What Gandhiji said on Cow and Cow Protection

(From his Collected Works)


“THE COW is a poem of pity. One reads pity in the gentle animal. She is the mother to millions of Indian mankind. Protection of the cow means protection of the whole dumb creation of God. The ancient seer, whoever he was, began with the cow. The appeal of the lower order of creation is all the more forcible because it is speechless.”

Image result for gandhiji


“I worship it and I shall defend its worship against the whole world.”


“The central fact of Hinduism is cow protection. Cow protection to me is one of the most wonderful phenomena in human evolution. It takes the human being beyond this species. The cow to me means the entire sub-human world. Man through the cow is enjoined to realize his identity with all that lives. Why the cow was selected for apotheosis is obvious to me. The cow was in India the best companion. She was the giver of plenty. Not only did she give milk, but she also made agriculture possible…..”

“Cow protection is the gift of Hinduism to the world. And Hinduism will live so ling as there are Hindus to protect the cow. Hindus will be judged not by their tilaks, not by the correct chanting of mantras, not by their pilgrimages, not by their most punctilious observances of caste rules, but their ability to protect the cow.” (Young Indian, 6-10-1921, p. 36)

“Mother cow is in many ways better than the mother who gave us birth. Our mother gives us milk for a couple of years and then expects us to serve her when we grow up. Mother cow expects from us nothing but grass and grain. Our mother often falls ill and expects service from us. Mother cow rarely falls ill. Here is an unbroken record of service which does not end with her death.

(Hind Swaraj, 15-9-1940, p. 281)


“Cow protection to me is not mere protection of the cow. It means protection of that lives and is helpless and weak in the world.”

“Cow-slaughter and man-slaughter are in my opinion the two sides of the same coin.”


Plastic Earth – the new avatar of Bhu Matha!

Human beings have made epoch- making changes to the world – in the true sense of the term! An epoch is defined as a sub-division in the geological time-scale and it has always happened naturally by Nature’s work. But in the past half a century or so, the very texture of the land or rather the geology of the upper crust of the earth has undergone transformation mostly due to human action. The amount of plastic discards that are being dumped into the ground is phenomenal all around the globe. Advanced nations dump more than the rest and their contribution to the earth’s soil includes more advanced and even lethal components of radio active material and electronic goods. The ever increasing dumping of these man made items to the earth’s crust has given rise to the thought to name the current epoch as Anthropocene – the new age of Man formed by his own actions.

Plastic planet

The Anthropocene: Scientists respond to criticisms of a new geological epoch

[Credit: University of Leicester/Jonathan Sisson]
(Pic courtesy)

Though the new name suggested is yet to be accepted globally, scholars have come to accept as fact the irreversible change to earth’s geology by human action. Speaking on this, Professor  Zalasiewicz of the international Anthropocene Working Group has said,

“Our research suggests changes to the Earth have resulted in strata that are distinctive and rich in geological detail through including such things as artificial radionuclides, plastics, fly ash, metals such as aluminium, pesticides and concrete. And, while the term does reflect change of significance to human society, and may be used in social and political discussions, it is based upon an independent reality.” (Read more here)

This reality of earth which is going to stay more vigorously and rigorously in the coming decades and centuries reminds me of some of the finest ideas of Vedic society on earth as Bhu Matha or Prithivi.

Two entities take the beating whenever there is degradation and destruction in human values; they are cow and earth. Both are held sacred and divine as they are the life givers. When there is degradation of Dharma and value system, the cow is personified as having got its legs cut and the Bhumi or earth is said to have vanished or got lost. The Age in which this happens is Kali. Deep into the age of Kali, we are now witnessing in real and painful terms the suffering heaped on these two soft entities.

Of these two, scholars around the earth have come to recognize the assault on the earth but nothing has been done to stop this change of texture to the crust of earth or to preserve the original texture of earth.

Thinking of this, it is even an offence to hit or kick the earth in 0ur ancient Vedic culture. Even for digging the earth for laying the foundation, special pujas have to be done as if taking permission from the earth to dig.

When King Prithu, for the first time in the history of Bharat introduced cultivation which required digging the earth, it was accepted as it amounted to extracting the wealth from the earth. Earth is called Bhumi because it is rich in all kinds of wealth, so says Bhu Sooktham.  What is entrenched inside earth is so borne by the earth for the sake of her children – the mankind. Earth is ready to give and has always borne any assault on her by mankind which is out to extract maximum benefits from her. But today we are forcing all sorts of unwanted things into her belly which is poisoning her very nature. A poisoned earth can not give back any wealth to us.

There had been difficult times for earth in the past too on which occasions she was said to have gone into hiding under water. After many epochs she was retrieved from water to be able to give place for people to live. The avatar of Varaha is a personification of the times when she was uplifted from water, pure and full of nourishment for all living beings including mankind to survive.

It appears the presently started age of Anthropocene that is out to spoil earth due to foolishness, greed and lack of foresight on the part of mankind could end only when touched by water. That means only a Pralaya can put a stop to this age of Anthropocene.

Pralaya could wash out life but at the same time it is also true that water purifies. Perhaps a massive and prolonged inundation of the spoiled lands can cleanse the land of all it poisons and dirts. And then will come a time when the land surges up from the waters which we call as an act of Varaha; and Aswins would do the healing by spreading herbs; and Vishnu would sustain life in the new lands. In short the earth would have passed through recycling to enrich life once again.

But the wisdom of sages as understood from the hymn of Atharva Veda on Prithvi ((Chapter 12-1) shows that only those who abuse earth would stand to suffer. The concluding verse seeks blessings of Earth to give us a secure place. What we get, we have to give back. So the society that keeps Earth secure would in turn find her give secure place for them to live. Will this country of Vedic seers realize that keeping Prithivi unharmed is equally important as keeping cows unharmed?

சபரிமலையின் பாரம்பரியம் பாதுகாக்கப்படவேண்டும் – ப்ரியா வெங்கட்



சபரிமலையின் பாரம்பரியம் பாதுகாக்கப்படவேண்டும்

 ப்ரியா வெங்கட் / Sunday, 28 February 2016

“ஒரு பெண் ஏன் சபரிமலை கோவிலுக்குள் நுழையக்கூடாது? எதன் அடிப்படையில் அவள் அனுமதி மறுக்கப்படுகிறாள்? அதற்கான காரணம் என்ன? ஒரு பெண் சபரி மலைக்குப் போகலாம்; போகாமல் இருக்கலாம்; அது அவளுடைய தனிப்பட்ட விருப்பம்” என்று உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா அவர்கள் திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்திடம் கேட்டுள்ளார்.

கடந்த அரை நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்த சம்பிரதாயம் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றது என்று தேவஸ்தானம் பதிலளித்தபோது, ”கடந்த 1500 ஆண்டுகளாக சபரி மலையின் கர்ப்பக்கிருகத்தில் பெண்கள் நுழைய அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்பதற்கு என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது? காட்டுங்கள்” என்று கேட்டுள்ளார் நீதிபதி.

“வயது, பாலினம், ஜாதி ஆகிய காரணங்களைக் கொண்டு வேற்றுமைகள் காண்பதை அரசியல் சாஸனம் நிராகரிக்கின்றது” என்று கூறிய நீதிபதி மிஸ்ரா, “அரசியல் சாஸனம் வழங்கிய உரிமை இருந்தாலொழிய நீங்கள் சபரி மலை வழிபாட்டிற்குப் பெண்களுக்கு அனுமதி மறுக்க முடியாது. பொதுமக்கள் வழிபடும் கோவிலுக்கும் மடத்துக்கும் வித்தியாசம் உள்ளது” என்றும் கூறியுள்ளார்.

இந்திய இளம் வழக்குரைஞர்கள் சங்கமும், ஐந்து பெண் வழக்குரைஞர்களும், சபரி மலையில் பெண்களுக்கு வழிபாடு நடத்த அனுமதி வழங்கப்படவேண்டும் என்று தொடர்ந்த வழக்கு, உச்ச நீதிமன்றத்தில், தீபக் மிஸ்ரா, பினாகி சந்திரகோஷ், ரமணா ஆகிய மூன்று நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வின் முன்பு விசாரணைக்கு வந்தது. அப்போது தான், மூவரில் ஒருவரான நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா அவர்கள் மேற்கண்ட கேள்விகளை எழுப்பினார்.

Supreme Court
இந்த வழக்கு 2006-ம் ஆண்டிலேயே தொடரப்பட்டது. அப்போதே உச்ச நீதிமன்றம் திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்திற்கும், கேரள மாநில அரசுக்கும் நோட்டீஸ் அனுப்பியிருந்தது. அந்தச் சமயத்தில் கன்னட நடிகை ஜெயமாலா, தான் சபரிமலை சென்றதாகவும், அங்கே சன்னிதிக்கு அருகே நடந்த தள்ளுமுள்ளுவில் தான் சுவாமி ஐயப்பன் விக்ரகத்தைத் தொட்டதாகவும் கூறி பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தினார். அப்போது சபரி மலையில் 10 வயதிலிருந்து 50 வயது வரையுள்ள பெண்கள், அதாவது மாதவிடாய் காலங்கள் இருக்கக்கூடிய பெண்கள், சபரி மலைக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுவது குறித்தான விவாதம் நாடு முழுவதும் எழுந்தது. அந்தச் சமயத்தில் தொடரப்பட்ட வழக்காகும் இது.

