th century Orissa.
Converts were divided into 4 categories-Hen, Pen, Lady, Paddy. Hen Christians converted for eating meat, Pen Christians for education and govt jobs, Lady for marrying any body without bothering for caste, education etc. Paddy Christian is same as Rice Christians as translated by James Clavel-they converted for food after the population was driven to starvation.

Planned forced starvation death of 35 lakh persons in Orissa in 1865 was by Commissioner Ravenshaw who exported all rice in year of surplus production and caused largest genocide in world. The grateful anglicized Oriyas made an college in his name and called him father of Oriya culture and language as if great poets like Jagannatha Dasa did not know Oriya language. Now, that has been made Ravenshaw University since past 5 years. To cover up that genocide, fake history was created vy Vincent Smith in 1893 about murder of 10.5 lakh Kalinga army by Ashok. No king has ever maintained such huge army, largest was 6 lakhs by Aurangzeb. Baudha text Divyavadan tells that Ashoka killed 12,000 Kain monks being angry by idol of Buddha touching feet of Mahavira (as his guru which is admitted by Bauddha texts). Mass killings of innocent peaceful monks was termed as shunning of violence by adoption of Buddhism as if all Hindus are as murderous as Ravenshaw.

Novel series of James Clavel describes how Asian currencies were devalued, metal, cloth and other industries were ruined, population was starved to death, fed with Opium and exported as slaves in name of modernization. That is going on in name of Globalization by faithful servants of British in parties formed by the British.

List of temples converted into Mosques in Karnataka and Andhra Pradesh


“Indian history for the last 50 years or so has been the preserve of historians who were Marxists by conviction and who had come to occupy positions of influence in India’s elite Universities. These historians have callously distorted past events and interpreted history to suit their political agenda. Their efforts were not an honest attempt at history writing but a warped exercise in social engineering. Nowhere is this as evident as in the case of the temple desecrations that occurred during the Muslim invasion of India. Opponents (even when evidence was forthcoming) were dubbed as fundamentalists and their views effectively suppressed.

John Keay, a British historian, in his recent book India had this to say about Mahmud of Ghazni’s destruction of the Somnath Temple: “But what rankled even more than the loot and the appalling death toll was the satisfaction that Mahmud took in destroying the great gilded lingam. After stripping it of its gold, he personally laid into it with his sword. The bits were then sent back to Ghazni and incorporated into the steps of its new Jami Masjid, there to be humiliatingly trampled and perpetually defiled by the feet of the Muslim faithful.”

Khuswant Singh in his book We Indians avers: “Mahmud of Ghazni was only the first of a long line of Muslim idol-breakers. His example was followed by Mongols, Turks and Persians. They killed and destroyed in the name of Islam. Not a single Buddhist, Jain or Hindu temple in northern India escaped their iconoclastic zeal. Some temples were converted to mosques; idols and figurines had their noses, breasts or limbs lopped off; paintings were charred beyond recognition.”Read more…

***********

From

http://hindutemples-whthappendtothem.blogspot.in/2007/03/hindu-temples-converted-to-mosque-in.html

Hindu Temples converted to mosque in Karnataka

A Preliminary Survey of some of the Hindu temples that were converted to mosques and muslim monuments in Karnataka is given here. Many such muslim construction have used the materials of the Hindu temple after it was destroyed by the muslims. This shows the true nature of the religion Islam.
Some of the districts have been renamed or newly created. Some places which was under one district is now in another district. Those who read this can point out errors if any.

I. Bangalore District.
1. Dodda-Ballapur, Dargh of Muhiu’d-Dn Chisht of Ajodhan (d. 1700). Temple materials used.
2. Hoskot
(i) Dargh of Saball Shib. Temple site.
(ii) Dargh of Qsim Shib. Converted temple.

II. Belgaum District.
1. Belgaum
(i) Masjid-i-Safa in the Fort (1519). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid (1585-86). Temple site.
(iii) Mazr of Badru’d-Dn Shh in the Fort (1351-52). Temple site.
2. Gokak, Masjid. Temple site.
3. Hukeri
(i) Mn Sahib-k-Dargh (1567-68). Temple site.
(ii) Kl Masjid (1584). Temple materials used.
4. Kudachi
(i) Dargh of Makhdm Shh Wal. Temple site.
(ii) Mazr of Shykh Muhammad Sirju’d-Dn Prdd. Temple site.
5. Madbhavi, Masjid. Å iva Temple materials used.
6. Raibag, Jmi’ Masjid. Temple site,
7. Sampgaon, Masjid. Temple site.

