சபரிமலையின் பாரம்பரியம் பாதுகாக்கப்படவேண்டும் – ப்ரியா வெங்கட்


From

http://www.vsrc.in/index.php/articles/2014-07-30-08-57-48/item/696-2016-02-28-13-12-10

சபரிமலையின் பாரம்பரியம் பாதுகாக்கப்படவேண்டும்

 ப்ரியா வெங்கட் / Sunday, 28 February 2016

“ஒரு பெண் ஏன் சபரிமலை கோவிலுக்குள் நுழையக்கூடாது? எதன் அடிப்படையில் அவள் அனுமதி மறுக்கப்படுகிறாள்? அதற்கான காரணம் என்ன? ஒரு பெண் சபரி மலைக்குப் போகலாம்; போகாமல் இருக்கலாம்; அது அவளுடைய தனிப்பட்ட விருப்பம்” என்று உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா அவர்கள் திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்திடம் கேட்டுள்ளார்.

கடந்த அரை நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்த சம்பிரதாயம் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றது என்று தேவஸ்தானம் பதிலளித்தபோது, ”கடந்த 1500 ஆண்டுகளாக சபரி மலையின் கர்ப்பக்கிருகத்தில் பெண்கள் நுழைய அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்பதற்கு என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது? காட்டுங்கள்” என்று கேட்டுள்ளார் நீதிபதி.

“வயது, பாலினம், ஜாதி ஆகிய காரணங்களைக் கொண்டு வேற்றுமைகள் காண்பதை அரசியல் சாஸனம் நிராகரிக்கின்றது” என்று கூறிய நீதிபதி மிஸ்ரா, “அரசியல் சாஸனம் வழங்கிய உரிமை இருந்தாலொழிய நீங்கள் சபரி மலை வழிபாட்டிற்குப் பெண்களுக்கு அனுமதி மறுக்க முடியாது. பொதுமக்கள் வழிபடும் கோவிலுக்கும் மடத்துக்கும் வித்தியாசம் உள்ளது” என்றும் கூறியுள்ளார்.

இந்திய இளம் வழக்குரைஞர்கள் சங்கமும், ஐந்து பெண் வழக்குரைஞர்களும், சபரி மலையில் பெண்களுக்கு வழிபாடு நடத்த அனுமதி வழங்கப்படவேண்டும் என்று தொடர்ந்த வழக்கு, உச்ச நீதிமன்றத்தில், தீபக் மிஸ்ரா, பினாகி சந்திரகோஷ், ரமணா ஆகிய மூன்று நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வின் முன்பு விசாரணைக்கு வந்தது. அப்போது தான், மூவரில் ஒருவரான நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா அவர்கள் மேற்கண்ட கேள்விகளை எழுப்பினார்.

Supreme Court
இந்த வழக்கு 2006-ம் ஆண்டிலேயே தொடரப்பட்டது. அப்போதே உச்ச நீதிமன்றம் திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்திற்கும், கேரள மாநில அரசுக்கும் நோட்டீஸ் அனுப்பியிருந்தது. அந்தச் சமயத்தில் கன்னட நடிகை ஜெயமாலா, தான் சபரிமலை சென்றதாகவும், அங்கே சன்னிதிக்கு அருகே நடந்த தள்ளுமுள்ளுவில் தான் சுவாமி ஐயப்பன் விக்ரகத்தைத் தொட்டதாகவும் கூறி பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தினார். அப்போது சபரி மலையில் 10 வயதிலிருந்து 50 வயது வரையுள்ள பெண்கள், அதாவது மாதவிடாய் காலங்கள் இருக்கக்கூடிய பெண்கள், சபரி மலைக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுவது குறித்தான விவாதம் நாடு முழுவதும் எழுந்தது. அந்தச் சமயத்தில் தொடரப்பட்ட வழக்காகும் இது.

கேரள மாநில இந்து பொது வழிபாட்டுத்தலங்கள் (நுழைவு அனுமதி) விதிகள் 1965-ன் கீழ் 3(b)-வது விதியின் படி {Rule 3 (b) of the Kerala Hindu Places of Public Worship (Authorisation of Entry) Rules, 1965} இந்தத் தடையானது அமலாக்கப்பட்டது. 19991-ல் கேரள உயர் நீதிமன்றம் இந்தத் தடையை அங்கீகரித்து அதை அமல்படுத்துமாறு திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்துக்கு உத்தரவிட்டது.

வழக்குத் தொடர்ந்தவர்கள் அளித்துள்ள மனுவில், “ஆலய நுழைவில் பாகுபாடு பார்ப்பது என்பது ஹிந்து மதத்தின் படி எந்தவிதமான சாஸ்திரமோ சம்பிரதாயமோ கிடையாது. அவ்வாறு பாகுபாடு பார்ப்பது ஹிந்து விரோதமாகும். ஒரு மதக்குழுவுக்கு கோவிலின் கர்ப்பக்கிருகத்தில் பொதுமக்கள் நுழைவதைத் தடுக்கும் அதிகாரம் மட்டுமே உள்ளது; கோவிலுக்குள் நுழைய பாலினப் பாகுப்பாட்டின் படி அனுமதி மறுக்கும் அதிகாரம் கிடையாது, அவ்வாறு அனுமதி மறுப்பது, அரசியல் சாஸனத்தின் க்ஷரத்து 14 (சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் – Equality before Law), க்ஷரத்து 25, 26 (மதச்சுதந்திரம் – Freedom of Religion) ஆகியவற்றை மீறுவதாகும். எனவே, குறிப்பிட்ட விதியை ரத்து செய்து, வழிபாட்டுத்தலங்களில் பாலின அடிப்படையில் பாகுபாடுகள் இல்லாமல் இருப்பதற்கான வழிமுறைகளையும் பரிந்துரைக்க வேண்டும்” என்று கோரிக்கை வைக்கப்பட்டுள்ளது.

வழக்கை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்ற அமர்வு, கேரள அரசைப் புதியதாக ஒரு அறிக்கைமனுவை சமர்ப்பிக்கும்படி உத்தரவிட்டு வழக்கைத் தள்ளி வைத்துள்ளது.

இந்த வழக்கைப் பொறுத்தவரை, ஹிந்து மதத்தின் சுதந்திரம், ஹிந்துப் பண்பாடு, பாரம்பரிய வழிபாட்டு முறைகள், ஆகியவைக் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகின்றன. இது சரியா? இவற்றை நீதிமன்றங்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கலாமா? இந்த வழக்கைத் தொடுத்தவர்களின் நோக்கம் என்ன? இப்படி ஒரு வழக்கைத் தொடுப்பதற்கு அவர்களுக்கு வழக்கீட்டு உரிமை இருக்கிறதா? போன்ற கேள்விகளும் எழுகின்றன.

 

சபரிமலை வரலாறு
Sabarimala 2

கோடிக்கணக்கான இந்துக்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் நேர்த்தியாக ஒரு மண்டலம் விரதம் இருந்து கடுமையான பாதையில் ஏறி சபரிமலைக்குச் சென்று பகவான் ஐயப்பனைத் தரிசனம் செய்து வருகின்றனர். வருடாவருடம் சபரிமலை செல்லும் பக்தர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக்கொண்டே போகின்றது.
Sabarimala 4

சபரிமலையின் வரலாறு பழம்பெருமை வாய்ந்தது. கலியுகத் தெய்வமாகப் போற்றப்படும் ஐயப்பன், தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் மக்களுக்கும், தொல்லைகளும் துன்பங்களும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த மகிஷி என்னும் அரக்கியை அழிப்பதற்காக, சிவனுக்கும் மோஹினி அவதாரம் எடுத்த விஷ்ணுவுக்கும் பிறந்தவர். மகிக்ஷி சிவனுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் பிறந்தவரால் தான் தனக்கு மரணம் ஏற்படவேண்டும் என்று பிரம்மாவிடம் வரம் பெற்றிருந்தவள். அதனால்தான் விஷ்ணு மோகினி அவதாரம் கொண்டு அவருக்கும் சிவனுக்கும் ஐயப்பன் பிறந்தார். அவ்வாறு பிறந்து பின்னர் பந்தள ராஜாவின் மகனாக வளர்ந்து மகிஷியை அழித்தார். தன்னுடைய அவதார நோக்கம் நிறைவேறிய பிறகு தெய்வமாக மாறி, நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக யோக நிலையில் சின் முத்திரையுடன் சபரிமலையில் மக்களுக்கு அருள்பாலித்து வருகிறார்.

மகிஷி சாபவிமோசனம் அடைந்து ஐயப்பனை மணம்புரியும் விருப்பத்தைக் கூற, தான் பிரம்மச்சரிய நிஷ்டையில் இருப்பதால் தன்னால் மணமுடிக்க இயலாது என்றும், என்னுடைய யோக நிஷ்டைக் கலையும்போது நான் உன்னை ஏற்றுகொள்வேன் என்றும்கூறி, தனக்கு அருகே மாளிகைபுரத்து அம்மனாக இருந்து மக்களுக்கு அருள்புரியலாம் என்று அனுக்கிரகம் செய்தார். மேலும், எந்த ஆண்டு கன்னிச்சாமி (முதல்வருடம் மாலை அணிந்து சபரிமலை வருபவர்கள்) யாரும் என்னைத் தரிசிக்க வரவில்லையோ, அந்த வருடம் உன்னை மணந்துகொள்கிறேன் என்று அவர் அம்மனுக்கு வாக்குக் கொடுத்ததாக ஐதீகம். அவ்வாறு முதல் வருடம் கன்னிச்சாமியாக வருபவர்கள் கையில் சரம் (மரத்தினால் ஆன குச்சி) எடுத்து வந்து “சரம் குத்தி” என்கிற இடத்தில் குத்திவிட்டு மலைக் கோவிலுக்குச் செல்வர். மாளிகைபுரத்து அம்மன் சரங்குத்தி வந்து கன்னிச்சாமி யாரும் வராமல் இருக்கிறார்களா என்று பார்த்துப் போவதாக நம்பப்படுகிறது. இது கோவிலின் வரலாறு.

 

சபரிமலையின் பாரம்பரியம்
மேற்கண்ட வரலாற்றின் பின்னணியில், கோவில் கட்டப்பட்டதிலிருந்து, சபரிமலை யாத்திரைக்குப் பெண்களை அனுமதிக்காத ஒரு வழக்கம் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பின்பற்றப்படுகிறது. அதாவது 10 வயது முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்களை மட்டும் அனுமதிப்பதில்லை. சிறுமிகளும், வயதான பெண்மணிகளும் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

Sabarimala 5

ஐயப்பன் நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக இருக்கிறார் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், சபரிமலை யாத்திரைக்கு ஒரு மண்டலம், அதாவது ஆறு வாரங்கள், விரதம் இருக்க வேண்டியது சம்பிரதாயமாக இருப்பதால், 10 வயது முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்களுக்கு 42 நாட்கள் விரதம் இருக்க முடியாது என்கிற காரணத்தாலும், அவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகின்றது.

பலவிதமான ஆகமங்கள், ஆச்சாரங்கள் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிக்கும் ஹிந்து மதத்தின் ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்தில், இப்படி ஒரு விதி இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை. மேலும், இந்தக் கோவிலில் சிறுமிகளும், வயதான பெண்மணிகளும் அனுமதிக்கப்படுவதால், இதைப் பாலின அடிப்படையிலான பாகுபாடு என்றும் கூற முடியாது.

 

Sabarimala 6

இதில் மற்றொரு முக்கியமான விஷயம் கவனிக்கப்படவேண்டும். நாடெங்கும் உள்ள மற்ற ஐயப்பன் கோவில்களில் எல்லா வயதுப் பெண்மணிகளும் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர். சபரிமலை ஐயப்பன் கோவில் அவருடைய வரலாற்றுடன் ஒன்றியிருப்பதாலும், அவர் நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக விரதம் பூண்டு யோக நிலையில் இருப்பதாலும், அங்கே இந்தக் கட்டுப்பாடு மிகவும் அவசியமானதாக இருக்கின்றது.

Sabarimala 7

மேலும் கவனிக்கப்படவேண்டிய மற்றொரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், சபரிமலை ஐயப்பன் கோவிலுக்கு அனைத்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் முறையாக விரதம் இருந்து வந்து வழிபடலாம். இப்படி ஜாதி, மத மற்றும் எந்தவிதமான அடிப்படையிலும் வேறுபாடு பார்க்காமல் அனைவரையும் அனுமதிக்கும் ஒரு புண்ணியத்தலத்தில் பாலின அடிப்படையில் வேறுபாடு பார்க்கப்படுவதாகச் சொல்வது விஷமிகளின் சதிப்பிரச்சாரம் அன்றி வேறில்லை. அப்படியே அவர்கள் சொல்வது போல், பாலின அடிப்படையில் வேண்டுமென்றே அனுமதி மறுக்கிறார்கள் என்றால் சிறுமிகளையும் வயதான பெண்மணிகளையும் ஏன் அனுமதிக்க வேண்டும்?

 

பாரம்பரிய வழிபாட்டு விதிகள்

இந்தியாவில் உள்ள பெரும்பாலான ஆன்மீகத்தலங்கள், அதாவது வரலாற்றுப் பின்னணி கொண்ட அனைத்துத் தலங்களிலும், அந்த வரலாற்றை ஒட்டிய விதிகள் பின்பற்றப்படுவது பாரம்பரியமாக நடந்துவருவது தான். உதாரணத்திற்கு, கேரள மாநிலத்தில் ஆட்டுக்கல் என்கிற இடத்தில் இருக்கின்ற பகவதி அம்மன் கோவிலில் வருடாந்திரப் பொங்கல் விழாவில், ஆண்கள் யாரும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.
Sabarimala 8

 

இந்த அம்மன் சிலப்பதிகார நாயகியான கண்ணகி என்று நம்பப்படுகிறாள். மதுரையை எரித்தப் பிறகு, சேர நாட்டில் உள்ள இந்த ஆட்டுக்கல் என்கிற இடத்திற்குச் சென்று கோயில் கொண்டாள் என்பது வரலாறு. அந்தக் கோவிலின் கோபுரத்தில் கண்ணகியின் வாழ்க்கை வரலாறு செதுக்கப்பட்டுள்ளது. பொங்கல் திருவிழாவில் அவள் வரலாறு பாடப்படுகின்றது. இது இந்தக் கோவிலின் பாரம்பரியம். உடனே இந்தக் கோவிலின் வழக்கம் ஆண்களுக்கு எதிரானது; ஆண்களைப் பாலின அடிப்படையில் பாகுபடுத்தி அவமானப்படுத்துகிறார்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? சபரிமலையில் பெண்கள் பாலின அடிப்படையில் வேறுபடுத்தி அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்று பொங்கி எழுந்த அறிவுஜீவிகளும் முற்போக்காளர்களும் ஆட்டுக்கல் பகவதி அம்மன் கோவிலில் ஆண்கள் அனுமதிக்கப்படாததற்குப் பொங்கி எழவில்லையே, ஏன்?

சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில் அதன் வரலாற்றுப்படி, தீக்ஷிதர்களுக்குச் சொந்தமானது. பல நூற்றாண்டுகளாக விளங்கிவரும் பாரம்பரியத்தின்படி, அங்கே தீக்ஷிதர்கள் மட்டுமே பூஜைகள் செய்ய உரிமை பெற்றவர்கள். அவர்களின் உரிமையை அரசியல் சாஸனத்தின் படி உறுதி செய்து உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. அதே போல ஆகம விதிகளின் படி கட்டப்பட்டுள்ள ஆலயங்களில் ஆகம விதிகளில் சொல்லியுள்ளபடி, சிவாச்சாரியார்கள் மட்டுமே பூஜை செய்வது பல நூற்றாண்டுகள் பாரம்பரியம் கொண்டது. அவர்களுடைய பாரம்பரிய உரிமையையும் அரசியல் சாஸனத்தின் படி உறுதி செய்துள்ளது உச்ச நீதிமன்றம். அதாவது அரசியல் சாஸனம் மதச்சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது என்பது திண்ணம்.

இது சம்பந்தமாக விவேகானந்தா கேந்திர நடத்தும் “யுவ பாரதி” என்கிற ஆங்கில மாதப் பத்திரிகையில் சுதர்ஷன் என்பவர் எழுதியுள்ள தலையங்கத்தில் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்: வழிபாட்டுத் தலங்களில் பெண்களை அனுமதிக்காத ஒரு சமூகத்தைக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்; அவர்களுடைய மதப் பழக்க வழக்கங்களைத் தங்கள் இல்லத்தோடு மட்டும் நிறுத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்று அவர்களுக்கு உத்தரவிடப்பட்டுள்ளதாக நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்; தங்களுடைய கணவர்களுக்குச் சேவை செய்வது கடவுளுக்குச் சேவை செய்வதாகும் என அவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொடுக்கப் பட்டுள்ளதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்; அந்தக் கடவுள் உருவமற்றவர் என்பதையும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆயினும் அந்தக் கடவுள் “அவன்” என்றே அழைக்கப்படுகிறாரே தவிர “அவள்” என்று அழைக்கப்படுவது இல்லை; இவ்வாறான கற்பனையிலிருந்து விடுபட்டு நிதர்சனத்துக்கு வாருங்கள். நிஜமாகவே அப்படி ஒரு சமூகம் இப்படியான ஒரு அச்சுறுத்தும் கனவை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளி மட்டுமல்ல, நமது சுதந்திரம் மிகுந்த ஜனநாயக இதியாவிலும் தான். அந்தச் சமூகத்திற்கு மதச் சுதந்திரத்தையும், அதற்கான அடிப்படை உரிமைகளையும் நமது அரசியல் சாஸனம் அளிக்கிறது.

அந்தச் சமூகம் எது என்பது நமக்கு சொல்லாமலேயே விளங்குகிறது, இல்லையா? சபரிமலைக் கோவிலில் பெண்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்று வழக்குத் தொடுத்திருக்கும் இந்திய இளைய வழக்குரைஞர்கள் சங்கத்தின் தலைவர் நௌஷத் அகமது கான் இந்தச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் தான். இவர் கவலைப்பட வேண்டியது தன் சமுகத்துப் பெண்களின் நிலையைப் பற்றித்தானே தவிர, இந்து சமூகத்துப் பெண்களைப்பற்றி அல்ல. இந்து சமூகத்தின்  ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்தைக் கேள்வி கேட்கும் தகுதியோ, உரிமையோ இவருக்கு என்ன இருக்கிறது? மேலும், இவர் சார்ந்தச் சமூகத்தின் பெண் வர்க்கமே இப்பேர்பட்ட நிலையில் இருப்பதை அரசியல் சாஸனம் பாதுகாக்கின்றது எனும்போது, பரந்து விரிந்த இந்து சமூகத்தின் ஒரேயொரு கோவிலில், அதுவும் குறிப்பிட்ட வயது வரம்பில் உள்ள பெண்களுக்கு மட்டும் அனுமதி வழங்காமல் இருக்கும் ஒரு பாரம்பரியத்தை அரசியல் சாஸனம் பாதுகாக்காமல் இருக்குமா என்ன? எனவே, “அரசியல் சாஸனம் வழங்கிய உரிமை இருந்தாலொழிய நீங்கள் சபரி மலை வழிபாட்டிற்குப் பெண்களுக்கு அனுமதி மறுக்க முடியாது” என்று உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியே கூறியுள்ளது விசித்திரமாக உள்ளது.

 

Thiruchendur Temple

 

அதே போல ஒவ்வொரு கோவிலுக்கும் ஒவ்வொரு பாரம்பரிய வழக்கம் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றது. உதாரணமாக, குருவாயூர் கிருஷ்ணர் கோவில், திருச்செந்தூர் முருகன் கோவில், சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில் போன்ற சில கோவில்களில் ஆண்கள் மேலாடையின்றித்தான் ஆண்டவனைத் தரிசனம் செய்ய முடியும். இது அந்தக் கோவில்களில் பின்பற்றப்படும் விதி. தமிழகத்தில் பெரும்பாலான கோவில்களில் அன்னிய மதத்தவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை; ஆனால் சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலில் அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். அது அந்தக்கோவிலின் பாரம்பரியம்.

மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள ஷிங்னாபூர் சனீஸ்வரன் கோவில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. மேற்கூரை இல்லாத கோவில். ஒரு பெரிய கல் ஒன்று தான் சனீஸ்வரனாக வழிபடப்படுகின்றது. இது ஸ்வயம்புவாகத் தோன்றியதாக ஐதீகம். இந்த ஊரில் திருட்டு நடப்பதில்லை. எந்த வீட்டுக்கும் கதவுகள் கிடையாது. சனீஸ்வர பகவான் இந்த ஊரையும் ஊரின் செல்வத்தையும் பாதுகாப்பதாக நம்பப்படுகின்றது. இந்த பகவானைச்சுற்றி ஒரு மேடை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த மேடையில் இருந்துதான் பூஜாரி பூஜைகள் செய்வார். மற்றவர் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. மேடைக்கு வெளியே மற்றவருக்கு அனுமதி உண்டு. அங்கிருந்து சனீஸ்வரனை வழிபடலாம். பெண்களுக்கும் அதுவரை அனுமதி உண்டு.

 

Shingnapur Shani Temple

 

சில மாதங்களுக்கு முன்னால் யாரும் எதிர்பாராத சமயத்தில் ஒரு பெண் மேடையைத்தாண்டிச் சென்று சனீஸ்வரனை வழிபட்டார். உடனே அவர் அங்கிருந்து அகற்றப்பட்டார். அவரை யாரும் கண்டிக்கவிலை; தண்டிக்கவும் இல்லை. மன்னிக்கப்பட்டார். ஆனால் கோவில் நிர்வாகம் எடுத்த நடவடிக்கையினால் அந்தக் கோவிலின் பொறுப்பாளர் ராஜினாமா செய்ய வேண்டியதாயிற்று. அதன் பிறகு அந்தச் சிலைக்கு சுத்தி செய்யப்பட்டது. ஆனால், சில முற்போக்குப் பெண்கள் அமைப்பினர் அந்தக் கோவிலில் பெண்களே அனுமதிகப்படுவதில்லை என்பதாக ஒரு தவறான தோற்றத்தை உருவாக்கிப் போராட்டங்கள் செய்தனர். இருப்பினும், அந்த ஊர் பெண்களும், சனாதன் சன்ஸ்தா, ஹிந்து ஜனஜாக்ருதி சமிதி போன்ற அமைப்புகளைச் சேர்ந்த ஆயிரக்கணக்கான பெண்களும், கோவிலின் பாரம்பரியப் பழக்கவழக்கங்கள் காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று சொல்லி, முற்போக்குப் பெண்களுக்கு எதிராகக் களம் இறங்கினர். இவ்வாறாக முற்போக்குகளின் சதி முறியடிக்கப்பட்டது.

இதே போலத்தான் நாம் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தபடி, சபரிமலைக்கும் இழுக்கு ஏற்படுத்த கன்ண்ட நடிகை ஜெயமாலாவின் உதவியுடன் சதி செய்தனர் சில ஹிந்து விரோத தீய சக்திகள். சுமார் 10 வருடங்களுக்கு முன்பாக, 2006ம் ஆண்டு கன்னட நடிகை ஜெயமாலா ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டார். அதில்,  1987-ல் தன்னுடைய 27-வது வயதில் தான் சபரி மலைக்குச் சென்றதாகவும் அப்போது சன்னிதானத்தின் அருகே ஏற்பட்ட தள்ளு முள்ளுவில், தான் சுவாமி ஐயப்பன் விக்ரகத்தைத் தொட்டதாகவும் அந்த அறிக்கையில் கூறியிருந்தார். இது கோடிக்கணக்கான ஐயப்ப பக்தர்களுக்கு அதிர்ச்சியையும், பொதுவில் பெரும்பரபரப்பையும் உண்டாக்கியது. இந்தச் சதிக்குத் துணைபோன உன்னி கிருஷ்ண பணிக்கர் என்னும் பிரபல ஜோதிடரும் தன் பங்கிற்கு ஒரு காரியம் செய்தார். அதாவது தான் தேவப் பிரச்சனம் பார்த்ததாகவும், அதில் ஒரு பெண் ஐயப்பன் விக்ரகத்தைத் தீண்டியதாகவும் தெரிய வந்தது என்று கூறினார். அவரின் தேவப் பிரச்சன அறிக்கைக்குப்பின்னர் தான் ஜெயமாலா அவ்வாறு கூறியிருந்தார்.

Sabarimala 9

 

இது வடிகட்டிய பொய் என்பது சபரிமலைக்குச் சென்றிருக்கும், சென்றுகொண்டிருக்கும் அனைவருக்கும் தெரியும். சபரிமலை கோவில் சன்னிதானத்தில் பொதுமக்கள் தரிசனம் செய்யும் இடத்திலிருந்து கர்ப்பக்கிருகம் குறைந்த பட்சம் 10 அடிக்கு மேல் இருக்கும்; மேலும் இடையே ஒரு பெரிய உண்டியல் உண்டு; அதோடு மட்டுமல்லாமல் கர்ப்பக்கிருகத்தின் வாயில் சிறியது; அதில் ஒருவர் தன்னுடைய உடலை வளைத்துக் குனிந்துதான் உள்ளே செல்ல முடியும். மேலும் கர்ப்பக்கிருகத்தின் வாயிலுக்கு கீழிருந்து ஐந்தாறு படிகளும் உண்டு; அந்தப் படிகளில் ஏறி, உடலை வளைத்துக்குனிந்து உள்ளே சென்ற பிறகுதான் ஐயப்பனின் விக்ரகத்தைப் பூஜாரிகளான தந்த்ரிகளால் தொட்டு அபிஷேகம், அலங்காரம் முதலியவற்றைச் செய்ய முடியும். உண்மைகள் இவ்வாறு இருக்க, கூட்டத்தில் ஏற்பட்ட நெரிசலில் நான் தள்ளப்பட்டு சுவாமி ஐயப்பனின் விக்ரகத்தைத் தொட்டேன் என்று நடிகை ஜெயமாலா சொன்னது பொய் என்பது மட்டுமல்லாமல், அயோக்கியத்தனம் என்றும் சொல்லலாம். அப்போதே மக்கள் நடுவே அதற்குக் கடும் கண்டனங்கள் எழுந்தன.

அதன் பிறகு கேரள அரசின் உத்தரவின் பேரில் கேரள போலிஸ் விசாரணை செய்து உன்னிகிருஷ்ண பணிக்கர், அவருடைய கர்நாடக உதவியாளர் ரகுபதி, நடிகை ஜெயமாலா ஆகியோர் மீது சபரிமலைப் பாரம்பரியத்திற்கு எதிராகச் சதித் திட்டம் தீட்டியதாக 2010-ல் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்துள்ளது. இந்தப் பிரச்சனை பரபரப்பாகப் பொதுவில் பேசப்பட்டுகொண்டிருந்தபோதும், பெண்களை ஐயப்பன் கோவிலில் அனுமதிக்க வேண்டும் என்கிற கோஷமும் எழுப்பப்பட்டு பொதுவில் விவாதங்களும் நடத்தப்பட்டன. ஹிந்து ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்துக்கு எதிராக, அதற்கு இழுக்கு தேடித்தரும் நோக்கத்துடன் அன்னிய சக்திகள் செய்துவரும் சதிவேலைகளில் ஒன்றாகத்தான் இந்தவகையான போராட்டங்கள் பாற்க்கப்படுகின்றன.