கேரள மாநில இந்து பொது வழிபாட்டுத்தலங்கள் (நுழைவு அனுமதி) விதிகள் 1965-ன் கீழ் 3(b)-வது விதியின் படி {Rule 3 (b) of the Kerala Hindu Places of Public Worship (Authorisation of Entry) Rules, 1965} இந்தத் தடையானது அமலாக்கப்பட்டது. 19991-ல் கேரள உயர் நீதிமன்றம் இந்தத் தடையை அங்கீகரித்து அதை அமல்படுத்துமாறு திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்துக்கு உத்தரவிட்டது.

வழக்குத் தொடர்ந்தவர்கள் அளித்துள்ள மனுவில், “ஆலய நுழைவில் பாகுபாடு பார்ப்பது என்பது ஹிந்து மதத்தின் படி எந்தவிதமான சாஸ்திரமோ சம்பிரதாயமோ கிடையாது. அவ்வாறு பாகுபாடு பார்ப்பது ஹிந்து விரோதமாகும். ஒரு மதக்குழுவுக்கு கோவிலின் கர்ப்பக்கிருகத்தில் பொதுமக்கள் நுழைவதைத் தடுக்கும் அதிகாரம் மட்டுமே உள்ளது; கோவிலுக்குள் நுழைய பாலினப் பாகுப்பாட்டின் படி அனுமதி மறுக்கும் அதிகாரம் கிடையாது, அவ்வாறு அனுமதி மறுப்பது, அரசியல் சாஸனத்தின் க்ஷரத்து 14 (சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் – Equality before Law), க்ஷரத்து 25, 26 (மதச்சுதந்திரம் – Freedom of Religion) ஆகியவற்றை மீறுவதாகும். எனவே, குறிப்பிட்ட விதியை ரத்து செய்து, வழிபாட்டுத்தலங்களில் பாலின அடிப்படையில் பாகுபாடுகள் இல்லாமல் இருப்பதற்கான வழிமுறைகளையும் பரிந்துரைக்க வேண்டும்” என்று கோரிக்கை வைக்கப்பட்டுள்ளது.

வழக்கை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்ற அமர்வு, கேரள அரசைப் புதியதாக ஒரு அறிக்கைமனுவை சமர்ப்பிக்கும்படி உத்தரவிட்டு வழக்கைத் தள்ளி வைத்துள்ளது.

இந்த வழக்கைப் பொறுத்தவரை, ஹிந்து மதத்தின் சுதந்திரம், ஹிந்துப் பண்பாடு, பாரம்பரிய வழிபாட்டு முறைகள், ஆகியவைக் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகின்றன. இது சரியா? இவற்றை நீதிமன்றங்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கலாமா? இந்த வழக்கைத் தொடுத்தவர்களின் நோக்கம் என்ன? இப்படி ஒரு வழக்கைத் தொடுப்பதற்கு அவர்களுக்கு வழக்கீட்டு உரிமை இருக்கிறதா? போன்ற கேள்விகளும் எழுகின்றன.


சபரிமலை வரலாறு
Sabarimala 2

கோடிக்கணக்கான இந்துக்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் நேர்த்தியாக ஒரு மண்டலம் விரதம் இருந்து கடுமையான பாதையில் ஏறி சபரிமலைக்குச் சென்று பகவான் ஐயப்பனைத் தரிசனம் செய்து வருகின்றனர். வருடாவருடம் சபரிமலை செல்லும் பக்தர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக்கொண்டே போகின்றது.
Sabarimala 4

சபரிமலையின் வரலாறு பழம்பெருமை வாய்ந்தது. கலியுகத் தெய்வமாகப் போற்றப்படும் ஐயப்பன், தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் மக்களுக்கும், தொல்லைகளும் துன்பங்களும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த மகிஷி என்னும் அரக்கியை அழிப்பதற்காக, சிவனுக்கும் மோஹினி அவதாரம் எடுத்த விஷ்ணுவுக்கும் பிறந்தவர். மகிக்ஷி சிவனுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் பிறந்தவரால் தான் தனக்கு மரணம் ஏற்படவேண்டும் என்று பிரம்மாவிடம் வரம் பெற்றிருந்தவள். அதனால்தான் விஷ்ணு மோகினி அவதாரம் கொண்டு அவருக்கும் சிவனுக்கும் ஐயப்பன் பிறந்தார். அவ்வாறு பிறந்து பின்னர் பந்தள ராஜாவின் மகனாக வளர்ந்து மகிஷியை அழித்தார். தன்னுடைய அவதார நோக்கம் நிறைவேறிய பிறகு தெய்வமாக மாறி, நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக யோக நிலையில் சின் முத்திரையுடன் சபரிமலையில் மக்களுக்கு அருள்பாலித்து வருகிறார்.

மகிஷி சாபவிமோசனம் அடைந்து ஐயப்பனை மணம்புரியும் விருப்பத்தைக் கூற, தான் பிரம்மச்சரிய நிஷ்டையில் இருப்பதால் தன்னால் மணமுடிக்க இயலாது என்றும், என்னுடைய யோக நிஷ்டைக் கலையும்போது நான் உன்னை ஏற்றுகொள்வேன் என்றும்கூறி, தனக்கு அருகே மாளிகைபுரத்து அம்மனாக இருந்து மக்களுக்கு அருள்புரியலாம் என்று அனுக்கிரகம் செய்தார். மேலும், எந்த ஆண்டு கன்னிச்சாமி (முதல்வருடம் மாலை அணிந்து சபரிமலை வருபவர்கள்) யாரும் என்னைத் தரிசிக்க வரவில்லையோ, அந்த வருடம் உன்னை மணந்துகொள்கிறேன் என்று அவர் அம்மனுக்கு வாக்குக் கொடுத்ததாக ஐதீகம். அவ்வாறு முதல் வருடம் கன்னிச்சாமியாக வருபவர்கள் கையில் சரம் (மரத்தினால் ஆன குச்சி) எடுத்து வந்து “சரம் குத்தி” என்கிற இடத்தில் குத்திவிட்டு மலைக் கோவிலுக்குச் செல்வர். மாளிகைபுரத்து அம்மன் சரங்குத்தி வந்து கன்னிச்சாமி யாரும் வராமல் இருக்கிறார்களா என்று பார்த்துப் போவதாக நம்பப்படுகிறது. இது கோவிலின் வரலாறு.


சபரிமலையின் பாரம்பரியம்
மேற்கண்ட வரலாற்றின் பின்னணியில், கோவில் கட்டப்பட்டதிலிருந்து, சபரிமலை யாத்திரைக்குப் பெண்களை அனுமதிக்காத ஒரு வழக்கம் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பின்பற்றப்படுகிறது. அதாவது 10 வயது முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்களை மட்டும் அனுமதிப்பதில்லை. சிறுமிகளும், வயதான பெண்மணிகளும் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

Sabarimala 5

ஐயப்பன் நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக இருக்கிறார் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், சபரிமலை யாத்திரைக்கு ஒரு மண்டலம், அதாவது ஆறு வாரங்கள், விரதம் இருக்க வேண்டியது சம்பிரதாயமாக இருப்பதால், 10 வயது முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்களுக்கு 42 நாட்கள் விரதம் இருக்க முடியாது என்கிற காரணத்தாலும், அவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகின்றது.

பலவிதமான ஆகமங்கள், ஆச்சாரங்கள் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிக்கும் ஹிந்து மதத்தின் ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்தில், இப்படி ஒரு விதி இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை. மேலும், இந்தக் கோவிலில் சிறுமிகளும், வயதான பெண்மணிகளும் அனுமதிக்கப்படுவதால், இதைப் பாலின அடிப்படையிலான பாகுபாடு என்றும் கூற முடியாது.


Sabarimala 6

இதில் மற்றொரு முக்கியமான விஷயம் கவனிக்கப்படவேண்டும். நாடெங்கும் உள்ள மற்ற ஐயப்பன் கோவில்களில் எல்லா வயதுப் பெண்மணிகளும் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர். சபரிமலை ஐயப்பன் கோவில் அவருடைய வரலாற்றுடன் ஒன்றியிருப்பதாலும், அவர் நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக விரதம் பூண்டு யோக நிலையில் இருப்பதாலும், அங்கே இந்தக் கட்டுப்பாடு மிகவும் அவசியமானதாக இருக்கின்றது.

Sabarimala 7

மேலும் கவனிக்கப்படவேண்டிய மற்றொரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், சபரிமலை ஐயப்பன் கோவிலுக்கு அனைத்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் முறையாக விரதம் இருந்து வந்து வழிபடலாம். இப்படி ஜாதி, மத மற்றும் எந்தவிதமான அடிப்படையிலும் வேறுபாடு பார்க்காமல் அனைவரையும் அனுமதிக்கும் ஒரு புண்ணியத்தலத்தில் பாலின அடிப்படையில் வேறுபாடு பார்க்கப்படுவதாகச் சொல்வது விஷமிகளின் சதிப்பிரச்சாரம் அன்றி வேறில்லை. அப்படியே அவர்கள் சொல்வது போல், பாலின அடிப்படையில் வேண்டுமென்றே அனுமதி மறுக்கிறார்கள் என்றால் சிறுமிகளையும் வயதான பெண்மணிகளையும் ஏன் அனுமதிக்க வேண்டும்?