III. Bellary District.
1. Bellary, Masjid built by Tp Sultn (1789-90). Temple site.
2. Hampi, Masjid and Idgh in the ruins of Vijayanagar. Temple materials used.
3. Hospet, Masjid in Bazar Street built by Tp Sultn (1795-96). Temple site.
4. Huvinhadgalli, Fort. Temple materials used.
5. Kanchagarabelgallu, Dargh of Husain Shh. Temple site.
6. Kudtani, Dargh. Durgevara Temple materials used.
7. Sandur, Jmi’ Masjid. Temple site.
8. Siruguppa, Ld Khn Masjid (1674). Temple site.
9. Sultanpuram, Masjid on the rock. Temple site.

IV. Bidar District.
1. Bidar, Ancient Hindu city transformed into a Muslim capital. The following monuments stand on temple sites and/or temple materials have been used in their construction:
(i) Sol Khamb Masjid (1326-27).
(ii) Jmi’ Masjid of the Bahmans.
(iii) Mukhtr Khn-k-Masjid (1671).
(iv) Kl Masjid (1694).
(v) Masjid west of Kl Masjid (1697-98).
(vi) Farrah-Bgh Masjid, 3 km outside the city (1671).
(vii) Dargh of Hazrat Khallu’llh at Ashtr (1440).
(viii) Dargh of Shh Shamsu’d-Dn Muhammad Qdir known as Multn Pdshh.
(ix) Dargh of Shh Waliu’llh-al-Husain.
(x) Dargh of Shh Zainu’l-Dn Ganj Nishn.
(xi) Dargh and Masjid of Mahbb Subhn.
(xii) Mazr of Ahmad Shh Wal at Ashtr (1436).
(xiii) Mazr of Shh Abdul Azz (1484).
(xiv) Takht Mahal.
(xv) Gagan Mahal.
(xvi) Madrasa of Mahmd Gawn.
2. Chandpur, Masjid (1673-74). Temple site.
3. Chillergi, Jmi’ Masjid (1381). Temple site.
4. Kalyani, Capital of the Later Chlukyas. All their temples were either demolished or converted into mosques.
(i) Jmi’ Masjid (1323). Temple site.
(ii) Masjid (1406). Temple site.
(iii) Masjid in Mahalla Shahpur (1586-87). Temple site.
(iv) Dargh of Maulna Yqb. Temple site.
(v) Dargh of Sayyid Pr Psh. Temple site.
(vi) Fort Walls and Towers. Temple materials used.
(vii) Nawb’s Bungalow. Temple materials used.
5. Kohir
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Darghs of two Muslim saints. Temple sites.
6. Shahpur, Masjid (1586-87). Temple site.
7. Udbal, Jmi’ Masjid (1661-62). Temple site.

V. Bijapur District.
1. Afzalpur, Mahal Masjid. Trikta Temple materials used.
2. Badami, Second Gateway of the Hill Fort. Vishnu Temple materials
used.
3. Bekkunal, Dargh outside the village. Temple materials used.
4. Bijapur, Ancient Hindu city transformed into a Muslim capital. The
following monuments are built on temple sites and/or temple materials
have been used in their construction:
(i) Jmi’ Masjid (1498-99).
(ii) Karmu’d-Dn-k-Masjid in the rk (1320-21).
(iii) ChhoT Masjid on way to Mangoli Gate.
(iv) Khwja Sambal-k-Masjid (1522-13).
(v) Makka Masjid.
(vi) AnD Masjid.
(vii) Zangr Masjid.
(viii) Bukhr Masjid (1536-37).
(ix) Dakhn Idgah (1538-39).
(x) Masjid and Rauza of Ibrhm II Adil Shh (1626).
(xi) Gol Gumbaz or the Rauza of Muhammad Adil Shh.
(xii) JoD-Gumbad.
(xiii) Nau-Gumbad.
(xiv) Dargh of Shh Ms Qdiri.
(xv) Gagan Mahal.
(xvi) Mihtar Mahal.
(xvii) Asar Mahal.
(xvii) Anand Mahal and Masjid (1495).
(xviii) St Manzil.
(xix) rk or citadel.
(xx) Mazr of Pr Ma’bar Khandyat.
(xxi) Mazr of Pr Jumn.
(xxii) Dargh of Shh Mrnji Shamsu’l-Haq Chisht on Shahpur Hill.
5. Hadginhali, Dargh. Temple materials used.
6. Horti, Masjid. Temple materials used.
7. Inglesvara, Muhiu’d-Dn Shib-k-Masjid. Munip Samdhi materials used.
8. Jirankalgi, Masjid. Temple materials used.
9. Kalleeri, Masjid near the village Chawdi. Keavadeva Temple materials used.
10. Mamdapur
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Mazr of Kaml Shib. Temple site.
(iii) Mazr of Sadle Shib of Makka. Temple site.
11. Naltvad, Masjid (1315). Temple materials used.
12. Pirapur, Dargh. Temple site.
13. Salvadigi, Masjid. Temple materials used.
14. Sarur, Masjid. Temple materials used.
15. Segaon, Dargh. Temple site.
16. Takli, Masjid. Temple materials used.
17. Talikota
(i) Jmi’ Masjid. Jain Temple materials used.
(ii) PNch Pr-k-Masjid and Ganji-i-Shahdn. Temple site.
18. Utagi, Masjid (1323). Temple site.