கலாச்சாரப் பாதுகாப்பில் பெண்களின் பங்கு

பெரும்பான்மையான இந்துப் பெண்கள் எப்படி ஷிங்னாபூர் சனீஸ்வரன் கோவிலின் பாரம்பரியம் காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று விரும்புகிறார்களோ, அதே போலத்தான் மிகப்பெரும்பான்மையான இந்துப் பெண்களும் சபரிமலையின் பாரம்பரியம் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். ஹிந்து கலாச்சாரம், பாரம்பரியம் ஆகியவை காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று வருகின்ற போது, அதில் பெண்களின் பங்கு மகத்தானது என்பது வரலாற்று ரீதியாகவும், தார்மீக ரீதியாகவும், அன்றாட வாழ்வியலிலும் நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்று. ஆகவே, உண்மையான பக்தியும், கலாச்சார நம்பிக்கையும், ஹிந்துப் பண்பாட்டில் ஈடுபாடும் கொண்ட பெண்கள் சபரிமலை,ஷிங்னாபூர் சனீஸ்வரன் போன்ற கோவில்களின் பாரம்பரியத்தை மதிக்கவே செய்வர்.

மேலும், சபரிமலை ஐயப்பன் வரலாற்றில் மாளிகைப்புரத்தம்மனுக்கு இருக்கும் சிறப்பு போல, பூரணை, புஷ்கலை என்கிற இரு பெண்டிருக்கும் அவரின் மனைவிகள் என்கிற சிறப்பு உள்ளது. ஆரியங்காவு என்கிற தலத்தில் புஷ்கலை சமேதராகக் காட்சி தருகிறார் சாஸ்தா. அதே போல அச்சங்கோவில் என்கிற தலத்தில் பூரணை, புஷ்கலை ஆகிய இருவருடனும் காட்சி தந்து அருள்பாலிக்கிறார்.

 

மேலும், சபரிமலை ஐயப்பன் வரலாற்றில் மாளிகைப்புரத்தம்மனுக்கு இருக்கும் சிறப்பு போல, பூரணை, புஷ்கலை என்கிற இரு பெண்டிருக்கும் அவரின் மனைவிகள் என்கிற சிறப்பு உள்ளது. ஆரியங்காவு என்கிற தலத்தில் புஷ்கலை சமேதராகக் காட்சி தருகிறார் சாஸ்தா. அதே போல அச்சங்கோவில் என்கிற தலத்தில் பூரணை, புஷ்கலை ஆகிய இருவருடனும் காட்சி தந்து அருள்பாலிக்கிறார்.

Sabarimala 10

சைவத்தலமாக இருந்தாலும் சரி, வைணவத்தலமாக இருந்தாலும் சரி, அத்தலங்களில் ஸ்வாமி சன்னிதி இருப்பது போல, தேவியர் சன்னிதிகளும் சிறப்புடன் இருக்கின்றன. துர்கா, லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி என்று பெண் தெய்வங்களுக்குச் சிறப்பிடம் தருவது ஹிந்து மதத்தின் ஆன்மீகப் பாரம்பரியம். பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் உட்பட முப்பத்து முக்கொடி தெய்வங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டு சாந்தஸ்வரூபியாகக் காட்சி தருபவள் தேவி ராஜராஜேஸ்வரி ஆவாள்.

ஆகவே, ஹிந்து மதத்தில் பெண்களுக்குத் தரப்படும் சிறப்பான இடத்தை உணர்ந்தவர்கள் சபரிமலை போன்ற தலங்களில் பாரம்பரியத்தை மதித்தே நடந்துகொள்வர்.

 

கேரள அரசின் கடமை
சபரிமலையில் பெண்கள் அனுமதிக்கப்படுவது சம்பந்தமான வழக்கைத் தொடர்ந்த இந்திய இளம் வழக்குரைஞர்கள் சங்கத்தின் தலைவர் பெயர் நௌஷத் அகமது கான் என்று பார்த்தோம். ஒரு முஸ்லிமாக இருக்கும் இவருக்கு, ஒரு ஹிந்துக்கோவிலின் பாரம்பரியத்தைக் கேள்வி கேட்க என்ன உரிமை உள்ளது? மேலும் இந்தச் சங்கத்தைப் போலவே வழக்கைத் தொடர்ந்துள்ள மற்ற ஐந்து பெண் வழக்குரைஞர்களும் கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் தானா? இந்த நாட்டில் உள்ள ஹிந்துப் பெண்களின் பிரதிநிதிகளா? அல்லது இந்த நாட்டில் உள்ள பெண்களின் பிரதினிதிகளாக இருக்கும் தகுதி படைத்தவர்களா? இந்த மாதிரியான ஒரு வழக்கைத் தொடர்வதற்கான வழக்குரிமை (Locus Standi) இவர்களுக்கு உள்ளதா? மேற்கண்ட கேள்விகளை உச்ச நீதிமன்றம் பரீசிலிக்க வேண்டும்.

இதனிடையே தினமலர் நாளிதழுக்குப் பேட்டியளித்துள்ள அஜிதா என்கிற மூத்த பெண் வழக்கறிஞர், “ஒவ்வொரு மதத்துக்கும் ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது. முன்னோர்கள் சில காரணங்களுக்காக சில கட்டுப்பாடுகளை கோவில்களில் உருவாக்கி உள்ளனர். அவற்றுக்கு மதிப்பு அளிக்கவேண்டும். பெண் உரிமை என்பது சபரிமலைக்குச் செல்வதில் இல்லை. அவர்களின் உரிமையை நிலைநாட்ட வேண்டியவேறு தளங்கள் பல இருக்கின்றன” என்று கூறியுள்ளார். நாட்டில் உள்ள பெரும்பான்மையான பெண்கள் இதே நிலைப்பாடு உள்ளவர்கள் தாம்.

இந்நிலையில் தேவஸ்தானத்தின் தலைவர் கோபாலகிருஷ்ணன், “இங்கு பெண்களை முழுமையாகத் தடை செய்யவில்லை. பத்துவயதிற்குட்பட்ட சிறுமியர்களுக்கும், 50 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்களுக்கும் செல்ல அனுமதி உள்ளது. இது சபரிமலை கோவிலின் ஆச்சாரம். இந்த நடைமுறையைப் பாதுகாக்க தேவஸ்தானம் நடவடிக்கை எடுக்கும். தேவஸ்தானம் சார்பில் வழக்கறிஞர்களை நியமித்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் வாதிடுவோம்” என்று தெரிவித்துள்ளார்.

Sabarimala 11
சபரிமலையின் மூத்த தந்திரிகளில் ஒருவரான கண்டரரு ராஜீவரரு, “இந்தச் சபரி மலைக்கு எல்லா வயது பெண்களும் செல்லத்தடை என்பது தேவபிரச்சனத்தில் முடிவான ஒன்று. இதை நீதிமன்றத்தில் தெரிவிப்பேன்” என்று கூறியுள்ளார்.

மேலும், கேரள அரசு தன்னுடைய நிலைப்பாட்டைத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியதற்கு, அரசு பின்வருமாறு தன்னுடைய பதில் மனுவை சமர்ப்பித்துள்ளது

சபரிமலை கோயிலுக்குள் பெண்கள் நுழைவதற்குத் தடை என்பது மதரீதியான பிரச்சினை. பக்தர்களின் வழிபாட்டு உரிமையைக் காப்பாற்றுவது ஒரு அரசின் கடமையாகும். 2007 ஆம் ஆண்டு முந்தைய கம்யூனிஸ்ட் அரசு, பெண்களும் சபரிமலை கோவிலுக்குச் சென்று வழிபடலாம் என்று அளித்திருந்த மனுவையும் திரும்பப் பெறுகிறோம். சபரிமலை ஐய்யப்பன் கோவிலை நிர்வகிப்பது திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானம். இது ஒரு தன்னாட்சி பெற்ற அமைப்பு. இந்த தேவஸ்தானம் 1949ஆம் ஆண்டு திருவிதாங்கூர் மஹாராஜா இந்திய அரசாங்கத்துடன் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலேயே நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இதன்படி கோவில் வழிபாட்டு முறைகளை நிர்ணயிக்கும் உரிமை தேவஸ்தானத்திற்கு உள்ளது. இது பல கோடி பக்தர்களின் நம்பிக்கைக்கு உட்பட்ட விஷயமாக இருப்பதால் இந்த பொதுநல மனுவைத் தள்ளுபடி செய்ய வேண்டும் என்று கேரள அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தைக் கேட்டுக் கொண்டுள்ளது.

கேரள அரசின் இந்த நிலைப்பாடு வரவேற்கப்பட வேண்டியதாகும். திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானம் மற்றும் கேரள அரசு ஆகியோரின் பதில் மனுக்களை ஏற்றுக்கொண்டு, சபரிமலையின் பல நூற்றாண்டுகாலப் பாரம்பரியம் காப்பாற்றப்படுமாறு உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளிக்கும் என்பதே ஹிந்துக்களின் ஏகோபித்த எதிர்பார்ப்பாகும்.

சிதம்பரம் கோவில் வழக்கில் தீக்ஷிதர்களின் உரிமையையும், ஆகமக் கோவில்கள் பூஜைகளின் சிவாச்சாரியார்களின் உரிமையையும் அரசியல் சாஸனத்தின் துணைக்கொண்டு உறுதி செய்த உச்ச நீதிமன்றம், சபரிமலைக்கோவில் வழக்கிலும், தன்னாட்சி பெற்ற அமைப்பான தேவஸ்தானத்தின் உரிமையை நிலைநாட்டி உறுதி செய்ய வேண்டும். அதுவே நீதியும் நியாயமும் ஆகும்.

Ban on Hindu symbols – Talibanistic diktat of Ramnad Collector


Hear O’ Brothers and Sisters! Taliban is Here …………..

Students sporting Tilak on their foreheads and amulet on their bodies were stopped by the Physical Instruction Teacher of a Government aided minority institution, Muhammadiya Higher Secondary School before they entered the school premises. This institution is situated at Sitharkottai of Ramanathapuram District. The sacred threads and amulets worn for protection in the necks and arms were cut and the sindoor tilak worn in the forehead was erased. Upon hearing this atrocity, the agitated parents complained to the Head Mistress Ms. Zarina Lotus, to which she had reportedly said that she was only implementing the diktat of the District Collector – so stated Shri. Ramesh (name changed) father of one of the children. The agitated parents headed by the District Head of Hindu Makkal Katchi, Shri Prabhakaran met the District Collector Shri K Nandakumar and reported the matter to him. The District Collector not only justified his act, but also challenged them to take the matter to the courts, so states the leader of Hindu Makkal Katchi.

In connection with this incident, we contacted the Head Mistress of the school Ms. Zarina Lotus over telephone on 21.01.14, Tuesday. During the course of this conversation, Ms. Zarina Lotus stated that she was only obeying the orders of the District Collector. Stating further she said that, while addressing a meeting of Head Masters of High Schools and Higher Secondary Schools, the Collector had stated that the teachers should advise the students not to sport sacred threads or apply tilak or sport any object that would represent their religion. Do you know the reason extended for the issuance of such a diktat by the District Collector Shri.K. Nandakumar?

“Since the students come to school sporting religious symbols, quarrels ensue and hence students have been sent to Reformation Schools. Policemen in Mufti who have been keeping watch had reportedly stated that the raison d’etre behind the occurrence of these quarrels are religious symbols and listed the schools where such incidents occurred”, continued Ms. Zarina Lotus.

In connection with this, an e-mail was dispatched to Shri. K. Nanda Kumar on 22.01.2014, Wednesday and there has been no reply thus far. When attempts were made to get in touch with Shri. Dharman, the personal assistant of the District Collector, he stated that since he was busy, he may be contacted later – so saying he disconnected the line. When we tried to contact him again, he did not attend the call. The actions of the District Collector raises certain pertinent questions.

  • If there is no protection for the students sporting religious symbols, then, has Ramanathapuram become Afghanistan?
  • Speaking about religious symbols, even skull caps and purdah would come under the ambit. On the contrary, why did the District Collector not advise against the removal of them?
  • Sporting of religious symbols is a fundamental right. Who gave the District Collector the license to snatch this right?
  • Which are the schools where clashes occurred on the basis of sporting of religious symbols?
  • Who instigated these? And who were the students sent to the Reformation Schools?
  • What was the action taken to prevent their occurrence in the schools where such a situation is prevailing? And are there any teachers who are associated with these occurrences?
  • If we construe the action of the District Collector to be an admittance of the worst and precarious nature of situation prevalent in Ramanathapuram, then what action Shri. K. Nanda Kumar has taken against those indulging in religious extremism and those who instigate such acts?
  • Is he admitting to the fact that he would not be able to give protection to Hindus of Ramanathapuram District?
  • To stop clashes will Shri. K. Nanda Kumar order the snapping of mangal sutra of the Hindu women?

Is Ramanathapuram in such a dangerous condition, where the law of the Taliban which rules the roost in countries like Pakistan and Afghanistan is being implemented? The Government machinery which is duty bound to stop acts of terror is caving to Jihadi demands.

  • Ban on beating of drums in Amman Temples.
  • Changing of routes traditionally adopted by Temple processions.
  • Filing of a case against Hindus, who complained about the slaying of a cow by certain Moslems near a temple at a village called Azhagan kulam.
  • No action against those who broke the memorial pillar of Swami Vivekananda.
  • Punitive action was not taken against those who hoisted the national flag tied to slippers in the village of Pudhumadam.
  • Boards announcing ban on non Moslems entering the village and those banning playing of songs by vehicles on public roads have neither been prevented nor removed.
  • No action was taken against those fundamentalist Moslems, belonging to the area and other states who underwent arms training at Periyapatnam.

With these as background, when one views the severing of protection amulets/threads/dollar chains and erasing of Tilak on the foreheads of Hindu children of the government aided Muhammadiya Higher Secondary School at Sitharkottai, it only makes the fact evident that Ramanathapuram is fast turning into a mini Kashmir. The painful fact in this whole episode is that the District Administration responsible for the prevention of separatist acts is supportive of the very same separatist forces!

The governments, both at the Centre and the State have to wake up to the dangerous conditions prevailing in the district of Ramanathapuram and take steps on a war footing to save it from separatist and fundamentalist forces. Hindus worldwide should raise their voice against the injustice being meted out to the Hindus of the district of Ramanathapuram, Tamil Nadu.

By Gauthaman BR

List of temples converted into Mosques in Karnataka and Andhra Pradesh


“Indian history for the last 50 years or so has been the preserve of historians who were Marxists by conviction and who had come to occupy positions of influence in India’s elite Universities. These historians have callously distorted past events and interpreted history to suit their political agenda. Their efforts were not an honest attempt at history writing but a warped exercise in social engineering. Nowhere is this as evident as in the case of the temple desecrations that occurred during the Muslim invasion of India. Opponents (even when evidence was forthcoming) were dubbed as fundamentalists and their views effectively suppressed.

John Keay, a British historian, in his recent book India had this to say about Mahmud of Ghazni’s destruction of the Somnath Temple: “But what rankled even more than the loot and the appalling death toll was the satisfaction that Mahmud took in destroying the great gilded lingam. After stripping it of its gold, he personally laid into it with his sword. The bits were then sent back to Ghazni and incorporated into the steps of its new Jami Masjid, there to be humiliatingly trampled and perpetually defiled by the feet of the Muslim faithful.”

Khuswant Singh in his book We Indians avers: “Mahmud of Ghazni was only the first of a long line of Muslim idol-breakers. His example was followed by Mongols, Turks and Persians. They killed and destroyed in the name of Islam. Not a single Buddhist, Jain or Hindu temple in northern India escaped their iconoclastic zeal. Some temples were converted to mosques; idols and figurines had their noses, breasts or limbs lopped off; paintings were charred beyond recognition.”Read more…

***********

From

http://hindutemples-whthappendtothem.blogspot.in/2007/03/hindu-temples-converted-to-mosque-in.html

Hindu Temples converted to mosque in Karnataka

A Preliminary Survey of some of the Hindu temples that were converted to mosques and muslim monuments in Karnataka is given here. Many such muslim construction have used the materials of the Hindu temple after it was destroyed by the muslims. This shows the true nature of the religion Islam.
Some of the districts have been renamed or newly created. Some places which was under one district is now in another district. Those who read this can point out errors if any.

I. Bangalore District.
1. Dodda-Ballapur, Dargh of Muhiu’d-Dn Chisht of Ajodhan (d. 1700). Temple materials used.
2. Hoskot
(i) Dargh of Saball Shib. Temple site.
(ii) Dargh of Qsim Shib. Converted temple.

II. Belgaum District.
1. Belgaum
(i) Masjid-i-Safa in the Fort (1519). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid (1585-86). Temple site.
(iii) Mazr of Badru’d-Dn Shh in the Fort (1351-52). Temple site.
2. Gokak, Masjid. Temple site.
3. Hukeri
(i) Mn Sahib-k-Dargh (1567-68). Temple site.
(ii) Kl Masjid (1584). Temple materials used.
4. Kudachi
(i) Dargh of Makhdm Shh Wal. Temple site.
(ii) Mazr of Shykh Muhammad Sirju’d-Dn Prdd. Temple site.
5. Madbhavi, Masjid. Å iva Temple materials used.
6. Raibag, Jmi’ Masjid. Temple site,
7. Sampgaon, Masjid. Temple site.

III. Bellary District.
1. Bellary, Masjid built by Tp Sultn (1789-90). Temple site.
2. Hampi, Masjid and Idgh in the ruins of Vijayanagar. Temple materials used.
3. Hospet, Masjid in Bazar Street built by Tp Sultn (1795-96). Temple site.
4. Huvinhadgalli, Fort. Temple materials used.
5. Kanchagarabelgallu, Dargh of Husain Shh. Temple site.
6. Kudtani, Dargh. Durgevara Temple materials used.
7. Sandur, Jmi’ Masjid. Temple site.
8. Siruguppa, Ld Khn Masjid (1674). Temple site.
9. Sultanpuram, Masjid on the rock. Temple site.

IV. Bidar District.
1. Bidar, Ancient Hindu city transformed into a Muslim capital. The following monuments stand on temple sites and/or temple materials have been used in their construction:
(i) Sol Khamb Masjid (1326-27).
(ii) Jmi’ Masjid of the Bahmans.
(iii) Mukhtr Khn-k-Masjid (1671).
(iv) Kl Masjid (1694).
(v) Masjid west of Kl Masjid (1697-98).
(vi) Farrah-Bgh Masjid, 3 km outside the city (1671).
(vii) Dargh of Hazrat Khallu’llh at Ashtr (1440).
(viii) Dargh of Shh Shamsu’d-Dn Muhammad Qdir known as Multn Pdshh.
(ix) Dargh of Shh Waliu’llh-al-Husain.
(x) Dargh of Shh Zainu’l-Dn Ganj Nishn.
(xi) Dargh and Masjid of Mahbb Subhn.
(xii) Mazr of Ahmad Shh Wal at Ashtr (1436).
(xiii) Mazr of Shh Abdul Azz (1484).
(xiv) Takht Mahal.
(xv) Gagan Mahal.
(xvi) Madrasa of Mahmd Gawn.
2. Chandpur, Masjid (1673-74). Temple site.
3. Chillergi, Jmi’ Masjid (1381). Temple site.
4. Kalyani, Capital of the Later Chlukyas. All their temples were either demolished or converted into mosques.
(i) Jmi’ Masjid (1323). Temple site.
(ii) Masjid (1406). Temple site.
(iii) Masjid in Mahalla Shahpur (1586-87). Temple site.
(iv) Dargh of Maulna Yqb. Temple site.
(v) Dargh of Sayyid Pr Psh. Temple site.
(vi) Fort Walls and Towers. Temple materials used.
(vii) Nawb’s Bungalow. Temple materials used.
5. Kohir
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Darghs of two Muslim saints. Temple sites.
6. Shahpur, Masjid (1586-87). Temple site.
7. Udbal, Jmi’ Masjid (1661-62). Temple site.

V. Bijapur District.
1. Afzalpur, Mahal Masjid. Trikta Temple materials used.
2. Badami, Second Gateway of the Hill Fort. Vishnu Temple materials
used.
3. Bekkunal, Dargh outside the village. Temple materials used.
4. Bijapur, Ancient Hindu city transformed into a Muslim capital. The
following monuments are built on temple sites and/or temple materials
have been used in their construction:
(i) Jmi’ Masjid (1498-99).
(ii) Karmu’d-Dn-k-Masjid in the rk (1320-21).
(iii) ChhoT Masjid on way to Mangoli Gate.
(iv) Khwja Sambal-k-Masjid (1522-13).
(v) Makka Masjid.
(vi) AnD Masjid.
(vii) Zangr Masjid.
(viii) Bukhr Masjid (1536-37).
(ix) Dakhn Idgah (1538-39).
(x) Masjid and Rauza of Ibrhm II Adil Shh (1626).
(xi) Gol Gumbaz or the Rauza of Muhammad Adil Shh.
(xii) JoD-Gumbad.
(xiii) Nau-Gumbad.
(xiv) Dargh of Shh Ms Qdiri.
(xv) Gagan Mahal.
(xvi) Mihtar Mahal.
(xvii) Asar Mahal.
(xvii) Anand Mahal and Masjid (1495).
(xviii) St Manzil.
(xix) rk or citadel.
(xx) Mazr of Pr Ma’bar Khandyat.
(xxi) Mazr of Pr Jumn.
(xxii) Dargh of Shh Mrnji Shamsu’l-Haq Chisht on Shahpur Hill.
5. Hadginhali, Dargh. Temple materials used.
6. Horti, Masjid. Temple materials used.
7. Inglesvara, Muhiu’d-Dn Shib-k-Masjid. Munip Samdhi materials used.
8. Jirankalgi, Masjid. Temple materials used.
9. Kalleeri, Masjid near the village Chawdi. Keavadeva Temple materials used.
10. Mamdapur
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Mazr of Kaml Shib. Temple site.
(iii) Mazr of Sadle Shib of Makka. Temple site.
11. Naltvad, Masjid (1315). Temple materials used.
12. Pirapur, Dargh. Temple site.
13. Salvadigi, Masjid. Temple materials used.
14. Sarur, Masjid. Temple materials used.
15. Segaon, Dargh. Temple site.
16. Takli, Masjid. Temple materials used.
17. Talikota
(i) Jmi’ Masjid. Jain Temple materials used.
(ii) PNch Pr-k-Masjid and Ganji-i-Shahdn. Temple site.
18. Utagi, Masjid (1323). Temple site.

VI. Chickmanglur District.
Baba Budan, Mazr of Dd Hayt Mr Qalandar. Datttreya Temple site.

VII. Chitaldurg District.
Harihar, Masjid on top of Harhareshvara Temple.

VIII. Dharwad District.
1. Alnavar, Jmi’ Masjid. Jain Temple materials used.
2. Bankapur
(i) Masjid (1538-39). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid (1602-03). Temple site.
(iii) Graveyard with a Masjid. Temple site.
(iv) Dongar-k-Masjid. Temple site.
(v) Dargh of Shh Alu’d-Dn-Qdir. Temple site.
(vi) Fort (1590-91). Temple materials used,
3. Balur, Masjid. Temple materials used.
4. Dambal, Mazr of Shh Abdu’llh Wal. Temple materials used.
5. Dandapur, Jmi’ Masjid. Temple materials used.
6. Dharwad, Masjid on Mailarling Hill. Converted Jain Temple.
7. Hangal
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Masjid in the Fort. Temple site.
8. Hubli, 17 Masjids built by Aurangzeb in 1675 and after Temple sites.
9. Hulgur
(i) Dargh of Sayyid Shh Qdir. Temple site.
(ii) Masjid near the above Dargh. Temple site.
10. Lakshmeshwar, Kl Masjid. Temple site.
11. Misrikot, Jmi’ Masjid (1585-86). Temple site.
12. Mogha, Jmi’ Masjid. dityadeva Temple materials used.
13. Ranebennur, Qal, Masjid (1742). Temple site.
14. Savanur
(i) Jmi’ Masjid reconstructed in 1847-48. Temple site.
(ii) Dargh of Khairu’llh Shh Bdshh. Temple site.
(iii) Dargh and Masjid of Shh Kaml. Temple site.

IX. Gulbarga District.
1. Chincholi, Dargh. Temple site.
2. Dornhalli, Masjid. Temple site.
3. Firozabad
(i) Jmi’ Masjid (1406). Temple site.
(ii) Dargh of Shh Khalfatu’r-Rahmn Qdir (d. 1421). Temple site.
4. Gobur, Dargh. Ratnarya Jinlaya Temple materials used.
5. Gogi
(i) Araba’a Masjid (1338). Temple site.
(ii) Dargh of Pr Chand, Husain (1454). Temple site.
(iii) Chill of Shh Habbu’llh (1535-36). Temple site.
6. Gulbarga, Ancient Hindu city converted into a Muslim capital and the following among other monuments built on temple sites and/or with temple materials:
(i) Kaln Masjid in Mahalla Mominpura (1373).
(ii) Masjid in Shah Bazar (1379).
(iii) Jmi’ Masjid in the Fort (1367).
(iv) Masjid-i-Langar in the Mazr of Hj Zaida.
(v) Masjid near the Farman Talab (1353-54).
(vi) Dargh of Sayyid Muhammad Husain Band, Nawz Ges Darz Chisht,disciple of Shykh Nasru’d-Dn Mahmd ChrAgh-i-Dihl.
(vii) Mazr of Shykh Muhammad Sirju’d-Dn Junaid.
(viii) Mazr of Hj Zaida of Maragh (1434)
(ix) Mazr of Sayyid Husainu’d-Dn Tigh-i-Barhna (naked sword).
(x) Fort Walls and Gates.
7. Gulsharam, Dargh and Masjid of Shh Jall Husain (1553). Temple site.
8. Malkhed, Dargh of Sayyid Ja’far Husain in the Fort. Temple site.
9. Sagar
(i) Dargh of Sf Sarmast Chisht, disciple of Nzmu’d-Dn Awlya of Delhi. Temple site.
(ii) Dargh of Munawwar Bdshh. Temple site.
(iii) shur Khna Masjid (1390-91). Temple site.
(iv) Fort (1411-12). Temple materials used.
10. Seram, Jmi’ Masjid. Temple materials used.
11. Shah Bazar, Jmi’ Masjid. Temple site.
12. Shahpur
(i) Dargh of Ms Qdir (1667-68). Temple site.
(ii) Dargh of Muhammad Qdir (1627). Temple site.
(iii) Dargh of IbrAhIm Qdir. Temple site.
13. Yadgir
(i) Afthn Masjid (1573). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid. Temple site.

X. Kolar District.
1. Mulbagal, Dargh of Hyder Wal. Temple site.
2. Nandi, Masjid east of the village. Temple site.

XI. Mandya District.
1. Pandavapur, Masjid-i-Ala. Temple site.
2. Srirangapatnam, Jmi’ Masjid built by Tp Sultn (1787). Stands on the site of the janeya Temple.

XII. Mysore District.
Tonnur, Mazr said to be that of Sayyid Slr Mas’d (1358). Temple materials used.

XIII. North Kanara District.
1. Bhatkal, Jmi’ Masjid (1447-48). Temple site.
2. Haliyal, Masjid in the Fort. Temple materials used.