பாரம்பரிய வழிபாட்டு விதிகள்

இந்தியாவில் உள்ள பெரும்பாலான ஆன்மீகத்தலங்கள், அதாவது வரலாற்றுப் பின்னணி கொண்ட அனைத்துத் தலங்களிலும், அந்த வரலாற்றை ஒட்டிய விதிகள் பின்பற்றப்படுவது பாரம்பரியமாக நடந்துவருவது தான். உதாரணத்திற்கு, கேரள மாநிலத்தில் ஆட்டுக்கல் என்கிற இடத்தில் இருக்கின்ற பகவதி அம்மன் கோவிலில் வருடாந்திரப் பொங்கல் விழாவில், ஆண்கள் யாரும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.
Sabarimala 8


இந்த அம்மன் சிலப்பதிகார நாயகியான கண்ணகி என்று நம்பப்படுகிறாள். மதுரையை எரித்தப் பிறகு, சேர நாட்டில் உள்ள இந்த ஆட்டுக்கல் என்கிற இடத்திற்குச் சென்று கோயில் கொண்டாள் என்பது வரலாறு. அந்தக் கோவிலின் கோபுரத்தில் கண்ணகியின் வாழ்க்கை வரலாறு செதுக்கப்பட்டுள்ளது. பொங்கல் திருவிழாவில் அவள் வரலாறு பாடப்படுகின்றது. இது இந்தக் கோவிலின் பாரம்பரியம். உடனே இந்தக் கோவிலின் வழக்கம் ஆண்களுக்கு எதிரானது; ஆண்களைப் பாலின அடிப்படையில் பாகுபடுத்தி அவமானப்படுத்துகிறார்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? சபரிமலையில் பெண்கள் பாலின அடிப்படையில் வேறுபடுத்தி அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்று பொங்கி எழுந்த அறிவுஜீவிகளும் முற்போக்காளர்களும் ஆட்டுக்கல் பகவதி அம்மன் கோவிலில் ஆண்கள் அனுமதிக்கப்படாததற்குப் பொங்கி எழவில்லையே, ஏன்?

சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில் அதன் வரலாற்றுப்படி, தீக்ஷிதர்களுக்குச் சொந்தமானது. பல நூற்றாண்டுகளாக விளங்கிவரும் பாரம்பரியத்தின்படி, அங்கே தீக்ஷிதர்கள் மட்டுமே பூஜைகள் செய்ய உரிமை பெற்றவர்கள். அவர்களின் உரிமையை அரசியல் சாஸனத்தின் படி உறுதி செய்து உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. அதே போல ஆகம விதிகளின் படி கட்டப்பட்டுள்ள ஆலயங்களில் ஆகம விதிகளில் சொல்லியுள்ளபடி, சிவாச்சாரியார்கள் மட்டுமே பூஜை செய்வது பல நூற்றாண்டுகள் பாரம்பரியம் கொண்டது. அவர்களுடைய பாரம்பரிய உரிமையையும் அரசியல் சாஸனத்தின் படி உறுதி செய்துள்ளது உச்ச நீதிமன்றம். அதாவது அரசியல் சாஸனம் மதச்சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது என்பது திண்ணம்.

இது சம்பந்தமாக விவேகானந்தா கேந்திர நடத்தும் “யுவ பாரதி” என்கிற ஆங்கில மாதப் பத்திரிகையில் சுதர்ஷன் என்பவர் எழுதியுள்ள தலையங்கத்தில் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்: வழிபாட்டுத் தலங்களில் பெண்களை அனுமதிக்காத ஒரு சமூகத்தைக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்; அவர்களுடைய மதப் பழக்க வழக்கங்களைத் தங்கள் இல்லத்தோடு மட்டும் நிறுத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்று அவர்களுக்கு உத்தரவிடப்பட்டுள்ளதாக நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்; தங்களுடைய கணவர்களுக்குச் சேவை செய்வது கடவுளுக்குச் சேவை செய்வதாகும் என அவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொடுக்கப் பட்டுள்ளதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்; அந்தக் கடவுள் உருவமற்றவர் என்பதையும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆயினும் அந்தக் கடவுள் “அவன்” என்றே அழைக்கப்படுகிறாரே தவிர “அவள்” என்று அழைக்கப்படுவது இல்லை; இவ்வாறான கற்பனையிலிருந்து விடுபட்டு நிதர்சனத்துக்கு வாருங்கள். நிஜமாகவே அப்படி ஒரு சமூகம் இப்படியான ஒரு அச்சுறுத்தும் கனவை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளி மட்டுமல்ல, நமது சுதந்திரம் மிகுந்த ஜனநாயக இதியாவிலும் தான். அந்தச் சமூகத்திற்கு மதச் சுதந்திரத்தையும், அதற்கான அடிப்படை உரிமைகளையும் நமது அரசியல் சாஸனம் அளிக்கிறது.

அந்தச் சமூகம் எது என்பது நமக்கு சொல்லாமலேயே விளங்குகிறது, இல்லையா? சபரிமலைக் கோவிலில் பெண்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்று வழக்குத் தொடுத்திருக்கும் இந்திய இளைய வழக்குரைஞர்கள் சங்கத்தின் தலைவர் நௌஷத் அகமது கான் இந்தச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் தான். இவர் கவலைப்பட வேண்டியது தன் சமுகத்துப் பெண்களின் நிலையைப் பற்றித்தானே தவிர, இந்து சமூகத்துப் பெண்களைப்பற்றி அல்ல. இந்து சமூகத்தின்  ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்தைக் கேள்வி கேட்கும் தகுதியோ, உரிமையோ இவருக்கு என்ன இருக்கிறது? மேலும், இவர் சார்ந்தச் சமூகத்தின் பெண் வர்க்கமே இப்பேர்பட்ட நிலையில் இருப்பதை அரசியல் சாஸனம் பாதுகாக்கின்றது எனும்போது, பரந்து விரிந்த இந்து சமூகத்தின் ஒரேயொரு கோவிலில், அதுவும் குறிப்பிட்ட வயது வரம்பில் உள்ள பெண்களுக்கு மட்டும் அனுமதி வழங்காமல் இருக்கும் ஒரு பாரம்பரியத்தை அரசியல் சாஸனம் பாதுகாக்காமல் இருக்குமா என்ன? எனவே, “அரசியல் சாஸனம் வழங்கிய உரிமை இருந்தாலொழிய நீங்கள் சபரி மலை வழிபாட்டிற்குப் பெண்களுக்கு அனுமதி மறுக்க முடியாது” என்று உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியே கூறியுள்ளது விசித்திரமாக உள்ளது.


Thiruchendur Temple


அதே போல ஒவ்வொரு கோவிலுக்கும் ஒவ்வொரு பாரம்பரிய வழக்கம் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றது. உதாரணமாக, குருவாயூர் கிருஷ்ணர் கோவில், திருச்செந்தூர் முருகன் கோவில், சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில் போன்ற சில கோவில்களில் ஆண்கள் மேலாடையின்றித்தான் ஆண்டவனைத் தரிசனம் செய்ய முடியும். இது அந்தக் கோவில்களில் பின்பற்றப்படும் விதி. தமிழகத்தில் பெரும்பாலான கோவில்களில் அன்னிய மதத்தவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை; ஆனால் சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலில் அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். அது அந்தக்கோவிலின் பாரம்பரியம்.

மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள ஷிங்னாபூர் சனீஸ்வரன் கோவில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. மேற்கூரை இல்லாத கோவில். ஒரு பெரிய கல் ஒன்று தான் சனீஸ்வரனாக வழிபடப்படுகின்றது. இது ஸ்வயம்புவாகத் தோன்றியதாக ஐதீகம். இந்த ஊரில் திருட்டு நடப்பதில்லை. எந்த வீட்டுக்கும் கதவுகள் கிடையாது. சனீஸ்வர பகவான் இந்த ஊரையும் ஊரின் செல்வத்தையும் பாதுகாப்பதாக நம்பப்படுகின்றது. இந்த பகவானைச்சுற்றி ஒரு மேடை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த மேடையில் இருந்துதான் பூஜாரி பூஜைகள் செய்வார். மற்றவர் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. மேடைக்கு வெளியே மற்றவருக்கு அனுமதி உண்டு. அங்கிருந்து சனீஸ்வரனை வழிபடலாம். பெண்களுக்கும் அதுவரை அனுமதி உண்டு.