VI. Chickmanglur District.
Baba Budan, Mazr of Dd Hayt Mr Qalandar. Datttreya Temple site.

VII. Chitaldurg District.
Harihar, Masjid on top of Harhareshvara Temple.

VIII. Dharwad District.
1. Alnavar, Jmi’ Masjid. Jain Temple materials used.
2. Bankapur
(i) Masjid (1538-39). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid (1602-03). Temple site.
(iii) Graveyard with a Masjid. Temple site.
(iv) Dongar-k-Masjid. Temple site.
(v) Dargh of Shh Alu’d-Dn-Qdir. Temple site.
(vi) Fort (1590-91). Temple materials used,
3. Balur, Masjid. Temple materials used.
4. Dambal, Mazr of Shh Abdu’llh Wal. Temple materials used.
5. Dandapur, Jmi’ Masjid. Temple materials used.
6. Dharwad, Masjid on Mailarling Hill. Converted Jain Temple.
7. Hangal
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Masjid in the Fort. Temple site.
8. Hubli, 17 Masjids built by Aurangzeb in 1675 and after Temple sites.
9. Hulgur
(i) Dargh of Sayyid Shh Qdir. Temple site.
(ii) Masjid near the above Dargh. Temple site.
10. Lakshmeshwar, Kl Masjid. Temple site.
11. Misrikot, Jmi’ Masjid (1585-86). Temple site.
12. Mogha, Jmi’ Masjid. dityadeva Temple materials used.
13. Ranebennur, Qal, Masjid (1742). Temple site.
14. Savanur
(i) Jmi’ Masjid reconstructed in 1847-48. Temple site.
(ii) Dargh of Khairu’llh Shh Bdshh. Temple site.
(iii) Dargh and Masjid of Shh Kaml. Temple site.

IX. Gulbarga District.
1. Chincholi, Dargh. Temple site.
2. Dornhalli, Masjid. Temple site.
3. Firozabad
(i) Jmi’ Masjid (1406). Temple site.
(ii) Dargh of Shh Khalfatu’r-Rahmn Qdir (d. 1421). Temple site.
4. Gobur, Dargh. Ratnarya Jinlaya Temple materials used.
5. Gogi
(i) Araba’a Masjid (1338). Temple site.
(ii) Dargh of Pr Chand, Husain (1454). Temple site.
(iii) Chill of Shh Habbu’llh (1535-36). Temple site.
6. Gulbarga, Ancient Hindu city converted into a Muslim capital and the following among other monuments built on temple sites and/or with temple materials:
(i) Kaln Masjid in Mahalla Mominpura (1373).
(ii) Masjid in Shah Bazar (1379).
(iii) Jmi’ Masjid in the Fort (1367).
(iv) Masjid-i-Langar in the Mazr of Hj Zaida.
(v) Masjid near the Farman Talab (1353-54).
(vi) Dargh of Sayyid Muhammad Husain Band, Nawz Ges Darz Chisht,disciple of Shykh Nasru’d-Dn Mahmd ChrAgh-i-Dihl.
(vii) Mazr of Shykh Muhammad Sirju’d-Dn Junaid.
(viii) Mazr of Hj Zaida of Maragh (1434)
(ix) Mazr of Sayyid Husainu’d-Dn Tigh-i-Barhna (naked sword).
(x) Fort Walls and Gates.
7. Gulsharam, Dargh and Masjid of Shh Jall Husain (1553). Temple site.
8. Malkhed, Dargh of Sayyid Ja’far Husain in the Fort. Temple site.
9. Sagar
(i) Dargh of Sf Sarmast Chisht, disciple of Nzmu’d-Dn Awlya of Delhi. Temple site.
(ii) Dargh of Munawwar Bdshh. Temple site.
(iii) shur Khna Masjid (1390-91). Temple site.
(iv) Fort (1411-12). Temple materials used.
10. Seram, Jmi’ Masjid. Temple materials used.
11. Shah Bazar, Jmi’ Masjid. Temple site.
12. Shahpur
(i) Dargh of Ms Qdir (1667-68). Temple site.
(ii) Dargh of Muhammad Qdir (1627). Temple site.
(iii) Dargh of IbrAhIm Qdir. Temple site.
13. Yadgir
(i) Afthn Masjid (1573). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid. Temple site.