XIV. Raichur District.
1. Jaladurga, Dargh of Muhammad Sarwar. Temple site.
2. Kallur, Two Masjids. Temple sites.
3. Koppal
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) AraboMasjid. Temple site.
(iii) Dargh of Sailn Psh. Temple site.

*******************

From

http://hindutemples-whthappendtothem.blogspot.in/2007/03/list-of-hindu-temples-converted-to.html

The List of Hindu Temples converted to mosque in AP

A Preliminary Survey of some of the Hindu temples that were converted to mosques and muslim monuments in Andhra Pradesh is given here. Many such muslim construction have used the materials of the Hindu temple after it was destroyed by the muslims. This shows the true nature of the eligion Islam.
Some of the districts have been renamed or newly created. Some places which was under one district is now in another district. Those who read this can point out errors if any.

I. Adilabad District.
Mahur, Masjid in the Fort on the hill. Temple site.

II. Anantpur District.
1. Gooty, Gateway to the Hill Fort. Temple materials used.
2. Kadiri, Jmi’ Masjid. Temple site.
3. Konakondla, Masjid in the bazar. Temple materials used.
4. Penukonda
(i) Fort. Temple materials used.
(ii) Masjid in the Fort. Converted Temple.
(iii) Sher Khn’s Masjid (1546).38 Converted Temple.
(iv) Dargh of Babayya. Converted ÃŽvara Temple.
(v) Jmi’ Masjid (1664-65). Temple site.
(xi) Dargh of Shh Fakbru’d-Dn (1293-94). Temple site.
5. Tadpatri
(i) Jmi’ Masjid (1695-96). Temple site.
(ii) Idgh completed in 1725-26. Temple site.
6. Thummala, Masjid (1674-75). Temple site.

III. Cuddapah District
1. Cuddapah
(i) Bhp Shib-k-Masjid (1692). Temple site.
(ii) Idgh (1717-18). Temple site.
(iii) Bahdur Khn-k-Masjid (1722-23). Temple site.
(iv) Dargh of Shh Amnu’d-Dn Ges Darz (1736-37). Temple site.
2. Duvvuru, Masjid. Temple site.
3. Gandikot, Jmi’ Masjid (1690-91). Temple site.
4. Gangapuru, Masjid. Temple site.
5. Gundlakunta, Dastgr Dargh. Temple site.
6. Gurrumkonda, Fort and several other Muslim buildings. Temple materials used.
7. Jammalmaduguu, Jmi’ Masjid (1794-95). Temple site.
8. Jangalapalle, Dargh of Dastgr Swm. Converted Jangam temple.
9. Siddhavatam
(i) Qutb Shh Masjid (restored in 1808). Temple materials use.
(ii) Jmi’ Masjid (1701). Temple materials used.
(iii) Dargh of Bismillh Khn Qdir. Temple materials used.
(iv) Fort and Gateways. Temple materials used.
(v) Chowk-k-Masjid. Temple site.
10. Vutukuru
(i) Masjid at Naligoto. Temple site.
(ii) Masjid at Puttumiyyapeta. Temple site.
IV. East Godavari District.
Bikkavolu, Masjid. Temple materials used.

V. Guntur District.
1. Nizampatnam, Dargh of Shh Haidr (1609). Temple site
2. Vinukonda, Jmi’ Masjid (1640-41). Temple site.

VI. Hyderabad District.
1. Chikalgoda, Masjid (1610). Temple site.
2. Dargah, Dargh of Shh Wal (1601-02). Temple site.
3. Golconda
(i) Jmi’ Masjid on Bl Hissr. Temple site.
(ii) Trmat Masjid. Temple site.
4. Hyderabad
(i) Dargh of Shh Ms Qdir. Temple site.
(ii) Masjid on the Pirulkonda Hill (1690). Temple site.
(iii) Tol Masjid (1671). Temple materials used.
(iv) Dargh of Min Mishk (d. 1680). Temple site.
(v) Dargh of Mu’min Chup in Aliybd (1322-23). Temple site.
(vi) Hj Kaml-k-Masjid (1657). Temple site.
(vii) Begum Masjid (1593). Temple site.
(viii) Dargh of Islm Khn Naqshband. Temple site.
(ix) Dargh of Shh D’d (1369-70). Temple site.
(x) Jmi’ Masjid (1597). Temple site.
4. Maisaram, Masjid built by Aurangzeb from materials of 200 temples demolished after the fall of Golconda.
5. Secunderabad, Qadam RasUl. Temple site.
6. Sheikhpet
(i) Shaikh-k-Masjid (1633-34). Temple site.
(ii) SariwAl Masjid (1678-79). Temple tite.

VII. Karimnagar District.
1. Dharampuri, Masjid (1693). TrikTa Temple site.
2. Elangdal
(i) Mansr Khn-k-Masjid (1525). Temple site.
(ii) Alamgr Masjid (1696). Temple site.
3. Kalesyaram, lamgr Masjid. Temple site.
4. Sonipet, lamgr Masjid. Temple site.
5. Vemalvada, Mazr of a Muslim saint. Temple site.

VIII. Krishna District.
1. Gudimetta, Masjid in the Fort, Temple materials used.
2. Guduru, Jmi’ Masjid (1497). Temple materials used.
3. Gundur, Jmi’ Masjid. Converted temple.
4. Kondapalli
(i) Masjid built in 1482 on the site of a temple after Muhammad Shh BahmanI had slaughtered the Brahmin priests on the advice of Mahmd Gawn, the great Bahman Prime Minister, who exhorted the sultan to become a Ghz by means of this pious performance.
(ii) Mazr of Shh Abdul Razzq. Temple site.
5. Kondavidu
(i) Masjid (1337). Temple materials used.
(ii) Dargh of Barandaula. Temple materials used.
(iii) Qadam Sharf of dam. Converted temple.
6. Machhlipatnam
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Idgh. Temple site.
7. Nandigram, Jmi’ Masjid. Temple site.
8. Pedana, Iama’il-k-Masjid. Temple site.
9. Rajkonda, Masjid (1484). Temple site.
10. Tengda, Masjid. Temple site.
11. Turkpalem, Dargh of Ghlib Shahd. Temple site.
12. Vadpaili, Masjid near NarsiMhaswmn Temple. Temple materials used.
13. Vijaywada, Jmi’ Masjid. Temple site.

IX. Kurnool District.
1. Adoni
(i) Jmi’ Masjid (1668-69). Materials of several temples used.
(ii) Masjid on the Hill. Temple materials used.
(iii) Fort (1676-77). Temple materials used.
2. Cumbum
(i) Jmi’ Masjid (1649). Temple site.
(ii) Gachinl Masjid (1729-30). Temple site.
3. Havli, Jmi’ Masjid. Temple materials used.
4. Karimuddula, Dargh. Akkadevi Temple materials used.
5. Kottakot, Jmi’ Masjid (1501). Temple site.
6. Kurnool
(i) Pr Shib-k-Gumbad (1637-38). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid (1667). Temple site.
(iii) Ll Masjid (1738-39). Temple site.
7. Pasupala, Kaln Masjid. Temple site.
8. Sanjanmala, Masjid. Temple sites.
9. Siddheswaram, Ashurkhna. Temple materials used.
10. Yadavalli, Mazr and Masjid. Temple sites.
11. Zuhrapur, Dargh of Qdir Shh Bukhr. Temple site.

X. Mahbubnagar District.
1. Alampur, Qal-k-Masjid. Temple materials used.
2. Jatprole, Dargh of Sayyid Shh Darwish. Temple materials used.
3. Kodangal
(i) Dargh of Hazrat Nizmu’d-DIn. Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid. Temple site.
4. Kundurg, Jmi’ Masjid (1470-71). Temple site.
5. Pargi, Jmi’ Masjid (1460). Temple site.
6. Somasila, Dargh of Kamlu’d-Dn Baba (1642-43) Temple site.
XI. Medak District.
1. Andol, Old Masjid. Temple site.
2. Komatur, Old Masjid. Temple site.
3. Medak
(i) Masjid near Mubrak Mahal (1641). Vishnu Temple site.
(ii) Fort, Temple materials used.
4. Palat, Masjid. Temple site.
5. Patancheru
(i) Jmi’ Masjid. Temple materials used.
(ii) Dargh of Shykh Ibrhm known as Makhdmji (1583). Temple site.
(iii) Ashrufkhna. Temple site.
(iv) Fort (1698). Temple materials used.

XII. Nalgonda District.
1. Devarkonda
(i) Qutb Shh Masjid. Temple materials used.
(ii) Dargh of Sharfu’d-Din (1579). Temple site.
(iii) Dargh of Qdir Shh Wal (1591). Temple site.
2. Ghazinagar, Masjid (1576-77). Temple site.
3. Nalgonda
(i) Garh Masjid. Temple site.
(ii) Dargh of Shh Latf. Temple site.
(iii) Qutb Shh Masjid (Renovated in 1897). Temple site.
4. Pangal, lamgr Masjid. Temple site.

XIII. Nellore District.
1. Kandukuru, Four Masjids. Temple sites.
2. Nellore, Dargh named Dargmitt. Akkaslvara Temple materials used.
3. Podile, Dargh. Temple site.
4. Udayagiri
(i) Jmi’ Masjid (1642-43). Temple materials used.
(ii) Chhot Masjid (1650-51). Temple materials used.
(iii) Fort. Temple materials used.

XIV. Nizambad District.
1. Balkonda
(i) Patthar-k-Masjid. Temple site.
(ii) Idgh. Temple site.
2. Bodhan
(i) Deval Masjid. Converted Jain temple.
(ii) Patthar-k-Masjid. Temple site.
(iii) lamgr Masjid (1654-55). Temple site.
3. Dudki, Ashrufkhna. Temple materials used.
4. Fathullapur, Mu’askar Masjid (1605-06). Temple site.

XV. Osmanabad District.
Ausa, Jmi’ Masjid (1680-81). Temple site.
XVI. Rangareddy District.
Maheshwar, Masjid (1687). Madanna Pandit’s Temple site.
XVII. Srikakulam District
1. Icchapuram, Several Masjids. Temple sites.
2. Kalingapatnam, DargAh of Sayyid Muhammad Madn Awliy (1619-20). Temple materials used.
3. Srikakulam
(i) Jmi’ Masjid (1641- 42). Temple site.

(ii) Dargh of Bande Shh Wal (1641- 42). Temple site.

(iii) Atharwl Masjid (1671-72). Temple site.
(iv) Dargh of Burhnu’d-Dn Awliy. Temple site.

XVIII. Vishakhapatnam District.
1. Jayanagaram, Dargh. Temple site.
2. Vishakhapatnam, Dargh of Shh Madn. Temple site.
XIX. Warangal District.
Zafargarh, Jmi’ Masjid. Temple site.

XX. West Godavari District.
1. Eluru
(i) Fort. Temple materials used.
(ii) Sawi Masjid. Converted temple.
(iii) Qzi’s House. Somevara Temple materials used.
2. Nidavolu, Masjid. Mahdeva Temple materials used.
3. Rajamundri, Jmi’ Masjid (1324). Converted VeNugoplaswmin Temple.

வடக்கு பகவதிபுரம் தந்த பாடம் – தமிழ்செல்வன்


From

http://vsrc.in/index.php/articles/2013-06-30-13-41-11/item/36-2013-07-06-10-11-05.html

கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பு உள்ள கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில், இரண்டு ஹிந்து கோவில்களுக்கு அருகில், வேண்டுமென்றே ஒரு சர்ச்சை கட்ட நினைத்து, அதுவும் சட்டத்திற்கு விரோதமாக, அதை சாதித்தும் காட்டிய ஒரு கும்பலை எதிர்த்து வெற்றி பெறுவது என்பது சாதாரணமான காரியம் அல்ல. அதை சாதித்துக் காட்டியுள்ளனர் வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்கள். அவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தவர் நாகர்கோவில் வழக்கறிஞர் திரு.பாலகிருஷ்ணன் அவர்கள்.

வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்கள் 25 ஆண்டுகள் தொடர்ந்துபோராடி, ஹிந்துக்கள் ஒற்றுமையுடன் செயல்படும் ஒரு இடத்தில், அன்னிய சக்திகள் எவ்வளவு அரசியல் பலமும் பணபலமும் கொண்டிருந்தாலும், தோற்றுத்தான் போகும் என்று செயலில் காட்டிவிட்டனர்.

மொத்த பரப்பளவு: 1672 சதுர கிலோ மீட்டர்; மொத்த ஜனத்தொகை: 16, 76,034; ஹிந்துக்கள்: 8,59,307; கிறிஸ்தவர்கள்: 7,45,406; இது 2001-ல் எடுக்கப்பட்ட எண்ணிக்கை. தற்போது கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவர்கள் 6 லக்ஷமும் பிராடஸ்டண்ட் கிறிஸ்தவர்கள் 2 லக்ஷமும் மற்ற கிறிஸ்தவ பிரிவினர் கொஞ்சமும் இருப்பதாகத் தெரிகின்றது. கத்தோலிக்கப் பிரிவில் மட்டும் 200 வட்டாரங்களும் 200 பங்குகளும் 10,000 அன்பியங்களும் இயங்குகின்றன. சி.எஸ்.ஐ (C.S.I) சர்ச்சுகள் மட்டுமே 1500க்கும் அதிகமாக இருக்கின்றன. அதாவது மொத்த பரப்பளவே 1672 சதுர கிலோமீட்டர்தான். இந்தச் சிறிய நிலப்பரப்பில்தான் எத்தனை சர்ச்சுகள்!

ஆம். கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தைப் பற்றித்தான் சொல்கிறேன். ஹிந்துக்கள் இங்கே சிறுபான்மையினராக ஆகிவிட்டார்கள். இருக்கின்ற சர்ச்சுகள் போதாது என்பது போல் பெந்தகோஸ்தே சர்ச்சுகள் வேறு காளான்களென முளைக்கின்றன. அவை போதாதென்று சால்வேஷன் ஆர்மி என்கிற அமைப்பு வேறு. இன்னும் கன்னாபின்னாவென்று ஏகப்பட்ட அமைப்புகள், என்.ஜி.ஓ.க்கள். இவர்களுக்கு நிலத்தை வாங்கிப்போட்டு சர்ச்சு கட்டுவதும் மதமாற்றத்தில் ஈடுபடுவதும் குடிசைத்தொழில்.

இப்பேர்பட்ட கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பு உள்ள மாவட்டத்தில், இரண்டு ஹிந்து கோவில்களுக்கு அருகில், வேண்டுமென்றே ஒரு சர்ச்சை கட்ட நினைத்து, அதுவும் சட்டத்திற்கு விரோதமாக, அதை சாதித்தும் காட்டிய ஒரு கும்பலை எதிர்த்து வெற்றி பெறுவது என்பது சாதாரணமான காரியம் அல்ல. அதை சாதித்துக் காட்டியுள்ளனர் வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்கள். அவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தவர் நாகர்கோவில் வழக்கறிஞர் திரு.பாலகிருஷ்ணன் அவர்கள்.

வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்களின் போராட்டம் இன்று நேற்று நடந்ததல்ல. 25 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து போராடியிருக்கிறார்கள். கிடைத்த வெற்றியும் நாகர்கோவில் நீதிமன்ற அளவில்தான். கிறிஸ்தவர் பக்கம் உயர்நீதிமன்றத்திற்கும், அதில் தோற்றால் உச்சநீதிமன்றத்திற்கும் கண்டிப்பாக வழக்கை எடுத்துச் செல்வர். அதற்கான அரசியல் பலமும் பணபலமும் அவர்களிடம் ஏராளமாக இருக்கின்றது.

வடக்கு பகவதிபுரம் வழக்கு
வடக்கு பகவதிபுரம் கிராமத்தில் மொத்தம் 300 பேர் கொண்ட 70 ஹிந்து குடும்பங்களும், 50 பேர் கொண்ட 21 கிறிஸ்தவ குடும்பங்களும் இருக்கின்றன. கிராமத்தில் ஒரு பிள்ளையார் கோவிலும் ஒரு முத்தாரம்மன் கோவிலும் உள்ளன. ஊரிலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்குள் ஒரு சர்ச்சும் உள்ளது. இது போதாதென்று இந்த இரு கோவில்களுக்கும் அருகே ஒரு சர்ச்சைக் கட்ட முயன்று, தங்களுடைய அரசியல் பலம், பணபலம் அனைத்தையும் பயன்படுத்தி வெற்றியும் அடைந்தனர் கிறிஸ்தவர்கள்.

மண்டைக்காடு கலவரத்திற்குப் பிறகு அமைக்கப்பட்ட நீதிபதி வேணுகோபால் விசாரணை ஆணையத்தின் அறிக்கையில் உள்ள பரிந்துரைப்படி, ஒரு வழிபாட்டு தலத்திலிருந்து 1 கிலோமீட்டருக்குள் மற்றொரு மதத்தினரின் வழிபாட்டுத் தலம் அமைக்கப்படக் கூடாது. மேலும், ஒரு வழிபாட்டுத்தலம் அமைக்க மாவட்ட ஆட்சியரின் அனுமதியும் முன்பே பெறவேண்டும். ஆனால் இந்த இரண்டு விதிகளையும் மீறி, வெறும் பஞ்சாயத்தாரின் அனுமதியை மட்டும் பெற்றுக்கொண்டு கிறிஸ்தவர்கள் இரண்டு கோவில்களுக்கும் அருகே, சுமார் 214 மீட்டர் தொலைவில், சர்ச்சைக் கட்டி முடித்தனர்.

இதை எதிர்த்து 25 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து போராடிய ஹிந்துக்களின் நியாயமான வழக்கைப் பரிசீலித்து, நாகர்கோவில் நீதிமன்றம் (Sub-Court) சர்ச்சு சட்டவிரோதமாகக் கட்டப்பட்டது என்றும் அதை நீக்க வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பின் வரலாறு
வடக்கு பகவதிபுரம் பிரச்சனையை ஒரு தனிப்பட்ட வழக்காக மட்டும் பார்க்கக்கூடாது. அதன் பின்னணியில் இருக்கும் கிறிஸ்தவ சர்ச்சின் நோக்கங்களையும், அந்நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்கான அவர்களுடைய செயல்பாடுகளையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால், கன்னியாகுமரியில் கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பின் வரலாறு நம் முகத்தில் அறையும்.

1960-களில் இந்தியப் பெருங்கடலில் கன்யாகுமரி கடற்கரையருகே சுவாமி விவேகானந்தர் தவமிருந்த பாறையின் மீது அவருக்கு ஒரு நினைவு மண்டபம் எழுப்ப ஹிந்துக்கள் திட்டமிட்டு செயல்படத் தொடங்கினர். அப்போது (1963) அதைப் பொறுக்கமாட்டாத சர்ச்சு நிறுவனம் கடலோர கிறிஸ்தவ மீனவர்களைத் தூண்டிவிட்டு அப்பாறையில் ஒரு சிலுவையை நட்டுவைத்து ஹிந்துக்களின் திட்டத்தை முறியடிக்க நினைத்தது. ஆனால் ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர் உயர்திரு ஏக்நாத் ரானடே அவர்களின் தீவிர முயற்சியால் சுவாமி விவேகான்ந்தருக்கு நினைவு மண்டபம் வெற்றிகரமாக எழும்பியது.

ஆயினும் கிறிஸ்தவர்கள் பிரச்சனைகள் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தனர். சுவாமிஜியின் நினைவு மண்டபத்திற்குச் செல்ல விவேகனந்தா கேந்திரா நடத்தி வந்த படகுச் சேவையை கிறிஸ்தவ மீனவர் 1975-ல் தடுத்து நிறுத்தினர். அப்போது அவர்களை கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, தமிழக அரசு படகுச் சேவையை தான் கையகப்படுத்திக்கொண்டது.

திராவிட முன்னேற்றக்கழக அரசு ஹிந்துக்களுக்கு ஆதரவாக இல்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்ட கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் தங்கள் ஆக்கிரமிப்பு வேலைகளைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டனர். ஹிந்துக் கோவில்களைத் தாக்குவதும், ஹிந்து திருவிழாக்களை நடத்தவிடாமல் செய்வதும் தொடர்கதையாகிப் போயின.

மண்டைக்காடு கலவரம்
பிப்ரவரி 28 1982-ல் மண்டைக்காடு பகவதி அம்மன் கோவிலின் மாசி திருவிழா விழாவின்போது அதை நடத்தவிடாமல் தடுத்தனர் கிறிஸ்தவர்கள். பக்கத்தில் உள்ள சகாய மாதா சர்ச்சில் கூம்பு ஒலிபெருக்கிகளில் கிறிஸ்தவ பாடல்களை பெரிதாக அலற வைத்தனர். கோவில் திருவிழாக்களுக்கு வந்திருந்த ஹிந்துப் பெண்களின் மீது பாலியல் பலாத்காரம் செய்தனர். அதைத் தொடர்ந்து மாவட்டம் முழுவதும் மதத் துவேஷம் தீயெனப் பற்றிக்கொண்டது. மண்டைக்காடு கலவரம் வெடித்து இரண்டு இடங்களில் காவல்துறையினர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர்.

அதனைத் தொடர்ந்து, தமிழக அரசு நீதியரசர் பி.வேணுகோபால் அவர்கள் தலைமையில் ஒரு விசாரணை ஆணையத்தை நியமித்தது. ஆணையமும் தன்னுடைய அறிக்கையை அரசுக்கு சமிர்ப்பிக்க, அரசு செப்டம்பர் 21, 1985 அன்று அதை ஏற்றுக்கொண்டது. பின்னர், வேணுகோபால் ஆணையத்தின் பரிந்துரைகள் செயல்படுத்தப்படும் என்று தமிழக அரசு 9.4.1986 அன்று அரசாணை (எண்: 916) வெளியிட்டது. அந்த ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளில் மிகவும் முக்கியமான க்ஷரத்து என்னவென்றால், கனியாகுமரி மாவட்டத்தில் உடனடியாக மதமாற்றத் தடைச் சட்டம் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதுதான். ஆனால் தொடர்ந்து ஆட்சியில் இருந்த திராவிடக் கட்சிகள் வேணுகோபால் ஆணையத்தின் பரிதுரைகளையும், அரசாணையையும் உடைப்பில் போட்டுவிட்டன.

அராஜக ஆக்கிரமிப்புகள்
திராவிட அரசுகள் கண்களை மூடிக்கொண்டதால் கிறிஸ்தவ நிறுவன்ங்களின் அராஜகச் செயல்கள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டன.

1986-ல் சுங்கங்கடை பொன்மலை சாஸ்தா (Golden Mount of Lord Aiyappa) எனும் தலத்தை முழுமையாகக் கையகப்படுத்திய கத்தோலிக்க பாதிரி, அந்தத் தலத்தை புனித சேவியர் மலையாக (Mount St.Xavier) மாற்றினார்.
காளிமலையின் (Mt.Kaali) ஒரு பக்கத்தை ஆக்கிரமித்து அதில் சிலுவையை நட்டு, குருசுமலை (Mt.Cross) என்று பெயர் மாற்றினர்.
திருவிதாங்கோடு பெரிய நாயகி அம்மன் கோவில் “பெரியநாயகி கன்னி மேரி சர்ச்” என்று மாற்றப்பட்டது.
எட்டமடை அங்காளீஸ்வரி கோவிலின் சுறுச்சுவரை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி அந்த நிலப்பரப்பை எட்டமடை ரோமன் கத்தோலிக்க சர்ச்சு ஆக்கிரமித்தது.
மாவட்டம் முழுவதையும் ஆக்கிரமித்த கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள், ஆக்கிரமிப்பின் உச்சக்கட்டமாக, ஒரு கட்டத்தில், ஹிந்துக்களின் கண்கண்ட தெய்வமான பார்வதி தேவி அவதரித்த கன்னியாகுமரியை “கன்னிமேரி” மாவட்டம் என்று பெயர் மாற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வைத்தனர். ஆயினும் ஹிந்துக்கள் பொங்கிஎழுந்ததையடுத்து அந்தக் கோரிக்கை தற்சமயம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது.

வடக்கு பகவதிபுர வழக்கின் வரலாறு
கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் நடந்த கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்புகளின் வரலாற்றைப் பார்த்தோம். இப்போது வடக்கு பகவதிபுர பிரச்சனையில் ஆரம்பித்திலிருந்து நடந்தவற்றை வரிசைக் கிரமத்தில் பார்த்தால், கிறிஸ்தவர்களின் பணபலமும், அரசியல் பலமும் நமக்கு நன்கு விளங்கும்.

1988 – வடக்கு பகவதிபுரம் கிராமத்தில் பிள்ளையார் கோவிலுக்கும் முத்தாரம்மன் கோவிலுக்கும் அருகே 13 செண்ட் நிலத்தை சி.எஸ்.ஐ. டையோஸீஸ் (C.S.I. Diocese) வாங்கியது.

05.01.1989 – அந்த 13 செண்ட் நிலத்தில் சர்ச்சு கட்ட வடக்கு பகவதிபுரம் பஞ்சாயத்து அனுமதி அளித்தது. உடனடியாக ஹிந்துக்கள் ஆட்சேபம் தெரிவித்தனர். சர்ச்சு கட்டுவதை நிறுத்துமாறு பஞ்சாயத்தாரிடம் கோரிக்கை வைத்தனர்.

27.04.1989 – சர்ச்சு கட்டுவதை நிறுத்தச் சொல்லி பஞ்சாயத்து ஆணையிட்டது.

6.05.1989 – ஹிந்துக்கள் சர்ச்சு கட்டப்படுவதைத் தடுத்து நிறுத்துமாறு மாவட்ட ஆட்சியரிடம் மனு அளித்தனர்.

15.05.1989 – பஞ்சாயத்து மீண்டும் சர்ச்சு கட்ட அனுமதி அளித்தது.

இடையே ஹிந்துக்கள் தரப்பினர் கீழ் கோர்ட்டில் வழக்கு பதிவு செய்தனர். நகர்கோவில் முன்ஸீஃப் கோர்ட்டில் நடத்தப்பட்ட பஞ்சாயத்து சட்டவிதி வழக்கின் (case No OS 543/1989) தீர்ப்பை சுட்டிக்காட்டி, ஒரு மதம் சம்பந்தப்பட்ட கட்டிடத்தைக் கட்ட பஞ்சாயத்து அனுமதி மட்டும் போதாது, மாவட்ட ஆட்சிமன்றத்தின் அனுமதியும் வேண்டும் என்று தங்கள் மனுவில் குறிப்பிட்டிருந்தனர் ஹிந்துக்கள்.

19.10.1989 – பிரச்சனைக்குரிய இடத்திற்கு அருகிலேயே மேலும் 2 செண்ட் நிலத்தை வாங்கிய சி.எஸ்.ஐ. சர்ச்சின் பிஷப், சர்ச்சைத் தொடர்ந்து கட்டுகிறார். நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் இருக்கும் வழக்கில் அந்த பிஷப்பையும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவராகச் சேர்த்துவிடுகின்றனர் ஹிந்து தரப்பினர்.

17.02.1990 – ஹிந்துக்கள் மாவட்ட ஆட்சியரிடம் மேலும் ஒரு புகார் மனுவை அளித்தனர்

மாவட்ட ஆட்சியர் அனுமதியின்றி சர்ச்சு கட்டப்படுவதாக மற்றொரு வழக்கு (Case No OS 561/91) நாகர்கோவில் முன்ஸீஃப் கோர்ட்டில் பதிவு செய்யப்படுகிறது.