Shingnapur Shani Temple


சில மாதங்களுக்கு முன்னால் யாரும் எதிர்பாராத சமயத்தில் ஒரு பெண் மேடையைத்தாண்டிச் சென்று சனீஸ்வரனை வழிபட்டார். உடனே அவர் அங்கிருந்து அகற்றப்பட்டார். அவரை யாரும் கண்டிக்கவிலை; தண்டிக்கவும் இல்லை. மன்னிக்கப்பட்டார். ஆனால் கோவில் நிர்வாகம் எடுத்த நடவடிக்கையினால் அந்தக் கோவிலின் பொறுப்பாளர் ராஜினாமா செய்ய வேண்டியதாயிற்று. அதன் பிறகு அந்தச் சிலைக்கு சுத்தி செய்யப்பட்டது. ஆனால், சில முற்போக்குப் பெண்கள் அமைப்பினர் அந்தக் கோவிலில் பெண்களே அனுமதிகப்படுவதில்லை என்பதாக ஒரு தவறான தோற்றத்தை உருவாக்கிப் போராட்டங்கள் செய்தனர். இருப்பினும், அந்த ஊர் பெண்களும், சனாதன் சன்ஸ்தா, ஹிந்து ஜனஜாக்ருதி சமிதி போன்ற அமைப்புகளைச் சேர்ந்த ஆயிரக்கணக்கான பெண்களும், கோவிலின் பாரம்பரியப் பழக்கவழக்கங்கள் காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று சொல்லி, முற்போக்குப் பெண்களுக்கு எதிராகக் களம் இறங்கினர். இவ்வாறாக முற்போக்குகளின் சதி முறியடிக்கப்பட்டது.

இதே போலத்தான் நாம் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தபடி, சபரிமலைக்கும் இழுக்கு ஏற்படுத்த கன்ண்ட நடிகை ஜெயமாலாவின் உதவியுடன் சதி செய்தனர் சில ஹிந்து விரோத தீய சக்திகள். சுமார் 10 வருடங்களுக்கு முன்பாக, 2006ம் ஆண்டு கன்னட நடிகை ஜெயமாலா ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டார். அதில்,  1987-ல் தன்னுடைய 27-வது வயதில் தான் சபரி மலைக்குச் சென்றதாகவும் அப்போது சன்னிதானத்தின் அருகே ஏற்பட்ட தள்ளு முள்ளுவில், தான் சுவாமி ஐயப்பன் விக்ரகத்தைத் தொட்டதாகவும் அந்த அறிக்கையில் கூறியிருந்தார். இது கோடிக்கணக்கான ஐயப்ப பக்தர்களுக்கு அதிர்ச்சியையும், பொதுவில் பெரும்பரபரப்பையும் உண்டாக்கியது. இந்தச் சதிக்குத் துணைபோன உன்னி கிருஷ்ண பணிக்கர் என்னும் பிரபல ஜோதிடரும் தன் பங்கிற்கு ஒரு காரியம் செய்தார். அதாவது தான் தேவப் பிரச்சனம் பார்த்ததாகவும், அதில் ஒரு பெண் ஐயப்பன் விக்ரகத்தைத் தீண்டியதாகவும் தெரிய வந்தது என்று கூறினார். அவரின் தேவப் பிரச்சன அறிக்கைக்குப்பின்னர் தான் ஜெயமாலா அவ்வாறு கூறியிருந்தார்.

Sabarimala 9


இது வடிகட்டிய பொய் என்பது சபரிமலைக்குச் சென்றிருக்கும், சென்றுகொண்டிருக்கும் அனைவருக்கும் தெரியும். சபரிமலை கோவில் சன்னிதானத்தில் பொதுமக்கள் தரிசனம் செய்யும் இடத்திலிருந்து கர்ப்பக்கிருகம் குறைந்த பட்சம் 10 அடிக்கு மேல் இருக்கும்; மேலும் இடையே ஒரு பெரிய உண்டியல் உண்டு; அதோடு மட்டுமல்லாமல் கர்ப்பக்கிருகத்தின் வாயில் சிறியது; அதில் ஒருவர் தன்னுடைய உடலை வளைத்துக் குனிந்துதான் உள்ளே செல்ல முடியும். மேலும் கர்ப்பக்கிருகத்தின் வாயிலுக்கு கீழிருந்து ஐந்தாறு படிகளும் உண்டு; அந்தப் படிகளில் ஏறி, உடலை வளைத்துக்குனிந்து உள்ளே சென்ற பிறகுதான் ஐயப்பனின் விக்ரகத்தைப் பூஜாரிகளான தந்த்ரிகளால் தொட்டு அபிஷேகம், அலங்காரம் முதலியவற்றைச் செய்ய முடியும். உண்மைகள் இவ்வாறு இருக்க, கூட்டத்தில் ஏற்பட்ட நெரிசலில் நான் தள்ளப்பட்டு சுவாமி ஐயப்பனின் விக்ரகத்தைத் தொட்டேன் என்று நடிகை ஜெயமாலா சொன்னது பொய் என்பது மட்டுமல்லாமல், அயோக்கியத்தனம் என்றும் சொல்லலாம். அப்போதே மக்கள் நடுவே அதற்குக் கடும் கண்டனங்கள் எழுந்தன.

அதன் பிறகு கேரள அரசின் உத்தரவின் பேரில் கேரள போலிஸ் விசாரணை செய்து உன்னிகிருஷ்ண பணிக்கர், அவருடைய கர்நாடக உதவியாளர் ரகுபதி, நடிகை ஜெயமாலா ஆகியோர் மீது சபரிமலைப் பாரம்பரியத்திற்கு எதிராகச் சதித் திட்டம் தீட்டியதாக 2010-ல் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்துள்ளது. இந்தப் பிரச்சனை பரபரப்பாகப் பொதுவில் பேசப்பட்டுகொண்டிருந்தபோதும், பெண்களை ஐயப்பன் கோவிலில் அனுமதிக்க வேண்டும் என்கிற கோஷமும் எழுப்பப்பட்டு பொதுவில் விவாதங்களும் நடத்தப்பட்டன. ஹிந்து ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்துக்கு எதிராக, அதற்கு இழுக்கு தேடித்தரும் நோக்கத்துடன் அன்னிய சக்திகள் செய்துவரும் சதிவேலைகளில் ஒன்றாகத்தான் இந்தவகையான போராட்டங்கள் பாற்க்கப்படுகின்றன.

கலாச்சாரப் பாதுகாப்பில் பெண்களின் பங்கு

பெரும்பான்மையான இந்துப் பெண்கள் எப்படி ஷிங்னாபூர் சனீஸ்வரன் கோவிலின் பாரம்பரியம் காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று விரும்புகிறார்களோ, அதே போலத்தான் மிகப்பெரும்பான்மையான இந்துப் பெண்களும் சபரிமலையின் பாரம்பரியம் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். ஹிந்து கலாச்சாரம், பாரம்பரியம் ஆகியவை காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று வருகின்ற போது, அதில் பெண்களின் பங்கு மகத்தானது என்பது வரலாற்று ரீதியாகவும், தார்மீக ரீதியாகவும், அன்றாட வாழ்வியலிலும் நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்று. ஆகவே, உண்மையான பக்தியும், கலாச்சார நம்பிக்கையும், ஹிந்துப் பண்பாட்டில் ஈடுபாடும் கொண்ட பெண்கள் சபரிமலை,ஷிங்னாபூர் சனீஸ்வரன் போன்ற கோவில்களின் பாரம்பரியத்தை மதிக்கவே செய்வர்.

மேலும், சபரிமலை ஐயப்பன் வரலாற்றில் மாளிகைப்புரத்தம்மனுக்கு இருக்கும் சிறப்பு போல, பூரணை, புஷ்கலை என்கிற இரு பெண்டிருக்கும் அவரின் மனைவிகள் என்கிற சிறப்பு உள்ளது. ஆரியங்காவு என்கிற தலத்தில் புஷ்கலை சமேதராகக் காட்சி தருகிறார் சாஸ்தா. அதே போல அச்சங்கோவில் என்கிற தலத்தில் பூரணை, புஷ்கலை ஆகிய இருவருடனும் காட்சி தந்து அருள்பாலிக்கிறார்.


மேலும், சபரிமலை ஐயப்பன் வரலாற்றில் மாளிகைப்புரத்தம்மனுக்கு இருக்கும் சிறப்பு போல, பூரணை, புஷ்கலை என்கிற இரு பெண்டிருக்கும் அவரின் மனைவிகள் என்கிற சிறப்பு உள்ளது. ஆரியங்காவு என்கிற தலத்தில் புஷ்கலை சமேதராகக் காட்சி தருகிறார் சாஸ்தா. அதே போல அச்சங்கோவில் என்கிற தலத்தில் பூரணை, புஷ்கலை ஆகிய இருவருடனும் காட்சி தந்து அருள்பாலிக்கிறார்.

Sabarimala 10

சைவத்தலமாக இருந்தாலும் சரி, வைணவத்தலமாக இருந்தாலும் சரி, அத்தலங்களில் ஸ்வாமி சன்னிதி இருப்பது போல, தேவியர் சன்னிதிகளும் சிறப்புடன் இருக்கின்றன. துர்கா, லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி என்று பெண் தெய்வங்களுக்குச் சிறப்பிடம் தருவது ஹிந்து மதத்தின் ஆன்மீகப் பாரம்பரியம். பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் உட்பட முப்பத்து முக்கொடி தெய்வங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டு சாந்தஸ்வரூபியாகக் காட்சி தருபவள் தேவி ராஜராஜேஸ்வரி ஆவாள்.