X. Kolar District.
1. Mulbagal, Dargh of Hyder Wal. Temple site.
2. Nandi, Masjid east of the village. Temple site.

XI. Mandya District.
1. Pandavapur, Masjid-i-Ala. Temple site.
2. Srirangapatnam, Jmi’ Masjid built by Tp Sultn (1787). Stands on the site of the janeya Temple.

XII. Mysore District.
Tonnur, Mazr said to be that of Sayyid Slr Mas’d (1358). Temple materials used.

XIII. North Kanara District.
1. Bhatkal, Jmi’ Masjid (1447-48). Temple site.
2. Haliyal, Masjid in the Fort. Temple materials used.

XIV. Raichur District.
1. Jaladurga, Dargh of Muhammad Sarwar. Temple site.
2. Kallur, Two Masjids. Temple sites.
3. Koppal
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) AraboMasjid. Temple site.
(iii) Dargh of Sailn Psh. Temple site.

*******************

From

http://hindutemples-whthappendtothem.blogspot.in/2007/03/list-of-hindu-temples-converted-to.html

The List of Hindu Temples converted to mosque in AP

A Preliminary Survey of some of the Hindu temples that were converted to mosques and muslim monuments in Andhra Pradesh is given here. Many such muslim construction have used the materials of the Hindu temple after it was destroyed by the muslims. This shows the true nature of the eligion Islam.
Some of the districts have been renamed or newly created. Some places which was under one district is now in another district. Those who read this can point out errors if any.

I. Adilabad District.
Mahur, Masjid in the Fort on the hill. Temple site.

II. Anantpur District.
1. Gooty, Gateway to the Hill Fort. Temple materials used.
2. Kadiri, Jmi’ Masjid. Temple site.
3. Konakondla, Masjid in the bazar. Temple materials used.
4. Penukonda
(i) Fort. Temple materials used.
(ii) Masjid in the Fort. Converted Temple.
(iii) Sher Khn’s Masjid (1546).38 Converted Temple.
(iv) Dargh of Babayya. Converted ÃŽvara Temple.
(v) Jmi’ Masjid (1664-65). Temple site.
(xi) Dargh of Shh Fakbru’d-Dn (1293-94). Temple site.
5. Tadpatri
(i) Jmi’ Masjid (1695-96). Temple site.
(ii) Idgh completed in 1725-26. Temple site.
6. Thummala, Masjid (1674-75). Temple site.

III. Cuddapah District
1. Cuddapah
(i) Bhp Shib-k-Masjid (1692). Temple site.
(ii) Idgh (1717-18). Temple site.
(iii) Bahdur Khn-k-Masjid (1722-23). Temple site.
(iv) Dargh of Shh Amnu’d-Dn Ges Darz (1736-37). Temple site.
2. Duvvuru, Masjid. Temple site.
3. Gandikot, Jmi’ Masjid (1690-91). Temple site.
4. Gangapuru, Masjid. Temple site.
5. Gundlakunta, Dastgr Dargh. Temple site.
6. Gurrumkonda, Fort and several other Muslim buildings. Temple materials used.
7. Jammalmaduguu, Jmi’ Masjid (1794-95). Temple site.
8. Jangalapalle, Dargh of Dastgr Swm. Converted Jangam temple.
9. Siddhavatam
(i) Qutb Shh Masjid (restored in 1808). Temple materials use.
(ii) Jmi’ Masjid (1701). Temple materials used.
(iii) Dargh of Bismillh Khn Qdir. Temple materials used.
(iv) Fort and Gateways. Temple materials used.
(v) Chowk-k-Masjid. Temple site.
10. Vutukuru
(i) Masjid at Naligoto. Temple site.
(ii) Masjid at Puttumiyyapeta. Temple site.
IV. East Godavari District.
Bikkavolu, Masjid. Temple materials used.