1991 – ஹிந்துக்களின் கார்த்திகை மாத பஜனை ஊர்வலத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் கற்களை வீசி ஊர்வலத்தைக் கலைக்க முயன்றனர்.

1994 – அந்தக் கிராமத்தில் இருக்கும் பொன்னையா என்கிற அரசு ஊழியரை, அவர் ஹிந்துக்களுக்கு ஆதரவு தெரிவித்தார் என்பதற்காக, சதீஷ் குமார், குருபாதம் என்கிற இரண்டு கிறிஸ்தவர்கள் கடுமையாக தாக்கினர். பின்னர் அவர்கள் இருவரும் நீதிமன்றத்தினால் தண்டிக்கப்பட்டனர்.

20.03.1998 – நீதிமன்றம், சர்ச்சு சட்டவிரோதமாகக் கட்டப்பட்டது என்று கூறி அதை நீக்குமாறு ஆணையிட்டது.

1999 – சர்ச்சுக்கு எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் இல்லை என்று ஆர்.டி.ஓ (R.D.O) சான்று பகர்ந்து பரிந்துரை செய்கிறார். ஹிந்துக்கள் அந்த பரிந்துரைக்கு கடுமையாக ஆட்சேபமும் எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கின்றனர்.

11.10.1999 – ஒரு அமைதிக் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்த ஆர்.டி.ஓ, சர்ச்சு கட்டுவதை எதிர்க்கக்கூடாது என்றும் அப்படி மீறி எதிர்த்தால் ஹிந்துக்கள் மீது பொய் வழக்கு போட்டுவிடுவேன் என்றும் மிரட்டினார். மிரட்டலுக்கு பயப்படாமல் ஹிந்துக்கள் மேலும் தங்கள் எதிர்ப்பை காட்டினர்.

11.04.2000 – ஆர்.டி.ஓ மிண்டும் ஒரு அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைத்தார். ஆர்.டி.ஓ. பாரபட்சமாக நடந்துகொள்வதால் அபடி ஒரு பேச்சுவார்த்தைக் கூட்டம் தேவையில்லை என்றும், நீதிமன்றமும் சர்ச்சு சட்ட விரோதமாகக் கட்டப்பட்டது என்று கூறிவிட்டதாலும், ஹிந்துக்கள் அவர் அழைப்பை மறுத்துவிடுகின்றனர்.

16.05.2000 – ஆர்.டி.ஓ மீண்டும் பேச்சு வார்த்தைக்கு அழைக்கின்றார். ஹிந்துக்கள் மீண்டும் மறுத்துவிடுகின்றனர்.

02.06.2000 – சர்ச்சுக்கு எதிர்ப்பு இல்லை என்றும், சட்ட ஒழுங்கு பிரச்சனை வர வாய்ப்பில்லை என்றும் கூறி, நீதிமன்ற ஆணையை மீறி, சர்ச்சு கட்ட அனுமதி வழங்குகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர் ரமேஷ் சந்திர மீனா. மேலும் 1982-ல் அங்கே ஏற்கனவே ஒரு சர்ச்சு இருந்ததாகவும், அந்த விவரத்தை நீதிமன்றம் நிராகரித்துவிட்டதாகவும் ஒரு பொய்யை கூறுகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர் ரமேஷ் சந்திர மீனா.

09.06.2000 – மாவட்ட ஆட்சியர் அளித்த ஆணையின் நகலை பஞ்சாயத்தாரிடம் ஹிந்து தரப்பினர் கேட்ட போது, பஞ்சாயத்து தர மறுத்துவிட்டது.

17.06.2000 – சர்ச்சு கட்ட அளித்த அனுமதி ஆணையை ரத்து செய்யுமாறு மாவட்ட ஆட்சியருக்கு ஹிந்து தரப்பினர் நோட்டீஸ் அனுப்புகின்றனர். ஆனால் அதற்கு மாவட்ட ஆட்சியர் பதில் தரவில்லை.

2002 – நாகர்கோவில் முன்ஸீஃப் கோர்ட்டில் ஹிந்து தரப்பினர், மாவட்ட ஆட்சியர் அனுமதியை ரத்துசெய்து சர்ச்சை நீக்கவேண்டும் என்று, தமிழக அரசு, மாவட்ட ஆட்சியர் ரமேஷ் சந்திர மீனா (நேரில் வரச்சொல்லி), பஞ்சாயத்து, சி.எஸ்.ஐ. பிஷப் ஆகியோருக்கு எதிராக வழக்கு (OS 212/ 2002) தொடர்கின்றனர்.

2011 – நீண்ட நாட்கள் இழுத்தடிக்கப்பட்டு, நீதிக்கும் நியாயத்திற்கும் எதிராக எந்தவிதமான தர்க்க நியாயமும் இல்லாமல், வழக்கு தள்ளுபடி செய்யப்படுகின்றது. வழக்கை தள்ளுபடி செய்த நீதிபதி முருகையா முன்னாள் சபாநாயகர் ஆவுடையப்பனிடம் ஜூனியராக இருந்தவர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

ஹிந்து தரப்பினர் நாகர்கோவில் சப்கோர்ட்டில் மேல்முறையீடு செய்தனர்.

17.06.2013 – 1982-ல் ஏற்கனவே ஒரு சர்ச்சு இருந்தது என்ற கிறிஸ்தவர் தரப்பின் உரிமை கோரிக்கையை நிராகரித்த சப் கோர்ட், கட்டப்பட்ட சர்ச்சு சட்டத்திற்கு விரோதமானது என்றும் அதை அப்புறப்படுத்த வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பு வழங்கியது.

எதிர்காலத்தில்…
கிறிஸ்தவத் தரப்பினர் உயர் நீதிமன்றத்திற்குக் கண்டிப்பாக மேல் முறையீடு செய்வர். அங்கு தோற்றாலும் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கும் செல்வர். அவர்களிடம் அதற்கான அனைத்து வசதிகளும் உண்டு. ஆனால் வடக்கு பகவதிபுரம் கிராம மக்களுக்கு வெளியுதவி கண்டிப்பாகத் தேவை. திறமையான வழக்கறிஞர்களின் உதவியும் தேவை. நிதியுதவியும் தேவை. தமிழகத்தில் உள்ள ஹிந்து இயக்கத்தினர் இந்தக் கிராம மக்களுக்கு உதவக் கடமை பட்டுள்ளனர். தமிழகத்தில் எந்த மூலையில் ஹிந்துக்களுக்குப் பிரச்சனை வந்தாலும், அவர்களுக்கு ஆதரவாக்க் குரல் கொடுக்கவும், உதவி செய்யவும் சகோதர ஹிந்துக்களும் ஹிந்து இயக்கங்களும் இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தாலே அன்னிய சக்திகள் தங்கள் வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு இருக்கும்.

ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு
ஹிந்துக்கள் தரப்பில் முன்னின்று வழக்கு தொடுத்தவர்கள், திரு.தங்கப்பன் நாடார், முத்தாரம்மன் கோவிலின் தலைவர் திரு.எஸ்.தங்கராஜ், திரு.எஸ்.செந்தில்வேல் மற்றும் திரு.ஜேக்கப் பாக்கியராஜ் ஆகியோர்.

இவர்களுக்கு வழிகாட்டியாகவும் வழக்குரைஞராகவும் 25 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து பணியாற்றியவர் திரு.ஆர்.பாலகிருஷ்ணன். இவர் ஏற்கனவே கன்யாகுமரி மாவட்டத்தில் வழுதலம்பள்ளம் என்னும் ஊரில் இதே போல் சட்டவிரோதமாகக் கட்டப்பட்ட சர்ச்சை எதிர்த்த அந்த ஊர்மக்களின் சார்பாக, உச்ச நீதிமன்றம் வரை சென்று அதை இடிக்க வெற்றிகரமாக ஆணை வாங்கியவர். இவர் வேத விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி மையத்தின் நிறுவனர்-இயக்குனர் திரு.பால கௌதமனின் தந்தையார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

இந்த நெடிய போராட்டத்தில் வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்களுக்கு கடைசி வரை ஆதரவாகத் தோளோடு தோள் நின்று போராட உதவியவர்கள் பாஜக தலைவர் திரு.பொன் ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களும் ஹிந்து முன்ன்ணிஇயக்கத்தினரும்.

இவர்கள் அனைவரும் நிரூபித்த ஒரே விஷயம் “ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு” என்பதாகும். ஹிந்துக்கள் ஒற்றுமையுடன் செயல்படும் ஒரு இடத்தில், அன்னிய சக்திகள் எவ்வளவு அரசியல் பலமும் பணபலமும் கொண்டிருந்தாலும், தோற்றுத்தான் போகும் என்று செயலில் காட்டிவிட்டனர்.

தமிழகத்தின் மற்ற பகுதிகளில் வாழும் ஹிந்துக்கள் வடக்கு பகவதிபுரம் கிராம மக்களிடமிருந்து இந்த எளிய பாடத்தைக் கற்று உணர வேண்டும். தங்களுக்குள் ஜாதி வேற்றுமைகளைக் களைந்து, அனைவரும் ஹிந்துக்கள், நம்மிடையே ஏற்ற தாழ்வுகள் எதுவும் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, ஒற்றுமையை நிலைநாட்டினால், அன்னிய சக்திகளும் அவர்களுக்கு துணைபோகும் அரசியல் கட்சியினரும் செயலிழந்து தோற்று ஓடுவார்கள் என்பது நிச்சயம்.

கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மை!

References:
http://www.organiser.org/Encyc/2012/10/1/Aggressive-baptising-destroying-social-harmony.aspx?NB=&lang=4&m1=&m2=&p1=&p2=&p3=&p4=&PageType=N

Aggressive baptising destroying social harmony – L Victoria Gowri , Advocate

http://www.kanyakumari.tn.nic.in/

மணிமண்டபமும் – மானங்கெட்ட அரசியலும்


மணிமண்டபமும் – மானங்கெட்ட அரசியலும்

பால கௌதமன்.

யார் போற்றப்பட வேண்டும்?

யாருக்கு மணிமண்டபம் அமைக்கப்பட வேண்டும்?

தமிழ்த் தாய்க்கும், வள்ளுவருக்கும், சிலைகளும், பூங்காவும், மண்டபங்களும் அமைக்கும் தமிழக அரசுக்கு இந்த இலக்கணம் தெரியாமலா போயிருக்கும்!

பெருமையும் உரனும் ஆடூஉ மேன

அச்சமும் மடனும் நாணும் முந்துறுதல்

நிச்சமும் பெண்பாற்கு உரிய என்ப

(தொல்காப்பியம்)

ஆடவரின் பெருமையையும், உரத்தன்மையையும், பெண்டிரின் அச்சம், மடம், நாணம் ஆகியவையும் புகழப்பட வேண்டும் என்பது தொல்காப்பியம் வகுத்த தமிழ் மரபு.

அப்படிப் புகழப்பட வேண்டிய ஆடவர் யார்?

மனித நேய மக்கள் கட்சி உறுப்பினர் திரு அஸ்லாம் பாஷா கோரிக்கையை ஏற்று ஹைதர் அலிக்கும், கம்யூனிஸ்டு கட்சி உறுப்பினர்கள் திரு. அ.சவுந்தரராசன் மற்றும் செல்வி.பால.பாரதியின் கோரிக்கையை ஏற்று திப்புசுல்தானுக்கும் திண்டுக்கல்லில் மணிமண்டபம் அமைக்கப்படும் என்று மே மாதம் 15 ஆம் நாள், தமிழக சட்டமன்றத்தில் விதி 110ன் கீழ் தமிழக முதல்வர் செல்வி.ஜெயலலிதா அறிவித்தார்.

எதற்காக இந்த கோரிக்கையை தமிழக அரசு ஏற்றது?

முதல்வர் சொல்கிறார்!

ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்திற்கும், அடிமைத்தனத்திற்கும் எதிராக கிளர்த்தெழுந்து, தன்னுயிரையும் துச்சமென மதித்துப் போராடிய …….

இதில் கவனிக்கப் படவேண்டியது “ஏகாதிபத்தியத்திற்கும், அடிமைத்தனத்திற்கும் எதிரான போராட்டம்”

அந்த போராட்டம் என்ன? அடிமைத்தனம் என்ன?

வரலாறு என்ன சொல்கிறது? முதலில் கிறிஸ்தவப் பாதிரியாரின் குறிப்பிலிருந்து தொடங்குவோம். கிறிஸ்தவ, முஸ்லீம்கள் சொன்னால் நமக்கு அது வேத வாக்கு ஆயிற்றே! அதுவும் வெள்ளைக்கார பாதிரியென்றால் கேட்கவே வேண்டம்! சூரியன் மேற்கே உதிக்கிறது என்றாலும் அது சரியே!. அப்படிப்பட்ட அப்பழுக்கற்ற அக்மார்க் வெள்ளைக்கார ஐரோப்பிய பாதிரி பார்தலோமாகொ (Fra Bartolomaco) தனது கிழக்கிந்தியப் பயணம் ( Voyage to East India) என்ற புத்தகத்தில் திப்புவின் கொடுமைகளை எப்படி விவரிக்கிறார்?

“முதலில் 30000 காட்டுமிராண்டிகள் கொண்ட ஒரு படை கண்ணில் கண்ட அனைவரையும் கொன்று குவித்தது. அதைத் தொடர்ந்து ஃப்ரெஞ்சு கமாண்டர் M. Lally தலைமையின் கீழ் ஒரு field gun unit வந்தது. திப்பு சுல்தான் ஒரு யானை மீது அமர்ந்து வந்தான், அவனைத் தொடர்ந்து மேலும் 30000 பேர்கள் கொண்ட ஒரு படை தொடர்ந்தது. பெரும்பாலான ஆண்களும் பெண்களும் கோழிக்கோட்டில் தூக்கில் தொங்க விடப்பட்டனர். முதலில் தாய்மார்கள் தூக்கிலிடப்பட்டார்கள், அவர்கள் கழுத்துகளில் குழந்தைகள் தொங்க விடப்பட்டனர். காட்டுமிராண்டியான திப்பு சுல்தான் நிர்வாணமான கிறிஸ்தவர்களையும், ஹிந்துக்களையும் யானையின் கால்களில் கட்டி, அந்த யானைகளை நகரச் செய்யும் போது, ஆதரவற்ற அந்த அபலைகள், கடைசியில் சின்னாபின்னமானார்கள். கோயில்களும் சர்ச்சுகளும் எரிக்கப்பட்டன, அசுத்தப்படுத்தப் பட்டு, அழிக்கப்பட்டன. கிறிஸ்தவ மற்றும் ஹிந்துப் பெண்கள் முகம்மதியர்களை திருமணம் செய்து கொள்ள கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர், அதே போல அவர்களும் முகம்மதியப் பெண்டிரை திருமணம் செய்து கொள்ள வற்புறுத்தப்பட்டனர். எந்த கிறிஸ்தவர்கள் இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாற மறுத்தார்களோ, அவர்கள் அந்த இடத்தி லேயே தூக்கிலாடினார்கள். மேற்கூறிய சோக நிகழ்வுகள் பற்றிய சேதிகள் எல்லாம், திப்புவின் படையிலிருந்து தப்பி ஓடி வந்தவர்கள், ஆலுவாவுக்கு(Aluva) அருகே இருக்கும் வரப்புழாவுக்கு வந்த போது, தெரிவித்தவை; இது தான் Carmichael Christian Missionனின் தலைமையிடம். நானே கூட படகுகள் மூலம் பல அபலைகள் தப்ப உதவினேன்.

(K.P. Padmanabha menonனின் cochin history பக்கம் 573)

பாதிரி பார்தலோமாகொ (Fra Bartolomaco) பயணக் குறிப்பு எழுதுபவர். அவர் அங்கி மாட்டினாரா?, பாவ மன்னிப்பு கொடுத்தாரா என்றெல்லாம் நம் பாவிகள் கேட்கக் கூடும். அதனால் மேலும் இரண்டு பாதிரிகளின் குறிப்பை பார்ப்போம். அப்படியாவது இந்தப் பாவிகள் நம்புவார்களா? அல்லது முஸ்லீம்கள், கிறிஸ்தவர்களைவிட அதிகம் என்பதால் பாதிரிகளை திட்டுவார்களா? பாதிரிகளை திட்டினால் ரோமானிய கடாட்சம் கிடைக்காது என்று அஞ்சுவார்களா? அங்கியுடன் மதமாற்றம் செய்ய வந்த ஜெர்மென் மிஷனரி கண்டெஸ்ட் (Guntest) என்ன சொல்கிறார்:

“60000 பேர்கள் கொண்ட படையோடு திப்பு சுல்தான் கோழிக்கோட்டுக்கு 1788ம் ஆண்டு வந்து அந்த ஊரை தரைமட்டமாக்கினான். மைசூரைச் சேர்ந்த அந்த இஸ்லாமிய காட்டுமிராண்டி இழைத்த கொடூரங்களை விவரிக்க கூட இயலாது”

இதையே மற்றொரு கிறிஸ்தவரான பார்க்ஹர்ஸ்ட் (CA Parkhurst ) உறுதி செய்கிறார்.

“கிட்டத்தட்ட மொத்த கோழிக்கோடும் தரை மட்டமாக்கப்பட்டது”

ஆமேன் சொன்ன பின் அப்பீல் உண்டா? கிறிஸ்தவர்களே சொல்லிவிட்டார்கள்! இன்னுமா சந்தேகம்? இருப்பினும் மதச்சார்பற்ற வரலாற்றாளர்களின் கருத்தையும் கொஞ்சம் படித்துப் பார்ப்போமே!

Gazetteer of Keralaவின் முன்னாள் ஆசிரியரும், பிரபலமான வரலாற்று ஆசிரியருமான திரு.ஸ்ரீதர மேனோன் (A. Sreedhara Menon) , திப்புவின் கேரளப் படையெடுப்பின் பெரு நாசம் பற்றி துல்லியமாக வர்ணித்திருக்கிறார். அவை என்ன ? படித்த பின் அவரையும் ஆர்.எஸ்.எஸ் உறுப்பினர் ஆக்கி விடாதீர்கள் தோழர்களே! பாவம் பொழச்சுப் போட்டும்!

“ஹிந்துக்கள், குறிப்பாக இஸ்லாமிய கொடுமைகளை எதிர்த்த நாயர்களும், தளபதிகளும், திப்புவின் கோபத்திற்கு பிரதான இலக்கானார்கள். நூற்றுக்கணக்கான நாயர் பெண்களும் குழந்தைகளும், ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்துக்கு கடத்திச் செல்லப்பட்டு, டச்சுக்காரர்களுக்கு அடிமைகளாக விற்கப்பட்டார்கள். நாயர்கள் வேட்டையாடப்பட்டு கொல்லப்படார்கள், அவர்களின் பாரம்பரியமான சமுதாய சலுகைகளும் உரிமைகளும் பறிக்கப்பட்டன. ஆயிரக்கணக்கான பிராம்மணர்களும், க்ஷத்ரியர்களும், நாயர்களும், ஹிந்துக்களின் மேல்தட்டு மக்களும் இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாற்றப்பட்டு, அவர்களின் முன்னோர் இல்லங்களிலிருந்து விரட்டப்பட்டனர். ஆயிரக்கணக்கானோர் திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் தஞ்சம் புகுந்தார்கள், நூற்றுக்கணக்கானோர் திப்புவின் கொடுமைகளிலிருந்து தப்ப காடுகளிலும் மலைகளிலும் தஞ்சம் புகுந்தார்கள், இது அவர்களின் பாதுகாப்பு உணர்வை முழுவதுமாக உலுக்கி விட்டது”.

இங்கிலீஷ்காரன் வரலாறும், கால்டுவெல்லும், மெக்காலேயையும் குரு முதல்வராகக் கொண்டு, இந்திய சிந்தனைகளையும், வரலாற்றுப் பதிவுகளையும் புறம் தள்ளும் சிந்தனைச் சிற்பிகளுக்கு, மங்களூரில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ப்ரிட்டிஷ் ராணுவத்தின் கர்னல் புல்லர்டன் (fullarton) என்ற ஆங்கிலேயரின் அதிகாரபூர்வமான அறிக்கை:

“ஜாமோரின் அரசனாலும், அவரது ஹிந்து படை வீரர்களாலும் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்த பாலக்காடு கோட்டை முற்றுகையின் போது, 1783ம் ஆண்டு மிக கொடூரமான செயல்களை பிராமணர்கள் மீது கட்டவிழ்த்து விட்டான் திப்பு சுல்தான். திப்புவின் படை வீரர்கள் தினமும், அப்பாவி பிராமணர்களின் தலைகளை, ஜாமோரின் கோட்டையில் உள்ளவர்கள் பார்வையில் படுமாறு பிளந்தார்கள். அந்த கோரங்களை காணச் சகியாமலும், அப்பாவி பிராமணர்களின் படுகொலையை தடுக்கும் வண்ணமும் ஜாமோரின் பாலக்கோடு கோட்டையை கைவிட நேர்ந்தது”.

சொன்னால் நம்பமாட்டோம். ஆவணம் இருக்கிறதா என்று ஆணவமாகக் கேட்பார்கள் நம் உண்மை விரும்பி தோழர்களும், பகுத்தறிவுப் பெட்டகங்களும். பல்வேறு ராணுவ பிரிவுகளுக்கு திப்பு அனுப்பிய முதன்மை ஆணை, பாலக்கோடு கோட்டையை ஆங்கிலேயக் கம்பெனி 1790ல் கைப்பற்றிய போது ஆவணங்களில் கண்டெடுக்கப்பட்டது. இது malabar manualன் பக்கம் 510ல் அடிக்குறிப்பாக கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

“இது அனைத்து ராணுவப் பிரிவுகளுக்கும் என்ன அறிவுறுத்தியது என்றால், மாவட்டத்தில் உள்ள அனைவரும் இஸ்லாத்துக்கு மாற்றப்பட வேண்டும், அவர்கள் மறைவிடங்களிலிருந்து அவர்களை வெளிப்படுத்த வேண்டும். அவர்கள் அனைவரையும் இஸ்லாத்துக்கு மாற்ற, உண்மையோ, பொய்யோ, ஏய்ப்போ, பலப் பிரயோகமோ, எதை வேண்டுமானாலும் கையாள வேண்டும்”.

திப்புவுக்கு மணிமண்டபம் வைக்க ஒரு தகுதி உள்ளது என்று நம் திப்புவின் பிரஜைகள் வாதிட ஒரு காரணம் இருக்கிறது. பார்ப்பானை கொன்றான் ! தீபாவளியை ஒழித்தான்! சமஸ்கிருத கல்விச் சாலையை அழித்தான்! இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும் ? இத்தகவலை எனது நண்பரும், மூத்த ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி.ஜெயஸ்ரீ சாரநாதன் அவர்கள் எனக்கு அனுப்பினார். அதை இந்த இணைப்பில் காணலாம் (http://groups.yahoo.com/group/ramanuja/message/4857).

“அண்மைக்கால வரலாற்றில், யதுராயர் நிறுவிய வம்சத்தவரால் மேல்கோட்டை ஆளப்பட்டு வந்தது. அவரது வம்ஸத்தவர் பல நீர் நிலைகளை ஏற்படுத்தினார்கள் – கல்யாணிகள் – அவைமிக திறன் மிக்கவையாகவும் அழகாகவும் இருந்தன. அங்கே ஒரு சிறிய அளவிலான பண்டித குழுவினர் தழைத்தார்கள். 19ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதில், திப்பு சுல்தானின் படை ஒரு தீபாவளி நன்னாளில் அங்கே சூறையாடி 800 குடிமக்களை கொன்று குவித்தது, அவர்களில் பெரும்பாலானோர், மாண்டயம் ஐயங்கார்கள் என்ற பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள். சம்ஸ்க்ருத பாண்டித்யம்தான் அவர்களின் பலமாக இருந்தது. (இன்று வரை மேல்கோட்டையில் தீபாவளி கொண்டாடப்படுவதில்லை.) அந்த நரவேட்டை மேல்கோட்டையை ஒரு பிசாசு நகரமாக மாற்றியது. சுற்றுச் சூழலோடு இயைந்த இதன் வாழ்க்கை அறுந்து போனது, கல்யாணிகள் நாசமாகின, நீர் பற்றாக்குறை பீடித்தது, குன்றுகள் வறண்டன, சம்ஸ்க்ருதம் தனது இல்லங்களில் ஒன்றை இழந்தது.”

அப்பாடா! இதற்காகவாவது மணிமண்டபம் கட்ட வேண்டாமா? வீரமணி மண்டபத்தில் விருந்து வைப்பார்! கவலை வேண்டாம்!

மயக்கமற்ற நிலையில் ஒரு மனிதனாகப் பார்த்தால், இப்படி, ஆண், பெண், பச்சிளங்குழந்தைகள் என்று பாகுபாடில்லாமல் மக்களை சித்திரவதை செய்து கொன்று குவித்து, சொத்துக்களை சூறையாடி, வாள் முனையில் லட்சக்கணக்கானோரை மதமாற்றிய திப்பு மற்றும் ஹைதர் அலியின் கொடுமைகளை ஏகாதிபத்திய அடிமைத்தள எதிர்ப்புப் போராட்டம் என்று சொல்ல முடியுமா?

வரலாறு என்பது, ஆதிக்க வர்க்கம் அவர்களுக்கு சாதகமாக எழுதுவது என்று பாடம் சொல்லும் கம்யூனிஸ்டுகளின் கோரிக்கையில் உதித்த மணிமண்டபமாயிற்றே? அதனால் இதை பூஷ்வாக்களின் ஒப்பாரி என்று கூடச்சொல்வார்கள். அப்படியென்றால் முஸ்லீம்களின் வரலாற்றுக் குறிப்பு ஏதேனும் உள்ளதா? முஸ்லீம்கள் சொன்னால் இந்த நாட்டில் எதை வேண்டுமென்றாலும் நம்பலாமே! அவுரங்கசீபின் கொடுமைகளை சித்தரிக்கும் கண்காட்சி, முஸ்லீம்கள் அவுரங்கசீப் ‘நல்லவன்’ – னு சொன்னதால் தானே மார்ச்சு 6, 2008 அன்று சென்னையில் நிறுத்தப்பட்டது. அந்த அடிப்படையில் முஸ்லீம்களின் குறிப்பை இந்த அறிவை தின்று உயிர் வாழ்பவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா?