ஆகவே, ஹிந்து மதத்தில் பெண்களுக்குத் தரப்படும் சிறப்பான இடத்தை உணர்ந்தவர்கள் சபரிமலை போன்ற தலங்களில் பாரம்பரியத்தை மதித்தே நடந்துகொள்வர்.


கேரள அரசின் கடமை
சபரிமலையில் பெண்கள் அனுமதிக்கப்படுவது சம்பந்தமான வழக்கைத் தொடர்ந்த இந்திய இளம் வழக்குரைஞர்கள் சங்கத்தின் தலைவர் பெயர் நௌஷத் அகமது கான் என்று பார்த்தோம். ஒரு முஸ்லிமாக இருக்கும் இவருக்கு, ஒரு ஹிந்துக்கோவிலின் பாரம்பரியத்தைக் கேள்வி கேட்க என்ன உரிமை உள்ளது? மேலும் இந்தச் சங்கத்தைப் போலவே வழக்கைத் தொடர்ந்துள்ள மற்ற ஐந்து பெண் வழக்குரைஞர்களும் கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் தானா? இந்த நாட்டில் உள்ள ஹிந்துப் பெண்களின் பிரதிநிதிகளா? அல்லது இந்த நாட்டில் உள்ள பெண்களின் பிரதினிதிகளாக இருக்கும் தகுதி படைத்தவர்களா? இந்த மாதிரியான ஒரு வழக்கைத் தொடர்வதற்கான வழக்குரிமை (Locus Standi) இவர்களுக்கு உள்ளதா? மேற்கண்ட கேள்விகளை உச்ச நீதிமன்றம் பரீசிலிக்க வேண்டும்.

இதனிடையே தினமலர் நாளிதழுக்குப் பேட்டியளித்துள்ள அஜிதா என்கிற மூத்த பெண் வழக்கறிஞர், “ஒவ்வொரு மதத்துக்கும் ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது. முன்னோர்கள் சில காரணங்களுக்காக சில கட்டுப்பாடுகளை கோவில்களில் உருவாக்கி உள்ளனர். அவற்றுக்கு மதிப்பு அளிக்கவேண்டும். பெண் உரிமை என்பது சபரிமலைக்குச் செல்வதில் இல்லை. அவர்களின் உரிமையை நிலைநாட்ட வேண்டியவேறு தளங்கள் பல இருக்கின்றன” என்று கூறியுள்ளார். நாட்டில் உள்ள பெரும்பான்மையான பெண்கள் இதே நிலைப்பாடு உள்ளவர்கள் தாம்.

இந்நிலையில் தேவஸ்தானத்தின் தலைவர் கோபாலகிருஷ்ணன், “இங்கு பெண்களை முழுமையாகத் தடை செய்யவில்லை. பத்துவயதிற்குட்பட்ட சிறுமியர்களுக்கும், 50 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்களுக்கும் செல்ல அனுமதி உள்ளது. இது சபரிமலை கோவிலின் ஆச்சாரம். இந்த நடைமுறையைப் பாதுகாக்க தேவஸ்தானம் நடவடிக்கை எடுக்கும். தேவஸ்தானம் சார்பில் வழக்கறிஞர்களை நியமித்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் வாதிடுவோம்” என்று தெரிவித்துள்ளார்.

Sabarimala 11
சபரிமலையின் மூத்த தந்திரிகளில் ஒருவரான கண்டரரு ராஜீவரரு, “இந்தச் சபரி மலைக்கு எல்லா வயது பெண்களும் செல்லத்தடை என்பது தேவபிரச்சனத்தில் முடிவான ஒன்று. இதை நீதிமன்றத்தில் தெரிவிப்பேன்” என்று கூறியுள்ளார்.

மேலும், கேரள அரசு தன்னுடைய நிலைப்பாட்டைத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியதற்கு, அரசு பின்வருமாறு தன்னுடைய பதில் மனுவை சமர்ப்பித்துள்ளது

சபரிமலை கோயிலுக்குள் பெண்கள் நுழைவதற்குத் தடை என்பது மதரீதியான பிரச்சினை. பக்தர்களின் வழிபாட்டு உரிமையைக் காப்பாற்றுவது ஒரு அரசின் கடமையாகும். 2007 ஆம் ஆண்டு முந்தைய கம்யூனிஸ்ட் அரசு, பெண்களும் சபரிமலை கோவிலுக்குச் சென்று வழிபடலாம் என்று அளித்திருந்த மனுவையும் திரும்பப் பெறுகிறோம். சபரிமலை ஐய்யப்பன் கோவிலை நிர்வகிப்பது திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானம். இது ஒரு தன்னாட்சி பெற்ற அமைப்பு. இந்த தேவஸ்தானம் 1949ஆம் ஆண்டு திருவிதாங்கூர் மஹாராஜா இந்திய அரசாங்கத்துடன் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலேயே நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இதன்படி கோவில் வழிபாட்டு முறைகளை நிர்ணயிக்கும் உரிமை தேவஸ்தானத்திற்கு உள்ளது. இது பல கோடி பக்தர்களின் நம்பிக்கைக்கு உட்பட்ட விஷயமாக இருப்பதால் இந்த பொதுநல மனுவைத் தள்ளுபடி செய்ய வேண்டும் என்று கேரள அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தைக் கேட்டுக் கொண்டுள்ளது.

கேரள அரசின் இந்த நிலைப்பாடு வரவேற்கப்பட வேண்டியதாகும். திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானம் மற்றும் கேரள அரசு ஆகியோரின் பதில் மனுக்களை ஏற்றுக்கொண்டு, சபரிமலையின் பல நூற்றாண்டுகாலப் பாரம்பரியம் காப்பாற்றப்படுமாறு உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளிக்கும் என்பதே ஹிந்துக்களின் ஏகோபித்த எதிர்பார்ப்பாகும்.

சிதம்பரம் கோவில் வழக்கில் தீக்ஷிதர்களின் உரிமையையும், ஆகமக் கோவில்கள் பூஜைகளின் சிவாச்சாரியார்களின் உரிமையையும் அரசியல் சாஸனத்தின் துணைக்கொண்டு உறுதி செய்த உச்ச நீதிமன்றம், சபரிமலைக்கோவில் வழக்கிலும், தன்னாட்சி பெற்ற அமைப்பான தேவஸ்தானத்தின் உரிமையை நிலைநாட்டி உறுதி செய்ய வேண்டும். அதுவே நீதியும் நியாயமும் ஆகும்.

Ban on Hindu symbols – Talibanistic diktat of Ramnad Collector

Hear O’ Brothers and Sisters! Taliban is Here …………..

Students sporting Tilak on their foreheads and amulet on their bodies were stopped by the Physical Instruction Teacher of a Government aided minority institution, Muhammadiya Higher Secondary School before they entered the school premises. This institution is situated at Sitharkottai of Ramanathapuram District. The sacred threads and amulets worn for protection in the necks and arms were cut and the sindoor tilak worn in the forehead was erased. Upon hearing this atrocity, the agitated parents complained to the Head Mistress Ms. Zarina Lotus, to which she had reportedly said that she was only implementing the diktat of the District Collector – so stated Shri. Ramesh (name changed) father of one of the children. The agitated parents headed by the District Head of Hindu Makkal Katchi, Shri Prabhakaran met the District Collector Shri K Nandakumar and reported the matter to him. The District Collector not only justified his act, but also challenged them to take the matter to the courts, so states the leader of Hindu Makkal Katchi.

In connection with this incident, we contacted the Head Mistress of the school Ms. Zarina Lotus over telephone on 21.01.14, Tuesday. During the course of this conversation, Ms. Zarina Lotus stated that she was only obeying the orders of the District Collector. Stating further she said that, while addressing a meeting of Head Masters of High Schools and Higher Secondary Schools, the Collector had stated that the teachers should advise the students not to sport sacred threads or apply tilak or sport any object that would represent their religion. Do you know the reason extended for the issuance of such a diktat by the District Collector Shri.K. Nandakumar?

“Since the students come to school sporting religious symbols, quarrels ensue and hence students have been sent to Reformation Schools. Policemen in Mufti who have been keeping watch had reportedly stated that the raison d’etre behind the occurrence of these quarrels are religious symbols and listed the schools where such incidents occurred”, continued Ms. Zarina Lotus.

In connection with this, an e-mail was dispatched to Shri. K. Nanda Kumar on 22.01.2014, Wednesday and there has been no reply thus far. When attempts were made to get in touch with Shri. Dharman, the personal assistant of the District Collector, he stated that since he was busy, he may be contacted later – so saying he disconnected the line. When we tried to contact him again, he did not attend the call. The actions of the District Collector raises certain pertinent questions.