V. Guntur District.
1. Nizampatnam, Dargh of Shh Haidr (1609). Temple site
2. Vinukonda, Jmi’ Masjid (1640-41). Temple site.

VI. Hyderabad District.
1. Chikalgoda, Masjid (1610). Temple site.
2. Dargah, Dargh of Shh Wal (1601-02). Temple site.
3. Golconda
(i) Jmi’ Masjid on Bl Hissr. Temple site.
(ii) Trmat Masjid. Temple site.
4. Hyderabad
(i) Dargh of Shh Ms Qdir. Temple site.
(ii) Masjid on the Pirulkonda Hill (1690). Temple site.
(iii) Tol Masjid (1671). Temple materials used.
(iv) Dargh of Min Mishk (d. 1680). Temple site.
(v) Dargh of Mu’min Chup in Aliybd (1322-23). Temple site.
(vi) Hj Kaml-k-Masjid (1657). Temple site.
(vii) Begum Masjid (1593). Temple site.
(viii) Dargh of Islm Khn Naqshband. Temple site.
(ix) Dargh of Shh D’d (1369-70). Temple site.
(x) Jmi’ Masjid (1597). Temple site.
4. Maisaram, Masjid built by Aurangzeb from materials of 200 temples demolished after the fall of Golconda.
5. Secunderabad, Qadam RasUl. Temple site.
6. Sheikhpet
(i) Shaikh-k-Masjid (1633-34). Temple site.
(ii) SariwAl Masjid (1678-79). Temple tite.

VII. Karimnagar District.
1. Dharampuri, Masjid (1693). TrikTa Temple site.
2. Elangdal
(i) Mansr Khn-k-Masjid (1525). Temple site.
(ii) Alamgr Masjid (1696). Temple site.
3. Kalesyaram, lamgr Masjid. Temple site.
4. Sonipet, lamgr Masjid. Temple site.
5. Vemalvada, Mazr of a Muslim saint. Temple site.

VIII. Krishna District.
1. Gudimetta, Masjid in the Fort, Temple materials used.
2. Guduru, Jmi’ Masjid (1497). Temple materials used.
3. Gundur, Jmi’ Masjid. Converted temple.
4. Kondapalli
(i) Masjid built in 1482 on the site of a temple after Muhammad Shh BahmanI had slaughtered the Brahmin priests on the advice of Mahmd Gawn, the great Bahman Prime Minister, who exhorted the sultan to become a Ghz by means of this pious performance.
(ii) Mazr of Shh Abdul Razzq. Temple site.
5. Kondavidu
(i) Masjid (1337). Temple materials used.
(ii) Dargh of Barandaula. Temple materials used.
(iii) Qadam Sharf of dam. Converted temple.
6. Machhlipatnam
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Idgh. Temple site.
7. Nandigram, Jmi’ Masjid. Temple site.
8. Pedana, Iama’il-k-Masjid. Temple site.
9. Rajkonda, Masjid (1484). Temple site.
10. Tengda, Masjid. Temple site.
11. Turkpalem, Dargh of Ghlib Shahd. Temple site.
12. Vadpaili, Masjid near NarsiMhaswmn Temple. Temple materials used.
13. Vijaywada, Jmi’ Masjid. Temple site.

IX. Kurnool District.
1. Adoni
(i) Jmi’ Masjid (1668-69). Materials of several temples used.
(ii) Masjid on the Hill. Temple materials used.
(iii) Fort (1676-77). Temple materials used.
2. Cumbum
(i) Jmi’ Masjid (1649). Temple site.
(ii) Gachinl Masjid (1729-30). Temple site.
3. Havli, Jmi’ Masjid. Temple materials used.
4. Karimuddula, Dargh. Akkadevi Temple materials used.
5. Kottakot, Jmi’ Masjid (1501). Temple site.
6. Kurnool
(i) Pr Shib-k-Gumbad (1637-38). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid (1667). Temple site.
(iii) Ll Masjid (1738-39). Temple site.
7. Pasupala, Kaln Masjid. Temple site.
8. Sanjanmala, Masjid. Temple sites.
9. Siddheswaram, Ashurkhna. Temple materials used.
10. Yadavalli, Mazr and Masjid. Temple sites.
11. Zuhrapur, Dargh of Qdir Shh Bukhr. Temple site.