மைசூர் ராணுவத்தின் ஒரு இஸ்லாமிய அதிகாரி இஸ்லாமிய கொடுமைகளை தனது நாட்குறிப்பில் எழுதி வைத்திருக்கிறார், அதனை திப்புவின் 11வது மகனும் உயிர் தப்பிய ஒரே வாரிசுமான குலாம் முகம்மது சுருக்கமாக எழுதியுள்ளார். (இந்த இளவரசர் குலாம் முகம்மது, திப்பு சுல்தான் 1799ல் இறந்த பின்னர் ப்ரிட்டிஷாரால் கொல்கொத்தாவுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டார்) இதோ அந்தப் பொன் எழுத்துக்கள் உங்கள் பார்வைக்கு…

“4 காத தொலைவு வரை தெருக்களில் எதையும் காணவில்லை, ஹிந்துக்களின் சிதறிய உறுப்புகளையும், சிதைவடைந்த உடல்களையும் தவிர எதையும் பார்க்க முடியவில்லை. நாயர்களின் (ஹிந்துக்கள்) நாடு, பொதுவான கிலியால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தது, அதனை ஹைதர் அலிகானின் படையெடுக்கும் குதிரைப்படையின் பின்னே வந்த மாப்பிள்ளைகளின் கொடூரம் மிகவும் அதிகப்படுத்தியது; அவர்கள் பெண்கள் குழந்தைகள் உட்பட எல்லோரையும் படுகொலை செய்தனர்; கொந்தளித்து வரும் இந்த மாப்பிள்ளைகளின் பெரும்படையின் நடத்தை காரணமாக எந்த எதிர்ப்பும் இல்லாதது மட்டுமல்லாமல், கிராமங்கள், கோட்டைகள், கோவில்கள், மக்களின் அனைத்து வசிப்பிடங்கள் என எல்லாமே ஆளரவமற்று இருந்தன. (பக்கம் 461)

திரும்பிய பக்கமெல்லாம் ஹைதர் அலி கானுக்கு எதிர்ப்பே காணப்படவில்லை; ஒவ்வொரு வசிப்பிடமும் கைவிடப்பட்டு, அதில் வசித்து வந்த பொது மக்கள் பாவம், காடுகளுக்கும், மலைகளுக்கும் தப்பிச் சென்றனர்; அங்கும் அவர்களின் துரதிர்ஷ்டம் துரத்தி வந்தது. பிராமண தூதுவர்களை ஹைதர் அலி கான் காடுகளுக்கு அனுப்பி வைத்து, தான் ஓடிப் போன ஹிந்துக்களை மன்னிப்பதாக வாக்களித்தான். ஆனால் கருணை, மன்னிப்பு என்ற வாக்குக்கு செவி சாய்த்து திரும்பி வந்த அந்த அபலைகளை, வட இந்தியாவின் இஸ்லாமிய கொடுங்கோலனைப் போலவே தூக்கிலிட்டான், அவர்களின் பெண்டிரும், குழந்தைகளும் அடிமைகளாக்கப்பட்டனர் (ப.468)

கேரளத்தை விட்டு அகலும் முன்பாக ஹைதர் அலி கான், நாயர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டு வந்த சமுதாய, அரசியல் உரிமைகளைப் பறிப்பதாக பிரகடனப்படுத்தினான், அவர்கள் ஆயுதங்களை தாங்க முடியாது. இந்த பிரகடனத்தினால், தன்மானம் உள்ள நாயர்களை தலை வணங்கச் செய்ய முடியவில்லை, ஏனென்றால், இத்தகைய அவமானங்களையும், சீர்கேட்டையும் விட மரணமே மேல் என்று நினைத்திருக்கலாம். அதனால் ஹைதர் அலி கான் வேறு ஒரு பிரகடனத்தை பிறப்பித்தான், அதன்படி, எந்த நாயர்கள் இஸ்லாத்தை தழுவ முன் வருகிறார்களோ, அவர்களுக்கு சமுதாய, அரசியல் உரிமைகள் மீட்கப்படுவதோடு, அவர்கள் ஆயுதங்களும் தாங்கலாம் என்று அறிவித்தான். பல பிரபுக்கள் இஸ்லாத்தை தழுவ வேண்டி இருந்தது; ஆனால் கணிசமான பெரும்பகுதியினர் (நாயர்கள், பிரபுக்கள், பிராம்மணர்கள்) இந்த கடைசி பிரகடனத்திற்கு தலைவணங்குவதைக் காட்டிலும், தெற்குப் பகுதியில் இருந்த திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் தஞ்சம் புகுவதையே மேல் என்று கருதினார்கள்”. (பக்கம் 469)

1782 முடிவு வாக்கில் திப்பு மைசூரின் சுல்தானான போது, வடக்கு மலபாரின் அனைத்து ராஜாக்களும், தளபதிகளும் புரட்சி செய்து, சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்தார்கள். பிரிட்டிஷாரும் வல்லமை அதிகம் பெற்றவர்களாக இருந்தார்கள். மலபாரை விட்டு ஹைதர் அலி கான் சென்ற பிறகு, மைசூரின் ஆளுமைக்கு எதிராக போர்க் கொடி உயர்த்திய சமஸ்தானங்களை மீண்டும் அடக்கி, மீட்டெடுப்பதே திப்புவின் முற்கால ராணுவ செயல்பாடாக இருந்தது. இதுவரை மிகவும் அமைதியான, நேர்மையான பிராமணர்களே, உயர் இடங்களுக்கு தூதுவர்களாக அனுப்பப்பட்டு வந்தார்கள். ஆனால் திப்புவின் ஆணைக்குட்பட்டு, “அவர்கள் பிடிக்கப்பட்டு, சுன்னத் செய்யப்பட்டு, இஸ்லாத்துக்கு வலுக்கட்டாயமாக மாற்றப்பட்டார்கள்” அதனால் அவர்கள் திப்புவுக்கு தூதுவர்களாக செயல்படுவதை ஏற்க மறுத்தார்கள். அவர்களுக்கு முழுப் பாதுகாப்பு அளிக்க வாக்களித்த பிரிட்டிஷாருடைய தூதுகளையும் ஏற்று மலபாருக்கு செல்ல மறுத்தார்கள். கோழிக்கோட்டிலிருந்து உறுதியாக தெரிய வந்த தகவல் என்னவென்றால், அங்கே 200 பிராமணர்கள் பிடிக்கப்பட்டு, அடைக்கப்பட்டு, இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாற்றப்பட்டு, மாட்டிறைச்சி புகட்டப்பட்டார்கள், அவர்கள் பாரம்பரியத்துக்கு எதிரான விஷயங்களை செய்ய வைக்கப்பட்டார்கள்” (பக்கம் 507).

இப்படி எழுதிய திப்புவின் மகன், ஆங்கிலேயரால் பிடிக்கப்பட்டவன். ஆங்கிலேயர்கள் அவனை இப்படி எழுதச் சொல்லியிருப்பார்கள். எழுதிய பேனாவின் மை தொழிலாளர்களின் இரத்தத்தால் உருவானது அதை மார்க்ஸ்தான் முதலில் கண்டுபிடித்தார் என்று கூட ஒரு வாதத்தை இந்த சுல்தான்களின் அடிவருடிகள் முன்வைக்கலாம். அதிர்ஷ்டவசமாக திப்புவின் திருக்கரங்களால் எழுதப்பட்ட சில கடிதங்கள் கிடைத்துள்ளன. மலையாள பஞ்சாங்கப்படி சிங்கம் 1099ம் ஆண்டு, அதாவது ஆகஸ்ட் மாதம் 1923ம் ஆண்டு பாஷா போஷினி பத்திரிக்கையில் சர்தார் கே.எம்.பணிக்கர் (Sardar K.M Panicker) வெளியிட்ட சில ஆய்வுக் கட்டுரைகள் திப்புவை தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. கேரள வரலாறு பற்றிய அவரது ஆழ்ந்த ஆய்வுக்காக அவர் அவற்றை லண்டனில் இருக்கும் The India Office Libraryயிலிருந்து கொணர்ந்தார் என்பதும் மேற்கோளில் காட்டப்பட்டுள்ளது. இந்தக் குறிப்புகளை சுல்தான் – உத் – தவரிக் (Sultan-ut Tawarikh) மற்றும் தரிக் – இ – குடடாடி ( Tarikh-i-Khudadadi) என்ற இந்த காட்டுமிராண்டிகளின் சுய சரிதத்திலிருந்து பெறப்பட்டதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஜனவரி மாதம் 19ம் தேதி 1790ம் ஆண்டு, திப்பு, பேக்கலின் (Beakel) ஆளுநர் புட்ருஸ் சுமான் கான் க்கு ( Badroos Saman Khan ) எழுதியது.

“நான் மலபாரில் பெரிய ஒரு வெற்றியை அடைந்திருக்கிறேன் என்பது உனக்கு தெரியாதா, அதில் 4 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட ஹிந்துக்கள் இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாற்றப்பட்டார்கள். நான் திருவாங்கூர் மன்னனான நாசமாய் போன இராமன் நாயருக்கு எதிராக போர் தொடுக்க தீர்மானம் செய்திருக்கிறேன். (அவன் இங்கே குறிப்பது திருவாங்கூர் சமஸ்தான ராஜா ராம வர்மா, அவர் மலபாரிலிருந்து தப்பி ஓடி வந்த அனைவருக்கும் கருணையோடு தஞ்சம் அளித்ததால், அவர் தர்ம ராஜா என்று பிரபலமாக அழைக்கப்பட்டார்).அவரையும் அவர் குடிமக்களையும் இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாற்ற துடியாய் துடிக்கிறேன், நான் தற்போதைக்கு ஸ்ரீ ரங்க பட்டினத்துக்கு திரும்பும் என்ணத்தை கை விட்டிருக்கிறேன்.”

1788ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 22ம் தேதி அப்துல் காதிருக்கு ( Abdul Kadir) எழுதிய கடிதம்:

“12,000க்கும் மேற்பட்ட ஹிந்துக்கள் இஸ்லாத்தால் கௌரவிக்கப்பட்டார்கள். அவர்களில் பல நம்பூதிரி பிராம்மணர்களும் அடக்கம். இந்த சாதனை ஹிந்துக்கள் மத்தியில் பரவலாக்கப்பட வேண்டும். அங்கே இருக்கும் உள்ளூர் ஹிந்துக்கள் உங்கள் முன்னே கொண்டு வரப்பட்டு, இஸ்லாத்துக்கு மாற்றப்பட வேண்டும். எந்த ஒரு நம்பூதிரியையும் விட்டு வைக்கக் கூடாது. அது மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் போட்டுக் கொள்ள வேண்டிய உடைகள் உங்களை வந்து அடையும் வரை அவர்களை அடைத்து வைக்க வேண்டும்.”

1788ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 14ம் தேதியிட்ட, கோழிக்கோட்டில் இருந்த அவனது ராணுவத் தளபதிக்கு வரையப்பட்ட கடிதம்:

“நான் மீர் ஹுஸேன் அலியுடன் ( Mir Hussain Ali ) எனது 2 தொண்டர்களை அனுப்பி வைக்கிறேன். அவர்கள் உதவியோடு, நீங்கள் அனைத்து ஹிந்துக்களையும் கைப்பற்றி கொல்ல வேண்டும். 20 வயதுக்கு உட்பட்டோர் சிறையில் வைக்கப்படலாம், மற்றவர்கள் எல்லாம் மரங்களில் தூக்கிலிடப்பட வேண்டும், இவை என் ஆணைகள்”.

ஷேக் குதுப்புக்கு (Sheik Kutub ) டிசம்பர் 21ம் தேதி 1788ம் ஆண்டு வரைந்த கடிதம்:

“242 நாயர்கள் கைதிகளாக அனுப்பப்படுகிறார்கள். அவர்களை சமுதாய, குடும்ப அந்தஸ்துப்படி வகைப்படுத்துங்கள். அவர்களை இஸ்லாத்தால் கௌரவித்த பின்னர், ஆண்களுக்கும் அவர்களின் பெண்டிருக்கும் போதுமான துணி வகைகளை அளிக்கவும்”.

1790ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 18ம் தேதி சயீத் அப்துல் துலாயிக்கு ( Syed Abdul Dulai) எழுதிய கடிதம்:

“நபிகள் நாயகம் மற்றும் அல்லாஹ்வின் அருளினால் கிட்டத்தட்ட கோழிக்கோட்டில் இருக்கும் அனைத்து ஹிந்துக்களும் இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாற்றப்பட்டு விட்டார்கள். கொச்சி மாநிலத்தின் எல்லைப்புறங்களில் தான் மதம் மாற்றப்படாத சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களையும் நான் விரைவில் மதம் மாற்றி விடுவேன். நான் இதை ஜிஹாத்தாக கருதுகிறேன், அந்த இலக்கை விரைவில் அடைவேன்”.

இதையும் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டோம். இந்தப் புத்தகங்கள் கூட ஏகாதிபத்திய, அடக்குமுறையாளர்களின் நூலகத்திலிருந்தது எடுக்கப்பட்டது தானே! என்று நம் புரட்சியாளர்கள் வாதிடலாம்.இதை அன்றே திப்பு அறிந்திருந்தான். இந்த பிரச்சினை நாளை நமக்கு வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக தன் வாளிலேயே தன் எண்ணத்தை வடித்து வைத்திருந்தான். இஸ்லாத்தை நிலை நிறுத்தவும். பிற சமயங்களை அழிக்கவும் தன் வாளுக்குள் புகுந்து துணை புரிய அல்லாவை கூவி கூப்பிட்டது, திப்பு மார்கஸ் வெல்லஸ்லிக்கு ( Marquess Wellesley) பரிசளித்த வாளின் கைப்பிடியில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.

“நம்பிக்கை இல்லாதவர்களுக்கு என் வெற்றிவாள் மின்னல் போன்றது. விசுவாசிகளின் தலைவனான அலி, எனக்கு சாதகமாக வெற்றிகளை வழங்குகிறார், மேலும் அவர் விசுவாசம் இல்லாத தீய இனத்தை அழித்தார். இறைவா போற்றி, நீயே உலகங்களுக்கெல்லாம் தலைவன். நீயே எங்கள் அனைவருக்கும் தலைவன், நீ தான் விசுவாசிகள் அல்லாத நபர்களிடம் இருந்து எங்களை ஆதரிக்கிறீர். யாருக்கு இறைவன் வெற்றியை அளிக்கிறாரோ, அவரே மனித குலத்தின் தலைவன் ஆகிறான். இறைவா, முகம்மதுவின் சமயத்தை யார் ஒருவர் பரப்புகிறாரோ அவருக்கே வெற்றியை அளியும். முகம்மதின் சமயத்தை யார் ஏற்க மறுக்கிறார்களோ அவர்களை நாசம் செய்யுங்கள்; அத்தகைய நபர்களிடமிருந்து எங்களை விலக்கியே வையுங்கள். தனது செயல்களில் இறைவனே மேலோங்கி நிற்கிறான். வெற்றியும், படையெடுப்பும் இறைவனிடமிருந்தே. ஓ முகம்மதுவே!, விசுவாசிகளுக்கு மங்கலங்களை அளியுங்கள், கடவுள் அன்பே உருவான ரட்சகன், அளப்பரிய கருணை கொண்டவர். கடவுள் உங்களுக்கு உதவி செய்தால், நீங்கள் வளம் பெறுவீர்கள். கடவுள் மகத்தான வெற்றியை அளித்து, உங்களுக்கு உதவி செய்யட்டும், ஓ முகம்மதுவே.!”

ஒரு இனம் எப்படி அழியவேண்டும் என்பதை ஈவு இரக்கமில்லாத கொடுமைக்காரன் எப்படி அனுபவித்து வருணிப்பான்! கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பார்த்து விட்டு இதை படியுங்கள். இந்த வாசகம் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தில், கோட்டையின் மிக முக்கியமான இடத்தில் 1780ல் நடைபெற்ற போரின் நினைவாக பொறிக்கப்பட்டது. இந்த கல்வெட்டு 1795 ல் கண்டெடுக்கப்பட்டது.

“ஓ சர்வவல்லமை பொருந்திய இறைவா! விசுவாசிகள் அல்லாதவர்களின் உடலை ஒழித்து விடு! அவர்கள் இனத்தை சின்னாபின்னமாக்கு! அவர்கள் கால்களை தடுமாறச் செய்! அவர்கள் சபைகளை தூக்கியெறி! அவர்கள் நாட்டை மாற்று, அவர்களை வேரடி மண்ணோடு நிர்மூலமாக்கு! அவர்களுக்கு பிரியமானவர்களுக்கு மரணத்தை ஏற்படுத்து! உயிர் வாழும் வழிகளை அழித்து விடு! அவர்கள் வாழ்நாளை குறைத்து விடு! மரணம் அவர்களை நிழலைப் போலத் தொடரட்டும்! அவர்கள் உடலை நோய் பீடிக்குமாறு செய்! அவர்கள் கண்பார்வையை மங்கச் செய்!, அவர்கள் முகத்தில் கரியை பூசு (அவமானத்தை உரித்தாக்கு)”

இந்த ஸ்ரீரங்கபட்டினக் கோட்டையில் சில தங்கப் பதக்கங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன; அதில் ஒரு பக்கத்தில் பாரசீக மொழியில், :”ஆசிகளை நல்குவது கடவுள் “, என்றும், மறு பக்கத்தில் “வெற்றியும் படையெடுப்பும் இறைவனிடமிருந்தே வருகின்றன”. என்றும் பொறிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதிலிருந்து, கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு, மதமாற்றம் இதெல்லாம் அல்லாவின் ஆணைப்படி செய்தேன்! இஸ்லாத்தின் அடிப்படையே இந்த ஜிஹாத் என்ற கொலை வெறி என்பதை அரங்கேற்றிய திப்பு சுல்தானே ஒப்புக் கொண்டுவிட்டான் ஆனால் மைனாரிட்டிகளுக்கு ஷாம்பூ போடும் இடதுசாரிகள், இத்தாலி சாரிகள், கழகக் கண்மணிகள், மற்றும் அறிவைமட்டுமே தின்று உயிர் வாழும் அறிவுஜீவிகள் ஒத்துக்கொள்வார்களா?

இப்படி வெறியாட்டம் ஆடிய ரத்தக்காட்டேரிகள் ஆலயங்களை விட்டு வைத்திருப்பார்களா என்ன? ஆவணங்கள் என்ன சொல்கின்றன?

Mysore Gazetteer, சூறையாடும் திப்பு சுல்தானின் படை, தென்னிந்தியாவின் 8000த்திற்கும் மேற்பட்ட கோயில்களை அழித்ததாக கூறுகிறது. மலபார், கொச்சின் சமஸ்தானங்கள் தான் இந்த கொள்ளை மற்றும் நாச வேலையின் பெரும் பகுதியை ஏற்க வேண்டியிருந்தது என்று பதிவு செய்துள்ளது.

திரு கே.பி.பத்மநாப மேனோன் (K.P. Padmanabha memon) அவர்கள் எழுதிய History of Cochin, திரு ஏ.ஸ்ரீதர மேனோன் (A Sreedhara Menon) எழுதிய History of Keralaஆகிய நூல்கள், திப்புவால் தரைமட்டமாக்கப்பட்ட கோயில்களை பட்டியலிடுகின்றன.

மலையாள ஆண்டு, சிங்கம் 952, அதாவது ஆகஸ்ட் 1786ல், திப்புவின் படை பிரபலமான பெருமனம் கோயிலின் விக்ரகங்களை அழித்து, திரிசூர் மற்றும் கருவனூர் ஆறுகளுக்கு இடையே இருந்த அனைத்து கோயில்களையும் நாசம் செய்தது. “இரிஞ்சாலக்குடா, திருவஞ்சிக்குளம் கோயில்களும் திப்புவின் படையினரால், அசுத்தம் செய்யப்பட்டு நாசம் செய்யப்பட்டன.”

அவர்கள் சூறையாடி நாசம் செய்த பிரபலமான கோயில்களில் சில: த்ரிப்ராங்கோட், த்ரிச்செம்பரம், திருநாவாய், திருவன்னூர், கோழிக்கோடு தளி ஹேமாம்பிகா கோயில், பாலக்கோட்டில் உள்ள சமண கோயில், மம்மியூர், பரம்படலி, வெங்கிதாங்கு, பெம்மாயநாடு, திருவஞ்சிக்குளம், தெருமனம், திருசூரின் வடக்கநாதன் கோயில், பேலூர் சிவன் கோயில், ஸ்ரீ வெலியானட்டுக்கவா, வரக்கல், புது, கோவிந்தபுரம், கேரளாதீச்வரா, த்ரிகண்டியூர், சுகபுரம், ஆல்வன்சேரி தம்ரக்கால், ஆரநாடின் வெங்கார கோவில், ராமநாதக்கரா, அழிஞ்சாலம் இந்தியன்னூர், மன்னூர் நாராயண கன்னியார், மாடை வடுகுந்த சிவன் கோயில்.

கோயில்களை இடிப்பதை ஒரு இறை பணியாகக் கொண்டிருந்தான் திப்பு என்பதை சர்தார் பணிக்கைகர் தனது புத்தகமான Freedom Struggle ல் குறிப்பிடுகிறார்.

திப்பு சுல்தானின் சில தனிப்பட்ட நாட்குறிப்புகளின் படி, சிரக்கல் ராஜா அவனுக்கு 4 லட்சத்துக்கும் அதிகமான தங்கத்தையும் வெள்ளியையும் அளித்து, திப்புவின் படை உள்ளூர் ஹிந்துக் கோயில்களை அழிக்காமல் இருக்க வாக்குத்தர வேண்டினாராம். ஆனால், தனது இயல்புக்கு ஏற்றபடியே, “உலகமே எனக்கு அளிக்கப்பட்டாலும், நான் ஹிந்துக் கோயில்களை அழிக்காமல் விடுவதில்லை” என்று திப்பு பதில் அளித்தானாம்.

இப்படிப்பட்ட வன்கொடுமையாளனை மத நல்லிணக்கவாதியாக சித்தரித்து திப்புவின் வாள் (sword of Tippu Sulthan) என்ற தொலைக்காட்சித் தொடர் நம் நாட்டின் அரசு தொலைக்காட்சி நிறுவனமான தூர்தர்ஷனால் ஒளிபரப்பப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, திப்பு எப்படி அனைத்து மதத்தவரையும் அரவணைத்து ஆட்சி நடத்தினான் என்று சில அறிவு ஜீவிகள் கட்டுரைகளும், தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் பேட்டிகளும் கொடுத்து முஸ்லீம்கள் அருள் வேண்டி மண்டியிட்டனர். உண்மையிலேயே இந்துக்கள் மீது திப்பு மதிப்பு வைத்திருந்தானா? இதோ முனைவர். எம். கங்காதரன் மாத்ருபூமி வார இதழில் ஜனவரி 14-20, 1990ல் எழுதிய கட்டுரையின் ஒரு பகுதி

“திப்புவின் காலத்தில் மைசூரில் நிலவிய சமுதாய, சமய, அரசியல் நிலைகளை வைத்துப் பார்க்கும் போது, இது போன்றவற்றை தவிர்க்க முடியாது. ச்ருங்கேரி மடத்துக்கு கெட்ட ஆவிகளை விரட்ட நிதி உதவி கொடுக்கப்படுவது பற்றிய தகவலும், திப்பு சுல்தான் எழுதிய கடிதத்தில் தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இதுவே ஹிந்து சமயத்தை திப்பு மதித்தான் என்பதற்கு சான்றாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது.”

மேலும் திப்புவின் போலி மத சகிப்புத்தன்மையை வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டுகிறார் லூயிஸ் ரைஸ் (Lewis Rice)

ஸ்ரீரங்கப்பட்டினக் கோட்டைக்குள்ளே 2 ஹிந்துக் கோயில்களின் பூஜைகள் நடைபெற்று வந்தன, மற்ற கோயில்களின் சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. நிர்வாக விஷயங்களிலும் கூட இஸ்லாமியர்களுக்கு வெளிப்படையாக பாரபட்சம் காட்டப்பட்டது, குறிப்பாக வரிவிதிப்பு கொள்கையில். இஸ்லாமியர்கள் அனைத்து வரிகளிலிருந்தும் விலக்கு பெற்றிருந்தார்கள். இஸ்லாத்தை தழுவியவர்களுக்கும் இந்த சலுகை நீட்டிக்கப்பட்டது என்கிறார் கோபால் ராவ். வேலை வாய்ப்பு விஷயத்தில், ஹிந்துக்கள் முடிந்த வரை விலக்கி வைக்கப்பட்டார்கள். திப்பு சுல்தானின் மொத்த 16 ஆண்டுகால ஆட்சிக் காலத்தில், முக்கியமான பதவி வகித்த ஒரே ஹிந்து அதிகாரி பூர்ணைய்யா தான்.

இந்த திப்பு மற்றும் ஹைதர் அலியின் கொடுமைகளும், கோர தாண்டவங்களும் இன்றளவும் கூட கேரள மக்களின் மனதில் ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. சுல்தான்களின் காலத்திலும் சரி, சுதந்திரப் போராட்ட காலத்திலும் சரி, மதமாறிய முஸ்லீம்கள், எல்லைதாண்டிய இஸ்லாமிய விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர் என்ற செய்தியை நாடறிந்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரரும், மூத்த காங்கிரஸ் தலைவருமான திரு. கே.மாதவன் நாயர் எப்படி பதிவு செய்கிறார்? இதோ அந்தப் பதிவு…

“கொடூரமான மாப்பிள்ளை லஹலா (1921ல் மலபாரில் நடந்த கிலாஃபத் கலவரத்தின்) தோற்றுவாயை, திப்பு சுல்தான் நிகழ்த்திய படயோட்டக்கலத்தின் பரவலான, கட்டாயமான மதமாற்றம் மற்றும் கொடுமைகளின் பின் விளைவுகளில் காண முடியும்.”

இந்திய வரலாறு! ஏன், உலக வரலாற்றிலேயே நாகரீகமான எந்த சமுதாயமும் வெட்கித் தலை குனியும் அளவுக்கு அரங்கேறிய மாப்பிளா கலகத்தின் தோற்றுவாய் என்று சுமார் 150 ஆண்டுகளுக்குப் பின் மனதில் நீங்கா இடம் பிடிக்கும் அளவுக்கு மேற்கோள் காட்டப்பட்ட கொடுமை எப்படி இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். இந்த கொலைகார, கொள்ளைக்கார, காட்டுமிராண்டிகளுக்கு முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்த பாரியின் மண்ணிலும், மயிலுக்குப் போர்வை தந்த பேகனின் மண்ணிலும்.அறம் வளர்த்த ஒளவையும் வள்ளுவனும் வாழ்ந்த மண்ணில் மணிமண்டபமா?

சங்க இலக்கியமான புறநானூறு பெருங்குற்றங்களாக எவைகளை சுட்டிக் காட்டுகிறது?

ஆன்முலை யறுத்த வறனி லோர்க்கும்

மாணிழை மகளிர் கருச்சிதைத் தோர்க்கும்

பார்பார்த் தப்பிய கொடுமை யோர்க்கும்

வடுவாய் முழுங்கிற் கழுவாயு முளவென

நிலம்புடை பெயர்வ கொடுமை யோர்க்கும்

செய்தி கொன்றோர்க்குய்தி யில்லென

புறநானூறு (34 : 1-6)

நன்றி மறப்பது தான் பெரிய குற்றம் என்பதை சொல்ல, மகா பாதகங்கள் வரிசைப்படுத்தப் பட்டுள்ளது. காறாம் பசுவின் மடுவை அறுத்தல், வேத அந்தணரை கொலை செய்தல் மற்றும் கர்ப்பிணிப் பெண்ணின் கருவைச் சிதைத்தல் சங்கத் தமிழர்களால் மகா பாதகங்களாக கருதப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பெரும் குற்றங்கள் அனைத்தையும் செய்த ஈனப் பிறவிகளுக்கு, தமிழ்தாய் சிலையும், வள்ளுவர் சிலையும் வைத்து, நான் தான் ‘ஒரிஜினல்’ தமிழன் என்று மார்தட்டும் தமிழர்கள் மணிமண்டபம் எழுப்பப் போகிறார்களாம்! முஸ்லீம் ஓட்டுக்காக இந்த மானங்கெட்ட பிழைப்பு தேவைதானா? தமிழர்களை இகழ்ந்துவிட்டான் என்பதற்காக, கனக விஜயரை வெற்றிகொண்டு இமயத்திலிருந்து கல்லெடுத்துவந்து கண்ணகிக்கு ஆலயம் அமைத்த நாடு, ரத்த வெறி பிடித்து, நம் நாட்டை சூறையாடி, தாய்மார்களை கற்பழித்து, ஆலயங்களை இடித்து, நம் பண்பாட்டை சிதைத்த காட்டுமிராண்டிகளுக்கு மணிமண்டபம் அமைப்பதை வேடிக்கை பார்க்கலாமா?