  • If there is no protection for the students sporting religious symbols, then, has Ramanathapuram become Afghanistan?
  • Speaking about religious symbols, even skull caps and purdah would come under the ambit. On the contrary, why did the District Collector not advise against the removal of them?
  • Sporting of religious symbols is a fundamental right. Who gave the District Collector the license to snatch this right?
  • Which are the schools where clashes occurred on the basis of sporting of religious symbols?
  • Who instigated these? And who were the students sent to the Reformation Schools?
  • What was the action taken to prevent their occurrence in the schools where such a situation is prevailing? And are there any teachers who are associated with these occurrences?
  • If we construe the action of the District Collector to be an admittance of the worst and precarious nature of situation prevalent in Ramanathapuram, then what action Shri. K. Nanda Kumar has taken against those indulging in religious extremism and those who instigate such acts?
  • Is he admitting to the fact that he would not be able to give protection to Hindus of Ramanathapuram District?
  • To stop clashes will Shri. K. Nanda Kumar order the snapping of mangal sutra of the Hindu women?

Is Ramanathapuram in such a dangerous condition, where the law of the Taliban which rules the roost in countries like Pakistan and Afghanistan is being implemented? The Government machinery which is duty bound to stop acts of terror is caving to Jihadi demands.

  • Ban on beating of drums in Amman Temples.
  • Changing of routes traditionally adopted by Temple processions.
  • Filing of a case against Hindus, who complained about the slaying of a cow by certain Moslems near a temple at a village called Azhagan kulam.
  • No action against those who broke the memorial pillar of Swami Vivekananda.
  • Punitive action was not taken against those who hoisted the national flag tied to slippers in the village of Pudhumadam.
  • Boards announcing ban on non Moslems entering the village and those banning playing of songs by vehicles on public roads have neither been prevented nor removed.
  • No action was taken against those fundamentalist Moslems, belonging to the area and other states who underwent arms training at Periyapatnam.

With these as background, when one views the severing of protection amulets/threads/dollar chains and erasing of Tilak on the foreheads of Hindu children of the government aided Muhammadiya Higher Secondary School at Sitharkottai, it only makes the fact evident that Ramanathapuram is fast turning into a mini Kashmir. The painful fact in this whole episode is that the District Administration responsible for the prevention of separatist acts is supportive of the very same separatist forces!

The governments, both at the Centre and the State have to wake up to the dangerous conditions prevailing in the district of Ramanathapuram and take steps on a war footing to save it from separatist and fundamentalist forces. Hindus worldwide should raise their voice against the injustice being meted out to the Hindus of the district of Ramanathapuram, Tamil Nadu.

By Gauthaman BR

List of temples converted into Mosques in Karnataka and Andhra Pradesh

“Indian history for the last 50 years or so has been the preserve of historians who were Marxists by conviction and who had come to occupy positions of influence in India’s elite Universities. These historians have callously distorted past events and interpreted history to suit their political agenda. Their efforts were not an honest attempt at history writing but a warped exercise in social engineering. Nowhere is this as evident as in the case of the temple desecrations that occurred during the Muslim invasion of India. Opponents (even when evidence was forthcoming) were dubbed as fundamentalists and their views effectively suppressed.

John Keay, a British historian, in his recent book India had this to say about Mahmud of Ghazni’s destruction of the Somnath Temple: “But what rankled even more than the loot and the appalling death toll was the satisfaction that Mahmud took in destroying the great gilded lingam. After stripping it of its gold, he personally laid into it with his sword. The bits were then sent back to Ghazni and incorporated into the steps of its new Jami Masjid, there to be humiliatingly trampled and perpetually defiled by the feet of the Muslim faithful.”

Khuswant Singh in his book We Indians avers: “Mahmud of Ghazni was only the first of a long line of Muslim idol-breakers. His example was followed by Mongols, Turks and Persians. They killed and destroyed in the name of Islam. Not a single Buddhist, Jain or Hindu temple in northern India escaped their iconoclastic zeal. Some temples were converted to mosques; idols and figurines had their noses, breasts or limbs lopped off; paintings were charred beyond recognition.”Read more…




Hindu Temples converted to mosque in Karnataka

A Preliminary Survey of some of the Hindu temples that were converted to mosques and muslim monuments in Karnataka is given here. Many such muslim construction have used the materials of the Hindu temple after it was destroyed by the muslims. This shows the true nature of the religion Islam.
Some of the districts have been renamed or newly created. Some places which was under one district is now in another district. Those who read this can point out errors if any.

I. Bangalore District.
1. Dodda-Ballapur, Dargh of Muhiu’d-Dn Chisht of Ajodhan (d. 1700). Temple materials used.
2. Hoskot
(i) Dargh of Saball Shib. Temple site.
(ii) Dargh of Qsim Shib. Converted temple.

II. Belgaum District.
1. Belgaum
(i) Masjid-i-Safa in the Fort (1519). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid (1585-86). Temple site.
(iii) Mazr of Badru’d-Dn Shh in the Fort (1351-52). Temple site.
2. Gokak, Masjid. Temple site.
3. Hukeri
(i) Mn Sahib-k-Dargh (1567-68). Temple site.
(ii) Kl Masjid (1584). Temple materials used.
4. Kudachi
(i) Dargh of Makhdm Shh Wal. Temple site.
(ii) Mazr of Shykh Muhammad Sirju’d-Dn Prdd. Temple site.
5. Madbhavi, Masjid. Å iva Temple materials used.
6. Raibag, Jmi’ Masjid. Temple site,
7. Sampgaon, Masjid. Temple site.

III. Bellary District.
1. Bellary, Masjid built by Tp Sultn (1789-90). Temple site.
2. Hampi, Masjid and Idgh in the ruins of Vijayanagar. Temple materials used.
3. Hospet, Masjid in Bazar Street built by Tp Sultn (1795-96). Temple site.
4. Huvinhadgalli, Fort. Temple materials used.
5. Kanchagarabelgallu, Dargh of Husain Shh. Temple site.
6. Kudtani, Dargh. Durgevara Temple materials used.
7. Sandur, Jmi’ Masjid. Temple site.
8. Siruguppa, Ld Khn Masjid (1674). Temple site.
9. Sultanpuram, Masjid on the rock. Temple site.

IV. Bidar District.
1. Bidar, Ancient Hindu city transformed into a Muslim capital. The following monuments stand on temple sites and/or temple materials have been used in their construction:
(i) Sol Khamb Masjid (1326-27).
(ii) Jmi’ Masjid of the Bahmans.
(iii) Mukhtr Khn-k-Masjid (1671).
(iv) Kl Masjid (1694).
(v) Masjid west of Kl Masjid (1697-98).
(vi) Farrah-Bgh Masjid, 3 km outside the city (1671).
(vii) Dargh of Hazrat Khallu’llh at Ashtr (1440).
(viii) Dargh of Shh Shamsu’d-Dn Muhammad Qdir known as Multn Pdshh.
(ix) Dargh of Shh Waliu’llh-al-Husain.
(x) Dargh of Shh Zainu’l-Dn Ganj Nishn.
(xi) Dargh and Masjid of Mahbb Subhn.
(xii) Mazr of Ahmad Shh Wal at Ashtr (1436).
(xiii) Mazr of Shh Abdul Azz (1484).
(xiv) Takht Mahal.
(xv) Gagan Mahal.
(xvi) Madrasa of Mahmd Gawn.
2. Chandpur, Masjid (1673-74). Temple site.
3. Chillergi, Jmi’ Masjid (1381). Temple site.
4. Kalyani, Capital of the Later Chlukyas. All their temples were either demolished or converted into mosques.
(i) Jmi’ Masjid (1323). Temple site.
(ii) Masjid (1406). Temple site.
(iii) Masjid in Mahalla Shahpur (1586-87). Temple site.
(iv) Dargh of Maulna Yqb. Temple site.
(v) Dargh of Sayyid Pr Psh. Temple site.
(vi) Fort Walls and Towers. Temple materials used.
(vii) Nawb’s Bungalow. Temple materials used.
5. Kohir
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Darghs of two Muslim saints. Temple sites.
6. Shahpur, Masjid (1586-87). Temple site.
7. Udbal, Jmi’ Masjid (1661-62). Temple site.

V. Bijapur District.
1. Afzalpur, Mahal Masjid. Trikta Temple materials used.
2. Badami, Second Gateway of the Hill Fort. Vishnu Temple materials
3. Bekkunal, Dargh outside the village. Temple materials used.
4. Bijapur, Ancient Hindu city transformed into a Muslim capital. The
following monuments are built on temple sites and/or temple materials
have been used in their construction:
(i) Jmi’ Masjid (1498-99).
(ii) Karmu’d-Dn-k-Masjid in the rk (1320-21).
(iii) ChhoT Masjid on way to Mangoli Gate.
(iv) Khwja Sambal-k-Masjid (1522-13).
(v) Makka Masjid.
(vi) AnD Masjid.
(vii) Zangr Masjid.
(viii) Bukhr Masjid (1536-37).
(ix) Dakhn Idgah (1538-39).
(x) Masjid and Rauza of Ibrhm II Adil Shh (1626).
(xi) Gol Gumbaz or the Rauza of Muhammad Adil Shh.
(xii) JoD-Gumbad.
(xiii) Nau-Gumbad.
(xiv) Dargh of Shh Ms Qdiri.
(xv) Gagan Mahal.
(xvi) Mihtar Mahal.
(xvii) Asar Mahal.
(xvii) Anand Mahal and Masjid (1495).
(xviii) St Manzil.
(xix) rk or citadel.
(xx) Mazr of Pr Ma’bar Khandyat.
(xxi) Mazr of Pr Jumn.
(xxii) Dargh of Shh Mrnji Shamsu’l-Haq Chisht on Shahpur Hill.
5. Hadginhali, Dargh. Temple materials used.
6. Horti, Masjid. Temple materials used.
7. Inglesvara, Muhiu’d-Dn Shib-k-Masjid. Munip Samdhi materials used.
8. Jirankalgi, Masjid. Temple materials used.
9. Kalleeri, Masjid near the village Chawdi. Keavadeva Temple materials used.
10. Mamdapur
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Mazr of Kaml Shib. Temple site.
(iii) Mazr of Sadle Shib of Makka. Temple site.
11. Naltvad, Masjid (1315). Temple materials used.
12. Pirapur, Dargh. Temple site.
13. Salvadigi, Masjid. Temple materials used.
14. Sarur, Masjid. Temple materials used.
15. Segaon, Dargh. Temple site.
16. Takli, Masjid. Temple materials used.
17. Talikota
(i) Jmi’ Masjid. Jain Temple materials used.
(ii) PNch Pr-k-Masjid and Ganji-i-Shahdn. Temple site.
18. Utagi, Masjid (1323). Temple site.