X. Mahbubnagar District.
1. Alampur, Qal-k-Masjid. Temple materials used.
2. Jatprole, Dargh of Sayyid Shh Darwish. Temple materials used.
3. Kodangal
(i) Dargh of Hazrat Nizmu’d-DIn. Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid. Temple site.
4. Kundurg, Jmi’ Masjid (1470-71). Temple site.
5. Pargi, Jmi’ Masjid (1460). Temple site.
6. Somasila, Dargh of Kamlu’d-Dn Baba (1642-43) Temple site.
XI. Medak District.
1. Andol, Old Masjid. Temple site.
2. Komatur, Old Masjid. Temple site.
3. Medak
(i) Masjid near Mubrak Mahal (1641). Vishnu Temple site.
(ii) Fort, Temple materials used.
4. Palat, Masjid. Temple site.
5. Patancheru
(i) Jmi’ Masjid. Temple materials used.
(ii) Dargh of Shykh Ibrhm known as Makhdmji (1583). Temple site.
(iii) Ashrufkhna. Temple site.
(iv) Fort (1698). Temple materials used.

XII. Nalgonda District.
1. Devarkonda
(i) Qutb Shh Masjid. Temple materials used.
(ii) Dargh of Sharfu’d-Din (1579). Temple site.
(iii) Dargh of Qdir Shh Wal (1591). Temple site.
2. Ghazinagar, Masjid (1576-77). Temple site.
3. Nalgonda
(i) Garh Masjid. Temple site.
(ii) Dargh of Shh Latf. Temple site.
(iii) Qutb Shh Masjid (Renovated in 1897). Temple site.
4. Pangal, lamgr Masjid. Temple site.

XIII. Nellore District.
1. Kandukuru, Four Masjids. Temple sites.
2. Nellore, Dargh named Dargmitt. Akkaslvara Temple materials used.
3. Podile, Dargh. Temple site.
4. Udayagiri
(i) Jmi’ Masjid (1642-43). Temple materials used.
(ii) Chhot Masjid (1650-51). Temple materials used.
(iii) Fort. Temple materials used.

XIV. Nizambad District.
1. Balkonda
(i) Patthar-k-Masjid. Temple site.
(ii) Idgh. Temple site.
2. Bodhan
(i) Deval Masjid. Converted Jain temple.
(ii) Patthar-k-Masjid. Temple site.
(iii) lamgr Masjid (1654-55). Temple site.
3. Dudki, Ashrufkhna. Temple materials used.
4. Fathullapur, Mu’askar Masjid (1605-06). Temple site.

XV. Osmanabad District.
Ausa, Jmi’ Masjid (1680-81). Temple site.
XVI. Rangareddy District.
Maheshwar, Masjid (1687). Madanna Pandit’s Temple site.
XVII. Srikakulam District
1. Icchapuram, Several Masjids. Temple sites.
2. Kalingapatnam, DargAh of Sayyid Muhammad Madn Awliy (1619-20). Temple materials used.
3. Srikakulam
(i) Jmi’ Masjid (1641- 42). Temple site.

(ii) Dargh of Bande Shh Wal (1641- 42). Temple site.

(iii) Atharwl Masjid (1671-72). Temple site.
(iv) Dargh of Burhnu’d-Dn Awliy. Temple site.

XVIII. Vishakhapatnam District.
1. Jayanagaram, Dargh. Temple site.
2. Vishakhapatnam, Dargh of Shh Madn. Temple site.
XIX. Warangal District.
Zafargarh, Jmi’ Masjid. Temple site.

XX. West Godavari District.
1. Eluru
(i) Fort. Temple materials used.
(ii) Sawi Masjid. Converted temple.
(iii) Qzi’s House. Somevara Temple materials used.
2. Nidavolu, Masjid. Mahdeva Temple materials used.
3. Rajamundri, Jmi’ Masjid (1324). Converted VeNugoplaswmin Temple.