My reply to the blasphemous story on Andal and Periyaazhwar. (please read and circulate)


ஆண்டாள் நோன்பும், அடாவடிக் கதையும்.
குரங்கின் கையில் கிடைத்த பூமாலையைப் போல காமுகன்கையில் கிடைத்த
பாமாலையும் சின்னாபின்னமாகி விடும்.அதுதான் ஆண்டாளது உயரிய பாடல்
 ஒன்றுக்குநிகழந்திருக்கிறது. பாவை நோன்பை முடித்த கையோடு,
அனங்கனைத் தொழுது வேண்டிக் கொண்ட ஆண்டாள்,
  நாச்சியார்திருமொழியின் முதல் பத்தின் எட்டாவது பாசுரத்தில்
“மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப்படில் வாழகில்லேன் கண்டாய்மன்மதனே” என்று,
மனிதனை மணம் புரிய மாட்டேன், மணந்தால்பார்க்கடல் வண்ணனான
பரந்தாமனைத்தான் மணம் புரிவேன்என்று சொன்னாலும் சொன்னாள்,
முற்போக்கு எழுத்தாளர்ஒருவருக்கு சிந்தனைக் கடல் பொங்கி விட்டது.
ஆண்டாள் ஏன்அப்படி எழுதினாள் என்று ஆராய்ந்தார்.
அந்த ஆராய்ச்சிக்கு எந்தஆதாரத்தையோ அல்லது சரித்திரச் சான்றுகளையோ
அவர்தேடவில்லை. மாறாக, காமக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு கதையைப்பின்னினார்.’
அதை ஆண்டாள் கதையின் மறு வாசிப்பு என்றும்சொல்லிக் கொண்டார்.
 அந்த வாசிப்பைப் பல்கலைக் கழகமாணவர்களுக்கான பாடப்புத்தகத்திலும் வைத்து விட்டார்கள்.
இதுவே தற்கால மக்களது தரம்!
நோன்பு என்னும் தலைப்பில் இடம்பெற்ற அந்தச் சிறுகதை
மனோன்மணியம் சுந்தரனார் கல்லூரி மாணவர்களுக்கானபாடமாக
 தமிழ்ப் பாடத் திட்டத்தில் நுழைக்கப்பட்டுள்ளது.
நோன்புஎன்றாலே எந்தத் தமிழ் ஆர்வலருக்கும் பாவை நோன்புதான்நினைவுக்கு வரும்.
 சங்க கால வழக்கமான அந்த நோன்பைப்பற்றி நமக்கு அதிகம் தெரியாது.
ஆனால் அதைப் பற்றி நமக்குஒரளவேனும் தெரிய வருகிறது என்றால்
அதற்கு ஆண்டாள்தான்காரணம். இறைவனுக்குகந்த பூமாலை
 சூடிக் கொடுத்ததோடுமட்டுமல்லாமல், அவள் தொடுத்த பாமாலையின் மூலமாகவும்
நோன்பைப்பற்றியும், எப்படி நோன்பிருக்க வேண்டும் என்பதைப்பற்றியும்
 நமக்குச் சொல்லியிருக்கிறாள். “நோக்கின்றநோன்பினைக் குறிக் கொள் கண்டாய்” என்று ஆண்டாள்சொல்லிவிட்டதால் அதிலிருந்து ‘நோன்பு” என்ற தலைப்பை
அந்தக்கதாசிரியர் குறித்துக் கொண்டார். ஆனால் அந்த நோன்பை
அவள்ஏன் மேற்கொண்டாள் என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதைமட்டும்
 அவர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. காரணம் அவர்பெயரிலும்,
அவர் பின்பற்றும் கொள்கையிலும் இருக்கிறது.
அவரது பெயர் டேனியல் செல்வராஜ். பழைய தமிழ்இலக்கியங்களை
முற்போக்குச் சிந்தனையுடனும், தற்காலத்துக்குஏற்றவாறும் எழுதி
மக்களிடையே கொண்டு செல்ல வேண்டும்என்னும் கொள்கை உடைய
கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்ஜீவானந்தத்தைப் பின்பற்றுபவர் என்று Frontline கட்டுரை கூறுகிறது. (http://www.hindu.com/fline/fl2416/stories/20070824506012000.htm ).
அந்தக்கொள்கையை அவர் சார்ந்திருக்கும் சமயக் கதைகளில் வைத்துக்கொள்ளட்டும்.
எந்த இலக்கியத்தில் பொருந்துமோ, அதில்முற்போக்கைப் புகுத்திக் கொள்ளட்டும்.
ஆனால் பூமாதேவியேஉருவெடுத்துப் பிறந்தாள் என்று கருதப்படும்
ஆண்டாளைதாசிக்குப் பிறந்தவள் என்றும், திருவரங்கப் பெருமானுக்கே
மாமனாரான பெரியாழ்வார், கோவிலுக்கு வந்த அப்சரஸ் போன்றபெண்களைப் பார்த்ததால்
 எழுந்த உள்ளத்து அரிப்பையும், உடல்தினவையும் தணித்துக் கொள்ள தாசி வீட்டுக்குச் செல்வதைவாடிக்கையாகக் கொண்டிருந்தவர் என்றும் எழுதுவதாமுற்போக்குச் சிந்தனை?
தெய்வத்தின் மீது கொண்ட காதலால் மனிதனை மணக்கஆண்டாள் விரும்பவில்லை.
ஆனால் இந்த முற்போக்குக் கதாசிரியருக்கு இதெல்லாம் புரியாத விஷயம்.
ஆண்டாளுக்கு ஏதோ நெருக்கடி ஏற்பட்டது, அதிலிருந்து தப்பிக்க மனிதனை மணக்க மாட்டேன்
என்று சொல்ல வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டதாக அவர் புனைகிறார்.
இந்தப் புனைதலுக்குப் பின்னணியில் காமத்தைத் தவிர வேறு எதையும்
யோசிக்க அவருக்குத்  தெரியவில்லை. கற்பனைச் சூழ்நிலைகளைப் புனைவதற்கு
எந்தக் கதாசிரியனுக்கும் உரிமை உண்டு. ஆனால் அவற்றை
அவர் கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களைக் கொண்டுபுனைந்திருந்தால்
யாரும் கேள்வி கேட்கப்போவதில்லை. ஆனால்உண்மையில் வாழ்ந்து,
 உன்னத பிறவிகளாக இருந்து, இன்றும் கொண்டாடப்பட்டு வரும்
பெரியாழ்வார், ஆண்டாள்போன்றவர்களது வரலாற்றைத் திரித்து,
 காமக் கண்ணோட்டத்தில் எழுதுவது ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கதா?
அதிலும் இந்த இருவரது வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் ஏறத்தாழ பத்துமூலங்களில் இருக்கின்றன.
அவையாவன:-
(1) இவர்கள் இருவருமே தங்கள் பாசுரங்களில் காட்டுயுள்ள அகச்சான்றுகள்.
(2) 1000 வருடங்களுக்கு முன்பே ராமானுஜர் காலத்தில்கருடவாஹன பண்டிதர்
என்பவரால் வடமொழியில் இயற்றப்பட்ட”திவ்யசூரி சரிதம்”
(3) பின்பழகாரம் பெருமாள் ஜீயர் எழுதிய ‘குரு பரம்பரா பிரபாவம்”
(4) மணவாள மாமுனிகள் இயர்றிய ‘உபதேச ரத்ன மாலை’
(5) வேதாந்த தேசிகர் எழுதிய “தேசிகப் பிரபந்தம்”
(6) மூவாயிரப்படி “குரு பரம்பரா பிரபாவம்”
(7) வடமொழியில் இயற்றப்பட்ட “பிரபந்நாம்ருதம்”
(8) கந்தாடையப்பன் எழுதிய “பெரிய திருமுடியடைவு”
(9) திருவரங்கம் பெரிய கோவில் வரலாறு கூறும் “கோயிலொழுகு”
(10) பல ஆசாரியர்கள் வழங்கிய தனியன்கள், வாழித்திருநாமங்கள்.
பெரியாழ்வாரும், ஆண்டாளும் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை விவரிக்க,
இத்தனை ஆதார நூல்கள் இருக்க, அவற்றையெல்லாம் ஒதுக்கி,
அவை எதிலும் சொல்லப்படாத, யாராலும், கனவிலும் கூடநினைக்க முடியாத
பாத்திரப்படைப்பாக செல்வராஜ் அவர்கள் எழுதியிருக்கிறாரே, என்ன காரணம்?
 இந்து மத துவேஷமா?ஆண்டாள் சரித்திரத்தைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே
அவள்பால் மக்கள் ஈர்க்கப்படுவதால், அதைக் கெடுக்க வேண்டும் என்று
வேண்டுமென்றே செய்யப்படும் மத மாற்ற மூளைச் சலவை முயற்சியா?
அல்லது அவரது மன அழுக்கின் வெளிப்பாடா? அப்படி எழுதியதன் மூலம்
பெரியாழ்வாரையும், ஆண்டாளையும்மட்டும் செல்வராஜ் இழிவுபடுத்தவில்லை.
 ‘பார் முழுதாண்ட பஞ்சவர் குலமுதல்’வனான ‘சீர் கெழு செங்கோல் சீவல்லபன்’
(சித்தன்ன வாயில் கல்வெட்டு) என்னும் பாண்டிய அரசனையும் இழிவு படுத்தியுள்ளார்.
தமிழர் கலாசாரத்தையும்கேவலப்படுத்தியுள்ளார். அது மட்டுமல்ல,
 தமிழ் ஒருகாட்டுமிரண்டி மொழி என்று பெரியார் சொன்னதையும் உண்மைஎன்றே நிரூபித்துள்ளார்.
ஆம், பெரியார் வழித் தோன்றல் இவர் என்று சொல்லும் வண்ணம் எழுதப்பட்ட
இந்தச் சிறுகதையின் மூலம் தமிழ் காட்டுமிராண்டி மொழி என்று
பெரியார் சொன்னதை ஆசிரியர் செல்வராஜ் அவர்கள் மெய்ப்பித்துள்ளார்.
தமிழை இயல் தமிழ், இசைத் தமிழ்,நாடகத் தமிழ் என்று சொல்லக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அதைக்காட்டுமிராண்டித் தமிழ் என்று சொன்னவர் பெரியார்.
 தமிழைஅப்படிச் சொன்னீர்களே என்று அவரை ஒரு பேட்டியாளர்கேட்டதற்கு
அவர் சொன்ன பதில்
“ஆமாம் நான் சொன்னேன்.என்ன தப்பு.. ஒருத்தனோடு ஒருத்தன் சண்டை போடும் போதுதிட்டுகிறானே?
சண்டை போட்டவனை மட்டுமா திட்டுகிறான்?அவன் மனைவி மக்கள் எல்லோரையும்தானே திட்டுகிறான்?எப்படித் திட்டுகிறான் என்று பெரியார் சொன்னதைக் கேட்டவர்அவ்வார்த்தைகளை எழுத
மனமில்லாமல் விட்டு விடுகிறார் “
(ஆதாரம்நெல்லை ஜெபமணி அவர்கள் எழுதிய “கண்டுகொள்வோம் கழகங்களை!:”பக் -41).
அதாவது பெரியார்,தமிழைக் குறை சொல்லவில்லை.
அதைப் பேசியவர்களதுபேச்சைத்தான் குறை சொல்லியுள்ளார்.
பேசுபவனால், ஒருமொழிக்கு உயர்வும், அல்லது காட்டுமிராண்டி மொழி என்றதாழ்வும் கிடைக்கிறது
 என்பதை அவரது பேச்சு காட்டுகிறது.
அதைத்தான் நாம் இயல், இசை, நாடகத் தமிழின் மூலம்காண்கிறோம்.
உன்னத விவரங்களைக் கொடுக்கும் போது, அதைக்கொடுக்க உதவும் மொழியும் உயர்வு பெறுகிறது.
 அந்த மொழிக்குசக்தி கூடுகிறது. அதை உறுதிபடுத்தியே ஆண்டாளும்,
ஏனையஆழ்வார்களும், ஒவ்வொரு பாடல் தொகுப்பின் முடிவிலும்,
அந்தத்தமிழ்ப் பாடல்களைப் பாடுவதால் இன்னின்ன பலன்கள்உண்டாகும்
என்று சொல்லியுள்ளார்கள். உதாரணமாக,மானிடருடன் வாழகில்லேன் என்று
ஆண்டாள் கூறும் நாச்சியார்திருமொழியின் முதல் பத்தை
 “விருப்புடை இன் தமிழ்மாலைவல்லார் விண்ணவர் கோன் அடி நண்ணுவாரே” என்றுமுடிக்கிறாள்.
அதாவது இனிய தமிழில் மாலை போல்கோர்க்கப்பட்ட
அந்தப் பத்துப் பாடல்களைப் பாடுபவர்கள்விண்ணிலுள்ள தேவர்களுக்கெல்லாம் அரசனான பரந்தாமனதுஅருகாமையை அடைவார்கள் என்கிறாள்.
தமிழால் இறைவனைஅடைய முடியும் என்பதையும், பக்தியை ஊட்ட முடியும்என்பதையும்
இந்த வரிகள் காட்டுகின்றன. ஆண்டாளது மறக்கமுடியாத மற்றொரு பாடல் தொகுப்பு,
‘வாரணமாயிரம்’ என்றுதொடங்கும் இறைவனை மணம் செய்து கொண்ட கனவுப்பாடலாகும்.
அவற்றை முடிக்கும் போது
 “கோதை சொல் தூயதமிழ் மாலை ஈரைந்தும் வல்லவர் வாயுநன் மக்களைப் பெற்றுமகிழ்வரே”
 என்கிறாள். குழந்தைச் செல்வத்தை ஈட்டித்தரும்வல்லமையைத் தமிழ் பெறும் வண்ணம் ஆண்டாள்இயற்றியிருக்கிறாள். அந்தத் தமிழே மருந்தாகும் வண்ணம்”கோதை சொல் மருந்தாம்”
என்று நாச்சியார் திருமொழியைமுடிக்கிறாள். தான் இயற்றிய சொல்லால் தமிழைமருந்தாக்கினாள்.
பேசுபவரது குணத்தால், எண்ணத்தால், சொல்லப்படும் சொற்களால்தமிழைக் காட்டுமிராண்டி மொழி என்று பெரியார்கூறியதற்கொப்பாகவே, தங்கள் எண்ணத்தால், பக்தியால், இன்தமிழிலும், தீந்தமிழிலும் இன்ன பிறவாக உயர்வாகச்சொல்லப்பட்ட தமிழிலும், ஆழ்வார்கள் அளித்த சமயத் தமிழால்,தமிழும் உயர்வு பெற்றது. அதைப்பாடினவர்களும் உயர்வுபெற்றார்கள்; வருங்காலத்தில் அவற்றைப் பாடுபவர்களும் உயர்வுபெறப்போகிறார்கள் என்பதை ஒவ்வொரு பத்து பாடல்கள்முடிவிலும் ஆழ்வார்கள் சொல்லியுள்ளார்கள். அப்படிப்பட்ட உயர்தமிழ்ப் பாடல்களை ஒன்றியும், ஊன்றியும் படிக்காததால்,செல்வராஜ் அவர்கள் கொடுத்த சிறுகதை தமிழுக்கு ஒருபுண்கலனாக அமைந்துள்ளதே தவிர பொன்கலனாக அல்ல. அவர்எழுதிய தமிழைப் படிக்கவும் நா கூசுகிறது. காட்டுமிராண்டித்தமிழ்எப்படி இருக்கும் என்பதை அவர் நன்றாகவே காட்டி விட்டார்.
தமிழைத்தான் இழிவு படுத்தினார் என்பது மட்டுமல்ல, ஆண்டாள்காலக்கட்டத்துக்கு ஒவ்வாத காட்சிகளையும், ஆண்டாள்,பெரியாழ்வார், பாண்டிய மன்னன் ஸ்ரீவல்லபன் ஆகியோரதுகுணநலன்களையும்,  வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் திரித்து,பொருந்தாத வகையில், அபத்தக் களஞ்சியமாக  சித்தரித்துள்ளார்.அவற்றை ஒவ்வொன்றாகப் பார்ப்போம்.
1.   ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பௌர்ணமி நாளிரவில் கதை நடக்கிறது.பொழுது விடிந்தால் தேர்த் திருவிழாவாம். அந்தத் திருவிழாவைப்பற்றின இன்ப நினைவில் மக்கள் எல்லோரும் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்களாம். தேர்த் திருவிழாவுக்கு ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்பெயர் போனது என்பது உண்மை. அது இந்தக் கதாசிரியருக்குத்தெரிந்திருக்கிறது. ஆனால் அந்தத் தேர்த் திருவிழா என்று,எதற்காகக் கொண்டாடப்படுகிறது என்பதை அவர் அறியாமல்,கதை எழுத வந்துவிட்டார். தேர்த் திருவிழா ஆரம்பித்ததேஆண்டாள் வைபவம் நிகழ்ந்த பிறகுதான். இறைவனை அவள்மணந்த அதிசய நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகுதான் ஆண்டாள் கோவில்கட்டப்பட்டு, அவள் பிறந்த ஆடி மாதம், பூர நட்சத்திரத்தன்று தேர்த்திருவிழா கொண்டாடும் வழக்கம் ஏற்பட்டது. அந்த ஆடிப்பூரமும்,பௌர்ணமியன்றோ, அதற்கு மறுதினமோ வராது.
2.   அந்தப் பௌர்ணமி இரவில் அரசன் அவனது கோட்டையின்உப்பரிகையில் வருகிறானாம். அங்கிருந்து ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்வடபெருங்கோவிலின் உயர்ந்த கோபுரத்தைக் காண்கிறானாம்.ஆண்டாள் வாழ்ந்த காலக்கட்டத்தில் கோபுரம் கட்டப்பட்டதாஎன்பதே சர்ச்சைக்குரியது. அது மட்டுமல்லாமல்,ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் கோட்டையும், அரண்மனையும் இருந்ததற்கானஆதாரமும் எதுவும் இல்லை. ஸ்ரீ வல்லபன் காலத்தில்,வாணிபப்போக்குவரத்து கொண்ட இடமாக ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்இருந்திருக்க வேண்டும் என்று எண்ணும் வண்ணம் ‘தேசிஉய்யவந்தப் பட்டணம்” என்னும் இடம் அந்தப் பகுதிகளில்இருந்திருக்கிறது. (கல்வெட்டு எண் 269, A.R. No 56 of 1929. ராமநாதபுர மாவட்டம்திருப்பட்தூர் தாலுகாசிவபுரியில் உள்ளஸ்வயம்ப்ரகாசர் கோவில்திரிபுவனச் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீவல்லபனது 24 ஆம் ஆட்சியாண்டு) தேசி உய்யவந்த பட்டணம்என்னும் பெயரைக் கொண்டு, இது பிற ஊர்களிலிருந்து வாணிபம்செய்ய வந்த மக்கள் குடியமர்ந்த இடமாக இருந்திருக்கிறது என்று அறியலாம். ‘கேரள சிங்க வளநாட்டி’லிருந்து இங்கு மக்கள்வந்திருக்கிறார்கள். (மேற்படி கல்வெட்டு, ஸ்ரீ வல்லபன் காலம்).பின்னாளில் பாளையக்காரர்கள் பாதுகாப்பில் இந்த இடம்இருந்திருக்கிறது. பொதுவாக வாணிப மையங்களைச் சுற்றி பாளையங்கள் மற்றும் காவல் அமைப்புகள்உருவாக்கப்பட்டுள்ளதை கொங்கு நிலங்களில் காணலாம்.ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரும், 1750 வரை கொல்லம்கொண்டான்பாளையக்காரர் என்பவர் வசம் இருந்திருக்கிறது என்பதற்கு ஆதாரம் இருக்கிறது. அவர்களது கோட்டை நவாப் தளாபதிகள் வசம் சென்றது. இந்த விவரங்கள் மூலம், ஸ்ரீவல்லபன் காலத்தில்அவன் தங்கும் வண்ணம் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் அரண்மனை,கோட்டை கொத்தளங்கள் இருந்தனவா என்பதுசந்தேகத்துக்குரியது. வெறும் காவல் படை வீடுகள் தான்இருந்திருக்க வேண்டும். மேலும் அந்த அரசன் மதுரையில்தான்வசித்து வந்தான் என்று ஆழ்வார்கள் சரித்திரத்தைக் கூறும் குருபரம்பரை பிரபாவம் என்னும் நூல் கூறுகிறது. மதுரையிலிருந்துஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் சுமார் 75 கி.மீ தொலைவில் இருக்கிறது. எனவேஸ்ரீவல்லப அரசன் தன் கோட்டையின் உப்பரிகையிலிருந்துவடபெருங் கோவில் கோபுரத்தைக் கண்டான் என்பது, ஏதோமனதுக்குத் தோன்றினபடி எழுதியதுதான். மொத்தக் கதையுமேதாறுமாறாக மனம் போன போக்கில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால்மிக உயர்ந்த உண்மையான பாத்திரங்கள் பெயரில் கதையைப்பின்னியிருப்பதுதான் வேதனைக்குரியது. கண்டனத்துக்குரியது.
3.   கதையின் 2 ஆம் பக்கத்திலேயே கதாசிரியர் சொல்லும் தவறானவிவரம், கோவிலை ஒட்டி, கிழக்கு ரத வீதியில், தாசி வீடுஇருந்தது என்பது. ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் என்னும் ஊர் ‘அன்ன வயல்’கள்சூழப்பட்டதும், “நீதியால் நல்ல பத்தர் (பக்தர்) வாழுமூர், நான்மறைகள் ஓதும் ஊர்” என்று வைணவ ஆசாரியர்களால்வருணிக்கப்பட்டதுமான சிறப்புடைய ஊர்.  இந்த வருணனைகற்பனை அல்ல என்பதை ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோவிலின் தெற்குச்சுவரில் உள்ள ஒரு கல்வெட்டு மூலம் அறியலாம். (கல்வெட்டுஎண் 91. A.R. No 548 of 1926) வீரப் பாண்டியனின் 13 ஆம் ஆட்சிஎதிராண்டில், செய்யப்பட்ட நில விற்பனைகளையும்,கொடைகளையும் இது தெரிவிக்கிறது. இதில் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரைமல்லி நாட்டின் ‘பிரம்மதேயம்’ என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது.பிரம்ம்தேயம் என்றால், வேதவல்லுனர்களுக்குத் தானமாகஅளிக்கப்பட்டது என்று பொருள். அங்கு ஒரு கோவில் இருக்கும்.அதைச் சுற்றி வேத வல்லுனர்கள் வாழ்வார்கள். அங்குள்ள எல்லாமக்களுமே அந்தக் கோவிலின் உயர்வுக்கும், வேதம் தழைக்கவும்ஏதேனும் ஒரு கைங்கரியத்தில் ஈடுபட்டிருப்பார்கள். சிறந்தபக்தர்களாகவும் இருப்பார்கள். பிரம்மதேயமாக இருந்தஅமைப்பைத்தான் ஆசாரியர்கள் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வாழ்த்துப்பாடலில் பிரதிபலித்துள்ளார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒருபிரம்மதேயத்தில் தாசி வீடுகள் இருக்க முடியாது.
4.   ஒரு ஊரை, பிரம்ம தேயமாக அரசன் அறிவிப்பான். அந்தஅறிவிப்பு ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரைப் பொருத்தமட்டில், பெரியாழ்வாரைமுன்னிட்டுத்தான் கொடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். எந்த அரசனைக்காமாந்தகனாக செல்வராஜ் வர்ணிக்கிறாரோ அந்த அரசனால்கொடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஏனெனில் ஆரம்பத்தில்பெரியாழ்வார் நந்தவனம் அமைத்து, பூமாலைக் கைங்கரியம்செய்து வந்த சாதாரணாராகத்தான் இருந்தார். அவர் ஒரு வேதவிற்பன்னர் அல்லர். ஆனால் ஓரிரவில்  தெய்வமே அவரதுகனவில் வந்து, மதுரைக்குச் சென்று அரசன் கேட்ட சமயத்தத்துவக் கேள்விக்கு பதில் அளிக்குமாறு சொல்லவே அவர்மதுரைக்குச் சென்று அரசனுக்கு விளக்கம் அளித்தார். திருடனாகஇருந்த வால்மீகிக்கு எவ்வாறு திவ்விய ஞானம் பிறந்ததோ,அவ்வாறே ஆழ்வாருக்கும் தெய்வ அனுக்கிரகத்தால் ஞானம்பிறந்தது. அவர் அளித்த விளக்கத்தால் அரசன் உட்படஅனைவரும் தெளிவு பெற்றனர். அவரைப் போற்றி, அவருக்குப்’பட்டர் பிரான்’ என்னும் பட்டமும் அளித்தனர். அதன்தொடர்ச்சியாக அவர் வாழ்ந்த ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரை பிரம்ம தேயமாக,ஸ்ரீ வல்லபப் பாண்டியன் அறிவித்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில்,பெரியாழ்வாரும், ஆண்டாளும் எழுதின பல பாசுரங்களில்பெரியாழ்வாரைப் “புதுவை மன்னன் பட்டர்பிரான்”, என்றும்”புதுவைக் கோன்” என்றும், ‘புத்தூர்க் கோன்’ என்றும் பலவாறாகச்சொல்லியுள்ளார்கள். கோன், மன்னன் என்னும் சொற்கள்தலைவன், அரசன் என்று குறிக்கும். இதனால் பட்டர் பிரானாகஇவர் பட்டம் பெற்றவுடன், இவர் வாழ்ந்த ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூரையும்பிரம்மதேயமாக, அரசன் கொடுத்திருக்க வேண்டும். அதற்கு இவரேதலைவராக இருந்திருக்க வேண்டும்.  இவர்கள் இருவரும் எழுதினஅனைத்துப் பாசுரத் தொகுப்புகளிலுமே புத்தூர் கோன் என்னும்அடையாளம் அல்லது பட்டர் என்னும் பெயர் இடம் பெருவதால்,பெரியாழ்வார் பட்டர் பிரான் என்னும் பட்டம் பெற்றபிறகே,வில்லிபுத்தூரும் பிரம்மதேயமாக ஆன பின்பே பெரியாழ்வார்திருமொழியும், திருப்பாவையும், நாச்சியார் திருமொழியும்இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று தெரிகிறது. அதற்கேற்றாற்போல “”திருவில் பொலிமா மறைவாணர் புத்தூர்த் திகழ் பட்டர்பிரான்” (பெதிரு -3-5-10) என்றும், “திருவிற்பொலி மறைவாணன்பட்டர்பிரான்” (பெரி– திரு – 4-1-10) என்று பெரியாழ்வாரேசொல்லியுள்ளதால், அந்த ஊரின் பிரம்மதேயச் சூழலும், அதன்மகுடம் சூட்டினாற்போல பெரியாழ்வார் விளங்கினதும்புலனாகின்றன. அந்தச் சூழலில் தாசி வீடுகள் இருந்தன என்பதும்,ஆண்டாளுக்குப் பெரியாழ்வாரே தனது தகப்பனார் என்றுதெரியாமல் 20 வயது வரை வளர்ந்தாள் என்பதும், அபத்தக்கற்பனைகள்.
5.   பௌர்ணமியன்று கதை தொடங்கும் முதல் பத்தியிலேயே,கண்டனத்துக்கிரிய கருத்தைச் சொல்கிறார் கதாசிரியர். வாழையடிவாழையாக ஆண்டவனுக்குத் தங்களை அடிமைப் பொருளாகஅர்பணித்துக் கொண்ட தேவதாசி வம்சத்து ஆண்டாள் என்கிறார்.இதுவே தவறான கருத்து. ஆனால் இங்கு அடிமை செய்யும் தேவதாசி என்பதை மட்டும் பார்ப்போம். ஏனெனில் இதில் தமிழ்ப்பண்பாடும், கோவில் கலாசாரமும் சம்பந்தப்படுகிறது. இந்தக்கதை, தமிழ் நாட்டுக் கோவில்களில் தேவ தாசிகள் இருந்தனர்,அவர்களை மக்களும், மன்னனும் காமக்கிழத்திகளாகப் பார்த்தனர் என்பது போன்ற எண்ணங்களை உருவாக்குகிறது. தமிழகக் கோவில் கலாசாரத்தின் உண்மை நிலவரங்களை மக்கள் அறியவில்லை என்றால், இப்படிப்பட்ட கதைகள் சொல்லும் கருத்துக்களே நிலைத்து விடும். எனவே உண்மை நிலையை நிரூபிக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது.
6.   இந்து சமயத்தில் அடிமை என்னும் நிலை இருக்கிறது. இதையே தாசன், தாசி என்று இருபாலாருக்கும் சொன்னார்கள். இந்தச்சொற்களுக்கு அடிமை என்றே பொருள். தாசி, தாசன் என்றசொற்களைப் பக்தர்கள் தங்களைக் குறித்தே சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் யாருக்கு அடிமை என்றால்இறைவனுக்குத்தான் அடிமை. இறைவனுக்கு மட்டுமே அடிமை.மனிதனுக்கு மனிதன் அடிமை என்ற எண்ணமே இந்து மதத்தில்கிடையாது. இந்த அடிமையில் இரண்டு வகை இருந்துவந்திருக்கிறதுஒன்று ஒரு கோவிலுடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டுஅந்தக் கோவில் இறைவனுக்குத் தன்னை அடிமையாகசாஸனம் செய்து கொண்டுகோவில் தொண்டுகள் செய்வது.இரண்டாவது தனியாகக் கோவில் பணிகள் என்றில்லாமல்எந்தபணியில் இருந்தாலும்எந்ந்நேரமும்எக்காலமும் இறைவனுக்குத்தான் அடிமை என்னும் எண்ணத்துடன் இருப்பது. இந்த இரண்டுவகைகளுக்குமே இறைவன் தான் எஜமானன். இவர்கள்,இறைவனுக்கு மட்டுமே தாங்கள் அடிமை என்றுபிரகடனப்படுத்திக் கொண்டார்கள். ஆண்டவனுக்குத் தங்களைஅடிமையாக அர்ப்பணித்துக் கொணடவர்கள் எத்தனையோ பேர்இருக்கிறார்கள், இருந்திருக்கிறார்கள். பெரியாழ்வாரும்,ஆண்டாளும், அன்றைக்கும், இன்றைக்கும் உள்ள பல வைணவ அடியார்களும் இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவர்கள்.பெரியாழ்வார், “எந்தை தந்தை தந்தைதம் மூத்தப்பன் ஏழ்படிகால்தொடங்கி வந்து வழி வழி ஆட்செய்கின்றோம்” என்று திருப்பல்லாண்டில் கூறுகிறார். தந்தை, தாத்தா, கொள்ளு தாத்தா,எள்ளு தாத்தா என்று ஏழேழு தலைமுறைகளாக இறைவனுக்குஅடியவர்களாக ஆட்பட்டிருக்கிறோம் என்கிறார். அவரைப்போலவே ஆண்டாளும், “எற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும்உன்றன்னோடு உற்றோமே யாவோம், உனக்கே நாம்ஆட்செய்வோம், மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று” என்று கேட்டுக்கொள்கிறாள். இவர்களைப் பின்பற்றியே வைணவப் பெரு மக்கள்அனைவரும், இன்றுவரை தங்களை இறைவனுக்கு அடிமை என்றுசொல்லிக் கொண்டும், தாசன், தாசி என்று தங்களை அழைத்துக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள். தன்னைத் தோழர் என்றுஅடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் செல்வராஜ் அவர்களுக்குப்புரியும் வழியில் சொல்வதென்றால், இறைவன் ஒருவனேமுதலாளி என்று அன்றைய மக்கள் நினைத்தனர்.மற்றவர்களெல்லாம் அவனுக்கு அடிமைகளே. இன்றும் அப்படிநினைப்பவர் பலர் உண்டு. மக்கள் அனைவரும் அவனுக்குஅடிமைகளே. ஏனெனில் அவனன்றி மக்கள் உற்பத்தியேகிடையாது. அவனே படியளப்பவன். அவனே எல்லாமுமாகஇருப்பவன். இந்த அறிவைப் பெற்ற பெரியாழ்வாரும், மற்றும்பலரும், அவனுக்கு அடிமைகளாக இருந்தார்கள்.