VI. Chickmanglur District.
Baba Budan, Mazr of Dd Hayt Mr Qalandar. Datttreya Temple site.

VII. Chitaldurg District.
Harihar, Masjid on top of Harhareshvara Temple.

VIII. Dharwad District.
1. Alnavar, Jmi’ Masjid. Jain Temple materials used.
2. Bankapur
(i) Masjid (1538-39). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid (1602-03). Temple site.
(iii) Graveyard with a Masjid. Temple site.
(iv) Dongar-k-Masjid. Temple site.
(v) Dargh of Shh Alu’d-Dn-Qdir. Temple site.
(vi) Fort (1590-91). Temple materials used,
3. Balur, Masjid. Temple materials used.
4. Dambal, Mazr of Shh Abdu’llh Wal. Temple materials used.
5. Dandapur, Jmi’ Masjid. Temple materials used.
6. Dharwad, Masjid on Mailarling Hill. Converted Jain Temple.
7. Hangal
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Masjid in the Fort. Temple site.
8. Hubli, 17 Masjids built by Aurangzeb in 1675 and after Temple sites.
9. Hulgur
(i) Dargh of Sayyid Shh Qdir. Temple site.
(ii) Masjid near the above Dargh. Temple site.
10. Lakshmeshwar, Kl Masjid. Temple site.
11. Misrikot, Jmi’ Masjid (1585-86). Temple site.
12. Mogha, Jmi’ Masjid. dityadeva Temple materials used.
13. Ranebennur, Qal, Masjid (1742). Temple site.
14. Savanur
(i) Jmi’ Masjid reconstructed in 1847-48. Temple site.
(ii) Dargh of Khairu’llh Shh Bdshh. Temple site.
(iii) Dargh and Masjid of Shh Kaml. Temple site.

IX. Gulbarga District.
1. Chincholi, Dargh. Temple site.
2. Dornhalli, Masjid. Temple site.
3. Firozabad
(i) Jmi’ Masjid (1406). Temple site.
(ii) Dargh of Shh Khalfatu’r-Rahmn Qdir (d. 1421). Temple site.
4. Gobur, Dargh. Ratnarya Jinlaya Temple materials used.
5. Gogi
(i) Araba’a Masjid (1338). Temple site.
(ii) Dargh of Pr Chand, Husain (1454). Temple site.
(iii) Chill of Shh Habbu’llh (1535-36). Temple site.
6. Gulbarga, Ancient Hindu city converted into a Muslim capital and the following among other monuments built on temple sites and/or with temple materials:
(i) Kaln Masjid in Mahalla Mominpura (1373).
(ii) Masjid in Shah Bazar (1379).
(iii) Jmi’ Masjid in the Fort (1367).
(iv) Masjid-i-Langar in the Mazr of Hj Zaida.
(v) Masjid near the Farman Talab (1353-54).
(vi) Dargh of Sayyid Muhammad Husain Band, Nawz Ges Darz Chisht,disciple of Shykh Nasru’d-Dn Mahmd ChrAgh-i-Dihl.
(vii) Mazr of Shykh Muhammad Sirju’d-Dn Junaid.
(viii) Mazr of Hj Zaida of Maragh (1434)
(ix) Mazr of Sayyid Husainu’d-Dn Tigh-i-Barhna (naked sword).
(x) Fort Walls and Gates.
7. Gulsharam, Dargh and Masjid of Shh Jall Husain (1553). Temple site.
8. Malkhed, Dargh of Sayyid Ja’far Husain in the Fort. Temple site.
9. Sagar
(i) Dargh of Sf Sarmast Chisht, disciple of Nzmu’d-Dn Awlya of Delhi. Temple site.
(ii) Dargh of Munawwar Bdshh. Temple site.
(iii) shur Khna Masjid (1390-91). Temple site.
(iv) Fort (1411-12). Temple materials used.
10. Seram, Jmi’ Masjid. Temple materials used.
11. Shah Bazar, Jmi’ Masjid. Temple site.
12. Shahpur
(i) Dargh of Ms Qdir (1667-68). Temple site.
(ii) Dargh of Muhammad Qdir (1627). Temple site.
(iii) Dargh of IbrAhIm Qdir. Temple site.
13. Yadgir
(i) Afthn Masjid (1573). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid. Temple site.

X. Kolar District.
1. Mulbagal, Dargh of Hyder Wal. Temple site.
2. Nandi, Masjid east of the village. Temple site.

XI. Mandya District.
1. Pandavapur, Masjid-i-Ala. Temple site.
2. Srirangapatnam, Jmi’ Masjid built by Tp Sultn (1787). Stands on the site of the janeya Temple.

XII. Mysore District.
Tonnur, Mazr said to be that of Sayyid Slr Mas’d (1358). Temple materials used.

XIII. North Kanara District.
1. Bhatkal, Jmi’ Masjid (1447-48). Temple site.
2. Haliyal, Masjid in the Fort. Temple materials used.

XIV. Raichur District.
1. Jaladurga, Dargh of Muhammad Sarwar. Temple site.
2. Kallur, Two Masjids. Temple sites.
3. Koppal
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) AraboMasjid. Temple site.
(iii) Dargh of Sailn Psh. Temple site.




The List of Hindu Temples converted to mosque in AP

A Preliminary Survey of some of the Hindu temples that were converted to mosques and muslim monuments in Andhra Pradesh is given here. Many such muslim construction have used the materials of the Hindu temple after it was destroyed by the muslims. This shows the true nature of the eligion Islam.
Some of the districts have been renamed or newly created. Some places which was under one district is now in another district. Those who read this can point out errors if any.

I. Adilabad District.
Mahur, Masjid in the Fort on the hill. Temple site.

II. Anantpur District.
1. Gooty, Gateway to the Hill Fort. Temple materials used.
2. Kadiri, Jmi’ Masjid. Temple site.
3. Konakondla, Masjid in the bazar. Temple materials used.
4. Penukonda
(i) Fort. Temple materials used.
(ii) Masjid in the Fort. Converted Temple.
(iii) Sher Khn’s Masjid (1546).38 Converted Temple.
(iv) Dargh of Babayya. Converted ÃŽvara Temple.
(v) Jmi’ Masjid (1664-65). Temple site.
(xi) Dargh of Shh Fakbru’d-Dn (1293-94). Temple site.
5. Tadpatri
(i) Jmi’ Masjid (1695-96). Temple site.
(ii) Idgh completed in 1725-26. Temple site.
6. Thummala, Masjid (1674-75). Temple site.

III. Cuddapah District
1. Cuddapah
(i) Bhp Shib-k-Masjid (1692). Temple site.
(ii) Idgh (1717-18). Temple site.
(iii) Bahdur Khn-k-Masjid (1722-23). Temple site.
(iv) Dargh of Shh Amnu’d-Dn Ges Darz (1736-37). Temple site.
2. Duvvuru, Masjid. Temple site.
3. Gandikot, Jmi’ Masjid (1690-91). Temple site.
4. Gangapuru, Masjid. Temple site.
5. Gundlakunta, Dastgr Dargh. Temple site.
6. Gurrumkonda, Fort and several other Muslim buildings. Temple materials used.
7. Jammalmaduguu, Jmi’ Masjid (1794-95). Temple site.
8. Jangalapalle, Dargh of Dastgr Swm. Converted Jangam temple.
9. Siddhavatam
(i) Qutb Shh Masjid (restored in 1808). Temple materials use.
(ii) Jmi’ Masjid (1701). Temple materials used.
(iii) Dargh of Bismillh Khn Qdir. Temple materials used.
(iv) Fort and Gateways. Temple materials used.
(v) Chowk-k-Masjid. Temple site.
10. Vutukuru
(i) Masjid at Naligoto. Temple site.
(ii) Masjid at Puttumiyyapeta. Temple site.
IV. East Godavari District.
Bikkavolu, Masjid. Temple materials used.