7.   அந்த அடிமைத்தனத்துக்கு ஒரு சின்னமும் இருக்கிறது.அவனது சின்னத்தைப் பொறித்துக் கொண்டு, அவனுக்கே தாங்கள்ஆட்பட்டவர்கள் என்று சொன்னார்கள். தன் தந்தை, தாத்தாகாலத்திலிருந்து இறைவனுக்கு அடிமைப்பட்டோம் என்றும்சொன்ன பாடலுக்கு அடுத்த பாட்டில் “தீயிற் பொலிகின்றசெஞ்சுடர் ஆழி திகழ் திருச் சக்கரத்தின் கோயிற் பொறியாலேஒற்றுண்டு நின்று குடி குடியாட் செய்கின்றோம்” என்கிறார்பெரியாழ்வார். அதாவது இறைவனிடம் அடிமை செய்பவர்கள்தாங்கள் என்பதை உறுதி படுத்த, அந்த இறைவனது சங்கு சக்கரப்பொறிகளை தீயில் சுட்டு, அவற்றைக் கொண்டு தங்கள்தோள்களில் அழியாத அடையாளச் சின்னங்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டு தாங்கள் அவனுக்கு மட்டுமே சேவகம் செய்பவர்கள்என்று காட்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர். இந்த வழக்கம் இன்றும்வைணவத்தைப் பின் பற்றும் மக்களிடையே இருக்கிறது,பெரியாழ்வார் காலத்திலும் இருந்திருக்கிறது.
8.   இவர்களைத் தவிர இருந்த மற்றொரு வகை அடிமைகள்தங்களையே  கோவிலுக்குத் தானமாகவும், விலைக்கு விற்றுக்கொண்டும் கோவில் அடிமைகளாக இருந்திருக்கின்றனர்.இதற்கான ஆதாரங்கள் கல்வெட்டுகளில் காணப்படுகின்றன.நாகப்பட்டினம் கொறுக்கையில் உள்ள வீரட்டானேஸ்வரர் கோவில்கல்வெட்டின் மூலம், மொத்தம் 100 பேர் தங்கள் குடும்பத்தினர்சகிதமாக இறைவனுக்கு அடிமைகளாக சாசனம் செய்துகொண்டுள்ளனர் என்று தெரிய வந்துள்ளது. திருவிடந்தைப்பெருமாள் கோவிலுக்கு 12 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மீன் பிடிப்பவர்தங்களை அடிமைகளாக அர்ப்பணித்துக் கொண்ட சாஸனம்இருக்கிறது. திருவக்கரைக் கோவில்தஞ்சாவூர் கீழையூர்க்கோவில்திருப்பாம்புரம் கோவில் ஆகியவற்றிலும் அடிமைகளாகத்தங்களை  சாஸனம் செய்து கொண்ட ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன.இந்த அடிமைகளுக்கும் சூலப்பொறி வைத்த குறிப்புகள்இருக்கின்றன. இதைக் கொண்டு ஏதோ அடிமை வியாபாரம்நடந்தது என்று அதீதக் கற்பனையில் எழுதும் எழுத்தாளர்கள்இருக்கிறார்கள். ஆனால் பெரியாழ்வார் கூறுவதையும், இன்றும் வைணவ மக்கள் சங்கு சக்கரப் பொறியை தோளில் பொறித்துக்கொள்வதையும் பார்த்தாவது, இறைவனுக்கு ஆட்பட்டு இருத்தலின்அடையாளமாக, சூலப்பொறி இட்டுக்கொள்ளும் வழக்கத்தைப்பின்பற்றியிருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
9.   இந்த அடிமை விவகாரத்தின் தொடர்ச்சியாக அந்தச் சிறுகதைத்தொகுப்பின் 10, 11 ஆம் பக்கங்களில் இன்னுமொரு மாபெரும்அபத்தம் அரங்கேறுவதைக் காணலாம். ஆண்டாள் தேவ தாசிக்குப்பிறந்தவளாம். தேவதாசி என்றாலே இந்தக் கதாசிரியர்போன்றவர்களுக்கு காமக் கிழத்திகள் என்று எண்ணம். ஆண்டாள்கோவிலில் தேவதாசியாக நடனம் ஆடுவதைப் பாண்டிய மன்னன்ஸ்ரீவல்லபன் பார்த்தானாம். அதைக் கண்டு அவளை மோகித்து,போகப் பொருளாக எண்ணி அழைத்து விட்டானாம். அதை ஏற்றுச்செல்லாவிட்டால் மறுநாளே அவர்களுக்குக் கிடைக்கும்மானியத்தை நிறுத்துவிட உத்தரவு பிறக்குமாம். ஆண்டாளும்அவள் தாயும் தெருவில் நாய் போலச் சாக வேண்டி வருமாம்.என்ன ஒரு முற்போக்குச் சிந்தனை!? ஒருவரையும் பாக்கிவைக்காமல் எல்லோரையும் இழிவு படுத்தி விட்டார் செல்வராஜ்.அது மட்டுமல்ல, அந்தக் காலக்கட்டத்தில் கோவிலில்அடிமையாய் சேவகம் செய்தவர்கள் நிலை என்ன, என்ன சேவகம்செய்தார்கள், அவர்களுக்கு என்ன மானியம் கிடைத்தது, அதைஅரசன் மனம் போன போக்கில் நிறுத்த முடியுமா என்றேல்லாம்ஆராயாமல், நாலாந்தர சினிமா வசனம் எழுதியிருக்கிறார்.
10.  கோவிலில் அடிமைகளாகத் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டபெண்கள் தேவரடியார், பதியிலார், தளியிலார், தளிச்சேரிப்பெண்டுகள் என்னும் பல பெயர்களில் அழைக்கப்பட்டனர்.தேவரடியாள் என்னும் பெயர் இன்றைக்கு எந்த பொருளில்சொல்லப்படுகிறது என்பதைச் சொல்லத்தேவையில்லை., ஆனால்,ஆண்டாள் காலத்தில் அதாவது 1000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தினகல்வெட்டுகளில் அது தெய்வத்துக்குத் தங்களை அடிமைகளாகஅர்ப்பணித்துக் கொண்ட ஒரு ஒப்பற்ற நிலையைக் குறித்தது.அந்த நிலையை ஒரு திருத் தொண்டாகச் செய்தனர்.தேவரடியார்கள் கோவிலில் திருவலகிடல், திருமெழுகிடல்,இறைவனுக்கு அமுது படைப்பதற்கான அரிசியைத் தூய்மைசெய்தல், திருப்பதிகம் பாடுதல், இறைவனுக்குக் கவரி வீசுதல்ஆகியவற்றைச் செய்தனர். விழாக் காலங்களில் திரு நீற்றுத்தட்டையும், மலர்த் தட்டையும் ஏந்தியிருந்தனர்.
11.  தளியிலார் என்பவர்கள் ஆடல் பாடல்களில் வல்லவர்கள்.இவருள் சிவன் கோவிலில் பணி செய்தவர்கள் ‘ரிஷபத் தளியிலார்:என்றும், வைணவக் கோவில்களில் பணி செய்தவர்கள் “ஸ்ரீவைஷ்ணவ மாணிக்கம்” என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். பார்ப்ப்வர்கள்மனம் தறி கெடும் படியும், போகப்பொருளாகாவும் இவர்கள்இருந்தனர் என்றால், இப்படியா சிறப்புப் பெயர் பெற்றிருப்பார்கள்?
12.  பதியிலார் என்போர் பெரிய கோவில்களில் அதிக எண்ணிக்கையில்இருந்தனர். தஞ்சைப் பெரிய உடையார்க் கோவிலில் நானூற்றுக்கும்மேற்பட்டப் பதியிலார் பணியாற்றி இருக்கின்றனர். அவர்களது வீட்டுஎண், தெருப் பெயர் போன்ற விவரங்கள் எல்லாம் கல்வெட்டுகளில்குறிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தத் தேவரடியார்களும், பதியிலார்களும் ஒருவகுப்பைச் சேர்ந்தவர்களில்லை. எல்லா வகுப்புப் பெண்டிரும்தேவரடியார்களாக இருந்திருக்கின்றனர். முதலாம் குலோத்துங்கசோழன் காலத்தில் ‘ஆச்சப் பிடாரன் கணபதி நம்பி’ என்கிற அழகியபாண்டியன் பல்லவரையன் என்னும் படைத் தலைவன்,பாலாற்றங்கரையிலுள்ள திருவல்லம் கோவிலில் பணிகள்செய்வதற்கு தன் குடும்ப்ப் பெண்களைத் தேவரடியார்களாகஒப்படைத்தான். அப்பெண்கள் சூலப்பொறி பொறிக்கப்பட்டு, கோவில்பணிகளில் ஈடுபட்டனர் என்று அந்தக் கோவில் கல்வெட்டுதெரிவிக்கிறது. ஆடல் பாடல் என்பதும் கோவில் பணிகளில்ஒன்றாகச் செய்யப்பட்டது. தெய்வத்துக்கே அர்ப்பணித்துக் கொண்டஇவர்கள் விரும்பினால், ஒருவரை மணம் செய்து கொண்டு வாழவும்வசதியளிக்கப்பட்டது. சதுரள் சதுரி என்ற தேவரடியாள், நாகன்பெருங்காடன் என்பவனை மணந்து கொண்டாள் என்று கூறும்திருவொற்றியூர்க் கல்வெட்டு மூலம் அவர்கள் தெய்வத்துக்குஅடிமைத் தொண்டு செய்தாலும், தங்கள் வாழ்க்கையை எப்படிஅமைத்துக் கொள்ளலாம் என்ற சுதந்திரம் இருந்தது என்பதும் தெரியவருகிறது. செல்வராஜ் போன்றவர்கள் நினைப்பது போலஇறைவனுக்கு ஆடலும் பாடலும் சமர்ப்பித்த பெண்கள்,போகப்பொருளாகப் பார்க்கப்படவில்லை. மேற்சொன்ன கல்வெட்டுச்செய்திகள் ஆண்டாள் வாழ்ந்த காலக்கட்டத்தை ஒட்டியவை என்பதுகுறிப்பிடத்தக்கது.
13.  செல்வராஜ் கதையில் சொல்வது போல அரசன் மானியத்தைநிறுத்தி, இவர்கள் நாய் போல நடுத்தெருவுக்கு வரும் நிலைஅன்று இல்லவே இல்லை. அரசன் தன் மனம் போன போக்கில்மானியம் தரவில்லை, தந்ததைப் பிடுங்கவும் இல்லை. எந்தக்கொடையையும் சாஸனம் செய்து வைத்தார்கள். அதைமுறைப்படி கொடுக்க ஏற்பாடுகளும் செய்திருந்தார்கள்.பெரும்பாலான கொடைகள் நிலமாக இருந்தன. அவற்றில்கிடைக்கும் விளைச்சலே இவர்களுக்கு வருமானமாகும்.தளியிலார், தேவரடியார், தளிச்சேரிப் பெண்டுகள் ஆகியோருக்கு”பாணக் காணி” “நட்டுவக் காணி” என்னும் பெயரில் நிலங்கள்கொடுக்கப்பட்டன. தமிழ்க் கூத்தாடுபவர்களுக்கு “கூத்தாட்டிக்காணியும்”, இசை பாடும் முரலியனுக்கு ” முரலியக் காணி”யும்கொடுக்கப்பட்டது. “பதியிலார்க் காணி”, “சாக்கைக் காணி”, “வீணைக் காணி”, “உவச்சக் காணி” போன்றவற்றை இந்த மக்கள்பெற்றனர். அன்றைய வாழ்க்கை முறையைத் தெரிந்துகொள்ளாமல், செல்வராஜ் அவர்கள் கொச்சைப்படுத்திஎழுதிவிட்டார்.
14.  அம்மாவும், பெண்ணுமாக, தங்கள் தாசிக் குலத்தை நொந்துகொள்ளும் வசனத்துக்கிடையே, பெரியாழ்வார் பெற்ற பெண்ணானதான், தாசிக்குப் பிறந்ததால், தாசியாகவே வாழ வேண்டுமா என்றுஆண்டாள் எண்ணுவதாக செல்வராஜ் எழுதுகிறார்.அப்பொழுதுதான் ஆண்டாளுக்குப் பெரியாழ்வார் தனது தந்தைஎன்று தெரிய வந்த்தாம். தன் மனதில் அவள் அரற்றுகிறாளாம் –அப்பாநான் தேவதாசியின் வயிற்றில் பிறந்ததனால் என்தலைவிதி இதுதானாபடைப்பில் எல்லோரும் சமம் என்றுபேசும் உங்கள் தத்துவம் சொல்லித் தந்தது இதுதானா?”செல்வராஜ் போன்றோருக்கு பிடித்தமான பாயிண்ட் இது! ஆனால்சமதர்மத்தைப் பற்றிப் பேச செல்வராஜ் இப்படி ஒரு காட்சியைத்தர வேண்டுமா? பெரியாழ்வார் பாசுரத்தைப் படித்திருந்தாலேதெரிந்திருக்குமே? பெரியாழ்வார் வேயர் குலத்தில் உதித்தவர்.வேய் என்பது மூங்கிலைக் குறிக்கும். மூங்கில் கம்புகள் மீதுநின்றாடும் கழைக்கூத்து அமைப்புஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்க் கோவிலில்செதுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பகுதி ஒருகாலத்தில் மூங்கில் காடாகஇருந்திருக்கலாம். மூங்கில் பகுதியில் வாழ்ந்தவர்கள் என்பதால்அந்த ஊருக்கும், அதில் வாழ்ந்த மக்களுக்கும் ஆதியில் வேயர்என்ற பெயர் ஏற்பட்டிருக்கலாம். அப்பொழுதே சுதை வடிவிலானவடபத்ர சாயி அங்கு கோவில் கொண்டிருக்கிறார். பின்னாளில்வில்லி என்பான் அந்தப் பெருமாளைக் கண்டெடுத்து கோவில்கட்டியிருக்கிறான். அவன் காலத்தில் புதிதாக நிர்மாணம்செய்யவே அது புத்தூர் என்றும், அவன் பெயரைக் கொண்டுவில்லிபுத்தூர் என்றும் பெயர் பெற்றது. அதற்கு முந்தினகாலத்திலேயே அந்தப் பகுதியில் இருந்த வேயர் மக்கள் குடியில்பெரியாழ்வார் தோன்றியிருக்க வேண்டும். வேயர் என்பதற்குஇன்னொரு பொருளும் உண்டு. வேயர் என்றால் ஒற்றன் வேலைசெய்பவன் என்று பொருள். ஒற்று வேலை என்பது அரசுப்பணியாகும். பல தலைமுறைகளாக அவரது முன்னோர் ஒற்றுப்பணியில் ஈடுபட்டிருக்கக்கூடும். ஒற்றுப் பணியில் இருந்தாலும்வீர்ர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் தன்னை “வீரணிதொல் புகழ் விட்டு சித்தன்” என்று பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-6-10 இல் குறிக்கிறார். இன்னொரு இடத்தில் “பாழித்தோள் விட்டுசித்தன்” என்று சொல்லிக் கொள்கிறார் (பெரிதிரு -4-5-10). பாழிஎன்பதற்குப் பல அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் தோள் என்றுசேர்த்துச் சொல்வதால், வலிமை, போர் என்னும் அர்த்தங்களேபொருத்தமாக இருக்கும். வீரத்துக்குப் பெயர் போன மரபில் அவர்வந்தவராக இருக்க வேண்டும். நாளடைவில், அவரதுமுன்னோர்கள் வேயர்களாகப் பணியாற்றியிருக்க வேண்டும்.அதனால் இவர் வேயர் குலத்தவராகிறார். வேயர் குலத்தில் பிறந்தஇவர் பாடின திருப்பல்லாண்டைக் கேட்டுத்தான் இன்றைக்கும்எல்லா கோவில்களிலும் பெருமாள் நாளை ஆரம்பிக்கிறார். இவர்பாடின சென்னியோங்கு முதலான பத்துப் பாசுரங்களே, மோட்சத்துவழிகாட்டும் சாதனம் என்று வைணவ ஆச்சாரியர்கள்அறுதியிட்டுச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதில் “வேயர் தங்கள்குலத்துதித்த விட்டு சித்தன் மனத்தே கோவில் கொண்டகோவலன்” என்னும் அந்த நாராயணனை அந்தப் பத்துப்பாசுரங்களால் பாட வல்லார் இறைவனுக்கு அணுக்கர்கள்ஆவார்கள் என்று முடிக்கிறார்.  உயர் குலம் என்றுசொல்லப்படுகிறவர்கள் உள்ளிட்டோர் அனைவருமே இந்தப்பாசுரங்களைப் பாடிப் பாடியே உய்யும் வழி தேடுகின்றனர்.சமத்துவம் பற்றிப் பேச செல்வராஜ் அவர்கள் விழைந்தால், வேயர் குலத்துதுதித்த பெரியாழ்வாருக்கு வைணவத்தில்கொடுக்கப்பட்டுள்ள உயர்வையும், மேன்மையையும் பற்றிப்பேசியிருக்கலாம். ஆனால் அவரையல்லவா இழிவுபடுத்திப் பேசிவிட்டார்?
15.  செல்வராஜின் காமக் கண்ணில் எல்லாமே காமமாகத்தெரிகிறது. கோவிலில் நடனமாடும் பெண்ணைப் பார்த்து உள்ளம்அரிப்பெடுத்ததாம், உடல் தினவெடுத்ததாம். இதெல்லாம் நடந்ததுவிட்டுசித்தருக்கு. பெரியாழ்வாரை விட்டு சித்தன் என்றுதான்மக்கள் அழைத்தனர். சதா சர்வ காலமும் விஷ்ணுவையே அவர்நினைத்துக் கொண்டிருந்ததால் அவருக்கு அந்தப் பெயர் ஏற்பட்டது.அப்படிப்பட்டவரை சபல சித்தராக வர்ணிப்பது மன்னிக்க முடியாதகுற்றம். வைணவ மரபில் ஒன்று சொல்வார்கள். இறைவன்தனக்கு யாரேனும் அபசாரம் செய்தாலும் பொருட்படுத்த மாட்டான்.ஆனால் தனது பக்தனுக்கு அபசாரம் செய்தால் பொறுக்கமாட்டான். தெய்வத்தாலும் பொறுக்க முடியாத குற்றத்தைசெல்வராஜ் செய்துள்ளார்.
16.  பூமாலை தொடுத்து, அதை இறைவனுக்கு சாற்றி அழகு பார்த்தவிட்டுசித்தர் சாதாரண மானுடப் பெண்ணின் அழகைப் பார்த்துமனம் தடுமாறி இருக்கவே முடியாது. அப்படி தடுமாறிஇருந்தாலும், அதை மறைக்கும் பழக்கம் வைணவத்தில்இருந்ததில்லை. உள்ளதை உள்ளபடியே எழுதி வைத்துள்ளார்கள்.உதாரணமாக தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார், பூர்வத்தில் ஒருவேசியிடம் மயங்கியிருந்ததை மறைக்கவில்லை. திருமங்கைஆழ்வார் வழிப்பறி செய்ததை மறைக்கவில்லை. பெரியாழ்வார்வாழ்விலும் அப்படிச் சம்பவங்கள் நடந்திருந்தால் அதைமறைத்திருக்க மாட்டார்கள். மேலும் மனம், மொழி, மெய்ஆகியவற்றில் எந்த விஷ்ணு பக்தனும் பிறழ்ந்ததில்லை என்றநிலை இருந்தது. இந்தக் கதையை எழுதுவதற்கு முன், ஒரு சிறுஆராய்ச்சி முயற்சியாக, ஆழ்வார்கள் சரித்திரத்தை செல்வராஜ்அவர்கள் படித்திருந்தால், தெரிந்திருக்கும். ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள்தவறு செய்தவர்களாக இருந்தால் தன்னைப் பாம்பு தீண்டிக்கொல்க என்று சொல்லி பாம்பு இருந்த குடத்தில் கையை விட்டார்குல சேகர ஆழ்வார். பாம்பு அவரைத் தீண்டவில்லை என்றசம்பவத்தின் மூலம், விஷ்ணு பக்தர்கள் தவறிழைக்க மாட்டவேமாட்டர்கள் என்ற நம்பிக்கை அன்றைக்கு எந்த அளவுக்குஇருந்த்து என்பது தெரிய வந்திருக்கும். பெருமாள்திருமேனியிலேயே எண்ணத்தைச் செலுத்தும் ஆழ்வார்போன்றவர்களுக்கு, எந்தப் பெண்ணின் புற அழகும்சலனப்படுத்தாது. இன்னும் சொல்லப்போனால் புற அழகையேஉருமாற்றக் கூடிய சக்தி படைத்தவர்கள் ஆழ்வார்கள் என்பதைத்திருமழிசை ஆழ்வார் வரலாற்றின் மூலமாகத் தெரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு கிழவிக்கு இளமையைக் கொடுத்தவர் இந்த ஆழ்வார். அந்த கிழவி செய்து வந்த தொண்டில் மனம் குளிர்ந்துஅவள் கேட்டுக் கொண்டதன் படி அவளுக்கு இளமை திரும்புமாறுவரம் கொடுத்தார் திருமழிசை ஆழ்வார். அவள் அடைந்தஇளமையும், அழகும் எப்படிப்பட்டதென்றால், அந்த நாட்டுப்பல்லவ அரசன் அவள் அழகில் மயங்கி அவளைத் திருமணம்செய்து கொள்கிறான். அப்படிப்பட்ட சக்தி வாய்ந்த ஆழ்வார்களுள்ஒருவரான பெரியாழ்வார், சபலத்துக்கு இடம் கொடுத்தவராகச்சித்தரித்து, எழுதியவரது வக்கிர புத்தியைக் காட்டுகிறது.
17.   அடுத்த வக்கிரம், பெரியாழ்வாருக்குப் பொருள் மேல்ஆசையாம். அதற்காகத்தான் மதுரைக்குச் சென்று விவாதத்தில்கலந்து கொண்டாராம். ஆழ்வாரது பெருஞ்செல்வம் அகாரம்தான்.எல்லாவற்றுக்கும் ஆரம்பமாகவும், மூலமாகவும் இருக்கின்ற ‘அ’என்னும் எட்டெழுத்துக்களால் அறியப்படுகின்ற அகார வாக்யனானநாராயணனையே தனமாகக் கொண்ட அவர், அந்த அகாரத்தையேவிவரித்து விவாதத்தில் வென்றார். அந்த விவாதத்திற்குத்தாமாகவே அவர் செல்லவில்லை. அவர் வணங்கி வந்தவடபத்ரசாயி பெருமான் கனவில் தோன்றி அவரைச் செல்லுமாறுபணிக்கவே அவரும் சென்றார். சென்று வென்ற தனத்தையும்வடபத்ர சாயிக்கே உரியது என்று சமர்ப்பித்தார்.”வடபெருங்கோயிலுடையான் திரு முன்பே வைத்து ‘தேவரீராலேஉண்டான தனம் தேவரீருக்கே’ என்று தெண்டன் சமர்ப்பித்தார்”என்று ஆழ்வார்கள் சரித்திரத்தைக் கூறும் குரு பரம்பரைப்பிரபாவம் என்னும் நூல் கூறுகிறது. அந்த தனத்தைக்கொண்டுதான் அவர் கோவிலை விரிவாகக் கட்டியிருக்க வேண்டும்என்று சொல்லப்படுகிறது. அப்படிப்பட்டவரை பணத்துக்குஆசைப்பட்டு விவாதத்துக்குச் சென்றார் என்று வாய் கூசாமல்சொல்கிறார் செல்வராஜ்!
18.  எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்தால்தான் இறைவனுக்குஅருகாமையில் செல்ல முடியும் என்பது வைணவக் கருத்து.சகல தர்மங்களையும் தியாகம் செய்து விட்டு வாஉன்னைப்பீடிக்கும் எல்லா பாபங்ளிலிருந்தும் நான் காப்பாற்றி உனக்குமோட்சம் தருகிறேன் என்று தேர்த் தட்டில் நின்று அர்ஜுன்னுக்குகிருஷ்ணன் சொன்ன வாக்கைத் தலையாய வாக்காகப் பின்பற்றும்வைணவர்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள். அவ்வாறு இருக்க, 1000வருடங்களுக்கு முன் விட்டுசித்தராக இருந்த ஆழ்வார் பணத்துக்குஆசைப்பட்டா விவாதத்துக்குச் சென்றிருப்பார்? ஒன்றுபாக்கியில்லாமல் எல்லா வித்த்திலும் character assassinationசெய்திருக்கிறார் செல்வராஜ்.
19.  பாண்டிய அரசன் ஸ்ரீ வல்லபன் மிகவும் பராக்கிரமம்கொண்டவன். இவன் குண்ணூர், சிங்களம், விழிஞம் போன்றஇடங்களில் போரிட்டு வென்றவன். இவன் பெற்ற ஈழத்துவெற்றியை மகாவம்சம் குறிப்பிடுகிறது. இவனது வெற்றிகளைப்பறை சாற்றும் சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகள் “வாடாத வாகை சூடிக்கோடாத செங்கோல் நடப்ப” என்று புகழ்கின்றன. வளையாதசெங்கோலை உடைய மன்னன் பிரம்மதேயமான ஊரில் காமக்கண்ணுடனா செல்வான்? இந்த மன்னன் பல போர்களையும்வென்றவன் என்பதைப் பெரியாழ்வாரும் தன் பாடலில்குறித்துள்ளார். “குறுகாத மன்னரைக் கூடி கலக்கி வெங்கானிடைச்சிறுகால் நெறியே போக்குவிக்கும் செல்வன்” என்று கூறுயுள்ளதுஇம்மன்னையே. அப்படிப்பட்ட வெற்றிகளைப் பெற்ற மன்னன்பெற வேண்டியது ஒன்று இருந்தது. அது மறுமைக்குத்தேவையான செல்வம். ஒருமுறை மதுரை நகரில் இரவுசோதனைச் சென்ற போது திண்ணை ஒன்றில் படுத்திருந்த ஒருபார்ப்பனனைக் கண்டு ‘நீ யார்?’ என்று வினவ, அவன் தான்கங்கையாடி வந்த்தாகச் சொன்னான். அவன் கற்றுக் கொண்ட வந்தவிஷயத்தைப் பற்றி மன்னன் வினவ, அவன் ‘மழைக்காலத்துக்குவேண்டியதை மற்ற எட்டு மாதங்களிலும்இரவுக்குவேண்டியதைப் பகலிலும்முதுமைக்கு வேண்டியதைஇளமையிலும்மறுமைக்கு வேண்டியதை இம்மையிலும் தேடுக“என்ற பொருள் படும் ஸ்லோகத்தைச் சொன்னான்.  அரசனிடம்எல்லாம் இருந்தது. ஆனால் மறுமைக்கு என்ன வேண்டும் அதைஇம்மையில் எவ்வாறு தேட வேண்டும் என்பது தெரியவில்லை.அதைப் பற்றித் தனது புரோகிதரான செல்வ நம்பியிடம் வினவ,அவர் வித்வான்களை அழைத்து, அவர்களிடமிருந்து தெரிந்துகொள்ளலாம் என்றார். அப்படி வந்தவர்தான் பெரியாழ்வார். அவர்பரத்தத்துவத்தை நிலைநாட்ட, அவரால் ஈர்க்கப்பட்ட அரசன் ஸ்ரீவல்லபன், அவருடைய சிஷ்யனானான் என்று ஆதார நூல்கள்கூறுகின்றன. அப்படிப்பட்டவன் அவரது மகளான ஆண்டாளைப்பார்த்துக் காமுறுகிறானாம். அவரையே கைது செய்கிறானாம்(அவனது சிப்பாய்கள் ஆழ்வாரைப் பிடித்து கோவில் சன்னிதியிலேநிறுத்தினராம்). இதெல்லாம் என்ன கற்பனையோ! இந்து மதப்பெரியவர்களைக் கேவலப்படுத்த வேண்டும் என்றுநினைப்பவர்களால்தான் இப்படியெல்லாம் எழுத முடியும்.
பெருமாளுக்குக் கண்ணடி படக்கூடாதே என்று பல்லாண்டுபாடியவர் பெரியாழ்வார். அவர் பரத்தத்துவம் நிர்ணயம்செய்தபின், பட்டர்பிரான் என்ற பட்டத்தைப் பெற்று, அரசனதுபட்டத்து யானையின் மீது ஊர்வலம் வரும் போது, மகன்பெரும் பெருமையைக் காண, தாய் தந்தையர் நேரே வந்துபார்ப்பது போல, நாராயணனே, பிராட்டியுடன் கருடன் மீதுஆரோஹணித்து அவருக்குக் காட்சி தர, பெரியாழ்வாருக்குக்கவலை வந்து விடுகிறது. அரக்கஅசுரர்கள் வாழும் பூமியாகஇருக்கும் கலி காலம் இதுஅந்தக் கலியால் இருள்சூழ்ந்திருக்கும் நேரத்தில் ஒளிமயமாக இந்தத் தெய்வம் காட்சிதருகிறானேஇவனுக்குக் கண் பட்டுவிடாதோஅதனால் தீங்குவந்து விடாதோ என்று கவலையுற்று, இறைவன் பல்லாண்டுவாழவேண்டும் என்று வாழ்த்துகிறார். திருப்பல்லாண்டுபாடுகிறார். அப்படிப்பட்ட அவருக்கு இந்தக் கலியுகசெல்வராஜால் சொல்லடி கிடைக்கிறது. ‘பின்னைகொல்,நிலமாமகள் கொல், திருமகள்கொல்  பிறந்திட்டாள்” – இவள்நப்பின்னையோ, பூதேவியோ, ஸ்ரீதேவியோ என்று பெரியாழ்வார்ஆசாரியப்பட்ட ஆண்டாளுக்கு, செல்வராஜ் உபயத்தில் புதுஅரிதாரம் கிடைத்திருக்கிறது.
பெருமாளுக்குக் கண்ணடி படக்கூடாது என்று பதறிய ஆழ்வார்மீது சொல்லடி விழுகிறதே இதுதான் கலியின் இருள் என்பதா?கலி இருளில் ஞானச் சுடர் விள்க்கேற்றப் பாடினாரே அதற்குஇதுதான் கைமாறா? ஐயைந்துமைந்தும் அறியாத மானிடரைவையம் சுமப்பதும் வம்பு என்று 30 திருப்பாவைபாசுரங்களையும் அறியாதவர்களை இந்தப் பூமி சுமப்பதால்வம்புதான் நேரிடும் என்றார்களே அதுதான் இப்பொழுது நடந்துகொண்டிருக்கிறதா?. செல்வராஜ் போன்றவர்களை இன்னும்சுமந்து கொண்டிருக்கிறோமே என்று இந்த வையம் அழுதுகொண்டுதானே இருக்கும்?
நோன்பு என்ற தலைப்பிட்டு, அந்தத் தலைப்பை எப்படியாவதுகதைக்குள் நுழைக்க முயன்ற செல்வராஜ், கடைசி வரியில்அதைக் கொண்டு வருகிறார். ‘அந்த மூன்று பேர்கள் நோன்புஆரம்பமாயிற்று என்கிறார். அந்த மூன்று பேர், பெரியாழ்வார்,ஆண்டாள், ஸ்ரீ வல்லபன் என்பது செல்வராஜனது நினைப்பு.உண்மையில் இவரைப் போன்றவர்களைப் பெற்றதனால், இந்தபூமித்தாய்தான் நோன்பிருக்க வேண்டும் – இனியும்செல்வராஜைப் போன்றவர்கள் பிறக்கக்கூடாது,இப்படிப்பட்டவர்களை தான் சுமக்கக்கூடாது என்று அவள்எப்படி பரிதவித்துக் கொண்டிருப்பாள்? ஆண்டாளாகப் பிறந்துஅன்று நமக்கு ஞானச்சுடர் ஊட்டின பூமாதேவி, இன்று அந்தச்சுடரை அணைக்கப்பார்க்கும் எல்லாப் பதர்களிடமிருந்தும்நம்மைக் காக்க நோன்பிருக்கத்தான் வேண்டும்.

Were Brahmins bad? – a sequel to Karunanidhi’s hate-Brahmin speech. (Part-7)


Brahmins were not the only people who were given land grants.

Many people were given lands either as gifts for their talent or for furthering their field of activity.

 

To quote some,

‘Udukkaik kaaNi” (உடுக்கைக் காணி) was given to drummers,

Vuvacchak kaaNi (உவச்சக் காணி)  and Veenai-k- kaaNi (வீணைக் காணி) was given to musicians and Veena artists,

‘koothu-k-kaaNi’ (கூத்துக் காணி), Nattuva-k-kaaNi’ (நட்டுவக் காணி), ‘Nruthya  Bhogam (நிருத்தியக் காணி), “Saakkaik kaaNi” (சாக்கைக் காணி), “Kooththandik kaaNi” (கூத்தாண்டிக் காணி), “Mey mattuk kaaNi” (மெய்மட்டுக் காணி), “Muraliyak kaaNi (முரலியக் காணி)” etc  were given to dancers and dance teachers,

“PaaNak kaaNi” (பாணக் காணி) was given to composers called PaaNar.

 

One must know that all these people were ordinary folks who were engaged in music and dance during festival times in the temple. They did not have work on all days of the year. So lands were gifted to them both as remuneration and for their subsistence during other times of the year. Karunanidhi’s daughter gloats over the “Sangaman” in which rural dancers performed. These performers were in good stead during monarchy. Their arts were respected by the kings and the people. Their area of activity was around the temples and as such hey had close interaction with the Brahmins of the temple.

 

Some of them worked in the temple everyday to beat the drums and other instruments. Others also had performed regularly in the temple. A land grant given to the temple Brahmin had laid a condition that the rice got form the land must be offered to God and shared with these singers and dancers!

 

Such an information is found in Thiru Marududaiyaar temple  in Kadaththur in Udumalpet. It is mentioned that the produce from the donated land must be offered on all Saturdays to Udayaar (the main deity), Nacchiyar (Deity’s consort), Vinayaka and Kshetra-pala pillaiyar. This food must be shared among the Brahmins and the dancers and singers. (1). The Brahmins must also offer oil for lamps from the donations. The so-called Brahmin supremacy could not have happened in such a situation where they had to interact with all communities in a temple and even share the offerings.

 

There were other grants given to further one’s field of activity. Some of them are as follows.

 

“Vaidhya Bhogam”(வைத்திய போகம்) or Vaidhya Vriddhi” (வைத்திய வ்ருத்தி) or “Salliya Vriddhi” (சல்லிய விருத்தி) was given to doctors,

“Kulaala Vriddhi”(குலால விருத்தி) was given to potters,

“Nandavana-p-puram” (நந்தவனப் புறம்) was given to gardeners to grow flower plants and supply the flowers to the temple.

“Mezhuguppuram” (மெழுகுப் புறம்)was given to those engaged in procuring sandal wood and other scented material for smearing on the deity.

“Ambala-p- puram” (அம்பலப் புறம்) was given to the one who procured water and firewood for the temple rituals.

“Kidaip puram”,(கிடைப்புறம்),  Thiruk-kai-k- kOttip puram” (திருக்கைக்கோட்டிப் புறம்), “ozhukkavip puram” (ஒழுக்கவிப் புறம்) were given for some services in the temple.

“Amaavasip puram” (அமாவாஸிப் புறம்), “Ardha jaamap puram” (அர்த்தஜாமப்புறம்), Thiru mandirap pOnakap puram” (திருமந்திரபோனகப்புறம்) etc were given for services during specific times and festivals in the temple.

“Pudukkup puram” (புதுக்குப்புறம்) was given for renovation purposes.

“Padhikak kaaNi” (பதிகக்காணி)was given to the one who sang Padikam.

Compared to all these the Brahmins formed only a minor percentage in having received the land grants.

 

The temple archagar (pujari) received Bhatta Vriddhi (பட்ட விருத்தி) from which he had to make food to offer to the deity everyday.

“Brahma Deyam”(பிரம்ம தேயம்) and “Veda Vriddhi” (வேத விருத்தி) were given for Vedic excellence.

“Bharathap pERu” (பாரதப்பேறு) or “Bharathp puRam” (பாரதப்புறம்)  was given to the one excelled in giving discourses on Mahabharatha.

 

Apart from these, a number of land grants were made by common people to the temple to raise funds for temple use. All these grants were not under the supervision of Brahmins. Every temple had a committee to manage these grants and other donations. The system was working very well such that many people came forward to donate lands and other things. In the case of land grants, they were administered by people called “Adaippu MudalikaL(அடைப்பு முதலிகள்)(2)

There is mention of Mandraayiars (மன்றாடியார்), Vaariyaththars (வாரியத்தார்) and Maaheswaras (மாஹேஸ்வரர்)who were entrusted with managing the lands given to temples. On the final analysis what is known is that there was atleast one temple in every village and that temple had vast stretches of land under its use either in its name or in the name of people who served the temple in many ways.

 

This was the situation about 1000 years ago. This has continued until the British took up the reigns of our country. In the Census of 1871, it was reported that 52 percent of the people were either owners or tenants of land. But in the Census of 1881, the land distribution in the Madras Presidency showed a lopsided hoarding pattern. The Brahmins and other common folks who possessed lands given by the kings were not in the reckoning at all. Only the affluent landed class dominated the scene. On page 34 of the report of the Census 1881, it is said,

 

“In the Madras Presidency the number so occupied is about 5¼ millions, of whom there are enumerated as landed proprietors 24,000, besides 668 zemindars, 61,000 inamdars, that is, holders of land exempt from payment of the Government revenue, nearly 73,000 mirasidars or holders of hereditary lands, 787 kudi-mirasidars, or village proprietors with similar rights, and 220 jagheerdars. The number of cultivators or ryots is nearly 4,879,000, including about 30,000 entered under the titles of agriculturists, farmers, gardeners, and irrigators, with 167 coffee gardeners. It must be remembered, however, that, in Madras, while the State has a right everywhere to sell up any proprietor of land if the tax thereon, fixed by the Government at discretion but in accordance with certain principles, is not paid, and also possesses a right to all land not held and paid for by farmers, except on permanently settled estates or where the ancient mirasi system, or hereditary lien on the village area, is in force,—nevertheless, throughout four-fifths of the Presidency the State collects its tax direct from the cultivator, who is practically a peasant proprietor with an indefeasible right of property on his land so long as he pays the tax.”

 

The names of people furnished in this were all wealthy people of vast landed possession whose designation continues even today in rural Tamilnadu. There is no clue about the ordinary people in this statement, who were in a majority during the rule of monarchy. A comparison between 1891 and 1901 as recorded in the report of Census 1901 showed that the number of land owners increased in 10 years in Madras Presidency! This was in contrast to the situation in other places of India.

 

“In some cases marked variations are noticed in comparison with 1891. In Cochin, for example, cultivating tenants have increased from 33 to 182 thousand; in Madras cultivating land-owners have increased from 8½ to 13½ million, while non-cultivating land-owners have fallen from nearly three, to less than four-fifths of a, million,” (3)

How could this happen in a predominantly agricultural set up? Does this mean that people sold their lands to others? Or did they lose their lands for reasons like mortgage or non payment of tax? Also who were the people who gained these lands? The above statement raises the suspicion that small and marginal land holders who were mostly ordinary peasants having lands as hereditary property, which they got as grants from kings could have been rendered landless by the big owners who in most cases administered the land grants during the times of kings.

 

Of interest is the statement in the 1881 Census report (mentioned a little above) is that the Government had the right to confiscate the land if the tax was not paid. This rule was there even during the times of Monarchy in Tamilnadu!! The kings however made a distinction between the lands of private people and lands given as donations for religious and social purposes. The tax was waived in the case of donations for religious purposes. In the case of donations to temples given by common people, the tax was to be paid by the donor before donating it and in some cases the donor had to pay the tax every year for the donated land. (4) But the deeds came with a clause that the Government had the right to take back the property if tax was not paid. But there is no instance of such confiscation in the case of donations given to the temple related persons as those lands were tax free.

 

But with the gradual fall of monarchy, the kings could no longer have control over the officials particularly the tax officials and those in charge of the land administration. These officials had misused their positions and fleeced people through hook and crook.


Such an incident happened in the 15th century was reported in Nagappattinam where the local official had exploited the differences between two groups of people and extracted huge amounts as tax. This is in a famous inscription found in the temple of Veerattaaneswara in Korukkai. (5)


The two groups of people are known as Right-handed (வலங்கை) and Left-handed (இடங்கை) people. These names were due to their religious leanings namely Dakshinachara and Vama chara. There were 98 groups of them in each section. Almost all the down trodden people and those at the receiving end of caste conflicts belonged to these two sections. The inscription in the temple shows that these two groups decided to come together because they suffered exploitation from the officials (mostly tax officials) who used the feud among them to cheat them and collect more tax. This happened during the Vijayanagara rule. There was no connection to Brahmins to the tax issues discussed by these sections. But any article on these sections of people written by the Dravidian writers would somehow contain the term Brahmin and say that they joined others to exploit the down trodden castes of these sections.

 

Their rationale was that the Left handed people came to the Kongu nadu along with their priest by carrying his slippers in their head. In one version it is said that it was kasyapa rishi. But the Dravidian thinkers attributed it to a Brahmin who was over powering these people. The conflicts between these two sects have been a legend and it continues in some form even today as a conflict between “caste Hindus” and dalits.

 

The use of “Hindus” here is highly objectionable because Hinduism was in no way the cause of these conflicts Both sects were Hindus and had their own practices in worship. The most probable cause for the conflict could be the competition between them. One section came from outside (from North) and another was already present in the South. So it had started as a conflict between locals and immigrants. All the groups of these sections were given a caste-name by the British in the Census of 1881 based on the job they were doing at the time of enumeration. No one knows who suppressed whom because both the sections or groups among them had suppressed each other as and when they could. But the conflict was more on religious belief as the Left handed people (vamachara) brought tantric customs and worship to Tamilnadu for the first time. Their origins go back to Indus times and there is also a possibility to assume that they were the degraded castes of the Agni vamsa. A detailed study is needed to know their background which in my opinion would unravel some mysteries of the Indus culture.

 

These people were not initially accepted by the local people. However in due course they gained the goodwill of the kings, the prominent among whom was Kuloththunga Chola I. They had their own temples and worship forms. The Right handed ones had their own temples in such a way that the rival section was not allowed inside. Most of the caste conflicts in this region (Coimbatore, Nagappatnam, Kanyakumari) must be analsysed in the light of the long standing struggle between these sections.

But to cast aspersions on Brahmins as having suppressed the Left handed people was nothing but a strategy by the Dravidian writers to degrade Brahmins.

 

Infact there is a record in Rudram palayam in Kongu area which says that the Chathur Vedi Mangalam was protected by the Left handed section. The Left handed people had pledged to protect the Chathur Vedi Mangalam with a promise that they would kill the one who steals the calf, like how they used to kill the pigs. (6) Their aggressiveness is known from this. But they never had any issues with Brahmins.

 

The conflicts between the two sections have been recorded by the British on page 24 in the Report of the 1871 Census as follows:

“There is in Southern India, both in Mysore and in the Madras Presidency, a singular division of castes into the right-hand and the left-hand faction, which frequently gives occasion to disturbance at public festivals. The origin of the distinction is lost in fable, and the separation seems very arbitrary; thus, some weavers are found in the one faction, some in the other; the fisherman sides with the right hand, whilst the hunter ranges himself with the left; and, what seems yet more remarkable, the agricultural labourers’ wives attach themselves to the left-hand, while their husbands take the right-hand side, and the shoemakers fight with the former, their wives joining the latter party. Many castes, however, occupy a neutral position, and take no part in these feuds.”

 

This shows there was movement between these two sections. There could have been love marriages between the persons of these sections which had heightened the tension between them. Or else how could a situation of wife from one section and husband from another section have happened? Common people by and large had kept themselves away from them. Today no one knows who belongs to which section of these two. But the caste conflicts of this belt need to be understood from this backdrop.

Fortunately the British showed no interest in the feud between these two sections precisely because no Brahmins were involved. If the Brahmins were involved even by a negligible measure, the British would have blown it out of proportions because they had an agenda against the Brahmins.

 

A reading of the Census report 1871 and subsequent reports gives rise to this opinion ( 7). Their utter despise for Brahmins as people who were fed by others and led a useless life can be read here.

 

“They are all, of course, Bráhmans, and a considerable number of them are purohits or hereditary family priests, who receive as of right the alms and offerings of their clients, and attend upon them when the presence of Bráhmans is necessary. But besides the purohits themselves there is a large body of Bráhmans who, so far as their priestly office is concerned, may be said to exist only to be fed. They consist of the younger members of the purohit families, and of Bráhmans who have settled on cultivation or otherwise in villages where they have no hereditary clients. These men are always ready to tender their services as recipients of a dinner, thus enabling the peasant to feed the desired number of Bráhmans on occasions of rejoicing, as a proprietory offering, in token of thanksgiving, for the repose of his deceased father’s spirit, and so on. The veneration for Bráhmans runs through the whole social as well as religious life of a Hindoo peasant, and takes the practical form of either offerings or food. No child is born, named, betrothed, or married; nobody dies or is burnt; no journey is undertaken or auspicious day elected, no home is built, no agricultural operation of importance begins, or harvest gathered in, without the Brahmans being feted or fed; a portion of all the produce of the field is set apart for their use, they are consulted in sickness and in health, they are feasted in sorrow and in joy; and though I believe them to possess but little real influence with the people of the Punjáb,* a considerable proportion of the wealth of the Province is diverted into their useless pockets. But with the spiritual life of the people, so far as such a thing exists, they have no concern. Their business as Bráhmans is to eat and not to teach—I am speaking of the class as a whole, and not of individuals—and such small measure of spiritual guidance as reaches the people is received almost exclusively at the hands of the regular orders which constitute the first of my priestly classes. In theory every Hindoo has a guru or spiritual preceptor, in fact, the great mass of the peasantry do not even pretend to possess one; while those even who, as they grow old and respectable, think it necessary to entertain one are very commonly content to pay him his stipend without troubling themselves about his teaching; but the guru is almost always a Sadhu or professed devotee.”

 

Be that as it may, this narration shows that Brahmins subsisted on what others gave. (Remember this was as on 1871). Can such people be oppressors of others? The Brahmins had no wealth and regular income. They also had no bias against any castes as is seen from the narration that they attended to all the calls by people. Their life depended on everyone else around them and they could not afford to be choosers.

 

The report also speaks of the disgust that the British had for Brahmin-feeding. Feeding a guest (athithi) was a daily routine for the Hindus. Feeding Brahmins also was considered as a noble act. There are many inscriptions on feeding Brahmins even by kings. But the British could not stomach the respect given to Brahmins by all sections of the society. The influence of the Brahmins in all the affairs of the people is something the British wanted to thwart because the Brahmin posed an obstacle in their missionary and political goals.  The Brahmin must be stopped and discredited somehow. This is reflected in the report.

One of the first action plans of the British to stop the role of the Brahmin in the common households is to threaten the people not to feed the Brahmins. The Feeding comes as a part of a puja or a ritual that was done for any activity at the household. Each family had a Brahmin as a family priest. The British wanted to stop this close interaction between the Brahmins and other people. This was executed as a threat to people not to feed the Brahmins. The report of the Census 1871 says that the people were sacred to see the census official because they thought (among other reasons) they had come to levy some new tax for feeding the Brahmins.

 

“it was variously supposed that the tax would fall on those who trod on the village-path, who swung an arm, who carried an umbrella, or who fed Brahmins.” (8)


Why should the people think like this unless they were previously threatened by the British officers against feeding the Brahmins? A persistent campaign to defame Brahmins and separate the locals from them had thus stated in the middle of the 19th century. The people by and large did not fall a prey to the machinations of the British. But such a thing did not happen in Tamilnadu. The Dravidian chauvinists who did not want the British to leave the country took up the hate-Brahmin campaign of the British and used it for their selfish goals.

 

(to be continued)

 

References:-

  1. “Kongu naattuk kalvettugal – Coimbatore maavattam” page 132
  2. S.I.T.I., Op.cit, p.1391
  3. http://www.chaf.lib.latrobe.edu.au/dcd/page.php?title=&action=next&record=1344
  4. A.R.E,. 127 /1914
  5.  “Kongu naattuk kalvettukaL” page 151
  6. “கிராமத்திலும் பிடாகைகளிலும் கன்று குண்டை கட்டிநார் உண்டாகில் பன்றில் ஒன்றாக குத்தி தூக்குவொம்”
  7. http://www.chaf.lib.latrobe.edu.au/dcd/main.htm (achieves of the Census reports in the British period)
  8. http://www.chaf.lib.latrobe.edu.au/dcd/page.php?title=&record=39