V. Guntur District.
1. Nizampatnam, Dargh of Shh Haidr (1609). Temple site
2. Vinukonda, Jmi’ Masjid (1640-41). Temple site.

VI. Hyderabad District.
1. Chikalgoda, Masjid (1610). Temple site.
2. Dargah, Dargh of Shh Wal (1601-02). Temple site.
3. Golconda
(i) Jmi’ Masjid on Bl Hissr. Temple site.
(ii) Trmat Masjid. Temple site.
4. Hyderabad
(i) Dargh of Shh Ms Qdir. Temple site.
(ii) Masjid on the Pirulkonda Hill (1690). Temple site.
(iii) Tol Masjid (1671). Temple materials used.
(iv) Dargh of Min Mishk (d. 1680). Temple site.
(v) Dargh of Mu’min Chup in Aliybd (1322-23). Temple site.
(vi) Hj Kaml-k-Masjid (1657). Temple site.
(vii) Begum Masjid (1593). Temple site.
(viii) Dargh of Islm Khn Naqshband. Temple site.
(ix) Dargh of Shh D’d (1369-70). Temple site.
(x) Jmi’ Masjid (1597). Temple site.
4. Maisaram, Masjid built by Aurangzeb from materials of 200 temples demolished after the fall of Golconda.
5. Secunderabad, Qadam RasUl. Temple site.
6. Sheikhpet
(i) Shaikh-k-Masjid (1633-34). Temple site.
(ii) SariwAl Masjid (1678-79). Temple tite.

VII. Karimnagar District.
1. Dharampuri, Masjid (1693). TrikTa Temple site.
2. Elangdal
(i) Mansr Khn-k-Masjid (1525). Temple site.
(ii) Alamgr Masjid (1696). Temple site.
3. Kalesyaram, lamgr Masjid. Temple site.
4. Sonipet, lamgr Masjid. Temple site.
5. Vemalvada, Mazr of a Muslim saint. Temple site.

VIII. Krishna District.
1. Gudimetta, Masjid in the Fort, Temple materials used.
2. Guduru, Jmi’ Masjid (1497). Temple materials used.
3. Gundur, Jmi’ Masjid. Converted temple.
4. Kondapalli
(i) Masjid built in 1482 on the site of a temple after Muhammad Shh BahmanI had slaughtered the Brahmin priests on the advice of Mahmd Gawn, the great Bahman Prime Minister, who exhorted the sultan to become a Ghz by means of this pious performance.
(ii) Mazr of Shh Abdul Razzq. Temple site.
5. Kondavidu
(i) Masjid (1337). Temple materials used.
(ii) Dargh of Barandaula. Temple materials used.
(iii) Qadam Sharf of dam. Converted temple.
6. Machhlipatnam
(i) Jmi’ Masjid. Temple site.
(ii) Idgh. Temple site.
7. Nandigram, Jmi’ Masjid. Temple site.
8. Pedana, Iama’il-k-Masjid. Temple site.
9. Rajkonda, Masjid (1484). Temple site.
10. Tengda, Masjid. Temple site.
11. Turkpalem, Dargh of Ghlib Shahd. Temple site.
12. Vadpaili, Masjid near NarsiMhaswmn Temple. Temple materials used.
13. Vijaywada, Jmi’ Masjid. Temple site.

IX. Kurnool District.
1. Adoni
(i) Jmi’ Masjid (1668-69). Materials of several temples used.
(ii) Masjid on the Hill. Temple materials used.
(iii) Fort (1676-77). Temple materials used.
2. Cumbum
(i) Jmi’ Masjid (1649). Temple site.
(ii) Gachinl Masjid (1729-30). Temple site.
3. Havli, Jmi’ Masjid. Temple materials used.
4. Karimuddula, Dargh. Akkadevi Temple materials used.
5. Kottakot, Jmi’ Masjid (1501). Temple site.
6. Kurnool
(i) Pr Shib-k-Gumbad (1637-38). Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid (1667). Temple site.
(iii) Ll Masjid (1738-39). Temple site.
7. Pasupala, Kaln Masjid. Temple site.
8. Sanjanmala, Masjid. Temple sites.
9. Siddheswaram, Ashurkhna. Temple materials used.
10. Yadavalli, Mazr and Masjid. Temple sites.
11. Zuhrapur, Dargh of Qdir Shh Bukhr. Temple site.

X. Mahbubnagar District.
1. Alampur, Qal-k-Masjid. Temple materials used.
2. Jatprole, Dargh of Sayyid Shh Darwish. Temple materials used.
3. Kodangal
(i) Dargh of Hazrat Nizmu’d-DIn. Temple site.
(ii) Jmi’ Masjid. Temple site.
4. Kundurg, Jmi’ Masjid (1470-71). Temple site.
5. Pargi, Jmi’ Masjid (1460). Temple site.
6. Somasila, Dargh of Kamlu’d-Dn Baba (1642-43) Temple site.
XI. Medak District.
1. Andol, Old Masjid. Temple site.
2. Komatur, Old Masjid. Temple site.
3. Medak
(i) Masjid near Mubrak Mahal (1641). Vishnu Temple site.
(ii) Fort, Temple materials used.
4. Palat, Masjid. Temple site.
5. Patancheru
(i) Jmi’ Masjid. Temple materials used.
(ii) Dargh of Shykh Ibrhm known as Makhdmji (1583). Temple site.
(iii) Ashrufkhna. Temple site.
(iv) Fort (1698). Temple materials used.

XII. Nalgonda District.
1. Devarkonda
(i) Qutb Shh Masjid. Temple materials used.
(ii) Dargh of Sharfu’d-Din (1579). Temple site.
(iii) Dargh of Qdir Shh Wal (1591). Temple site.
2. Ghazinagar, Masjid (1576-77). Temple site.
3. Nalgonda
(i) Garh Masjid. Temple site.
(ii) Dargh of Shh Latf. Temple site.
(iii) Qutb Shh Masjid (Renovated in 1897). Temple site.
4. Pangal, lamgr Masjid. Temple site.

XIII. Nellore District.
1. Kandukuru, Four Masjids. Temple sites.
2. Nellore, Dargh named Dargmitt. Akkaslvara Temple materials used.
3. Podile, Dargh. Temple site.
4. Udayagiri
(i) Jmi’ Masjid (1642-43). Temple materials used.
(ii) Chhot Masjid (1650-51). Temple materials used.
(iii) Fort. Temple materials used.

XIV. Nizambad District.
1. Balkonda
(i) Patthar-k-Masjid. Temple site.
(ii) Idgh. Temple site.
2. Bodhan
(i) Deval Masjid. Converted Jain temple.
(ii) Patthar-k-Masjid. Temple site.
(iii) lamgr Masjid (1654-55). Temple site.
3. Dudki, Ashrufkhna. Temple materials used.
4. Fathullapur, Mu’askar Masjid (1605-06). Temple site.

XV. Osmanabad District.
Ausa, Jmi’ Masjid (1680-81). Temple site.
XVI. Rangareddy District.
Maheshwar, Masjid (1687). Madanna Pandit’s Temple site.
XVII. Srikakulam District
1. Icchapuram, Several Masjids. Temple sites.
2. Kalingapatnam, DargAh of Sayyid Muhammad Madn Awliy (1619-20). Temple materials used.
3. Srikakulam
(i) Jmi’ Masjid (1641- 42). Temple site.

(ii) Dargh of Bande Shh Wal (1641- 42). Temple site.

(iii) Atharwl Masjid (1671-72). Temple site.
(iv) Dargh of Burhnu’d-Dn Awliy. Temple site.

XVIII. Vishakhapatnam District.
1. Jayanagaram, Dargh. Temple site.
2. Vishakhapatnam, Dargh of Shh Madn. Temple site.
XIX. Warangal District.
Zafargarh, Jmi’ Masjid. Temple site.

XX. West Godavari District.
1. Eluru
(i) Fort. Temple materials used.
(ii) Sawi Masjid. Converted temple.
(iii) Qzi’s House. Somevara Temple materials used.
2. Nidavolu, Masjid. Mahdeva Temple materials used.
3. Rajamundri, Jmi’ Masjid (1324). Converted VeNugoplaswmin Temple.

வடக்கு பகவதிபுரம் தந்த பாடம் – தமிழ்செல்வன்



கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பு உள்ள கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில், இரண்டு ஹிந்து கோவில்களுக்கு அருகில், வேண்டுமென்றே ஒரு சர்ச்சை கட்ட நினைத்து, அதுவும் சட்டத்திற்கு விரோதமாக, அதை சாதித்தும் காட்டிய ஒரு கும்பலை எதிர்த்து வெற்றி பெறுவது என்பது சாதாரணமான காரியம் அல்ல. அதை சாதித்துக் காட்டியுள்ளனர் வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்கள். அவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தவர் நாகர்கோவில் வழக்கறிஞர் திரு.பாலகிருஷ்ணன் அவர்கள்.

வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்கள் 25 ஆண்டுகள் தொடர்ந்துபோராடி, ஹிந்துக்கள் ஒற்றுமையுடன் செயல்படும் ஒரு இடத்தில், அன்னிய சக்திகள் எவ்வளவு அரசியல் பலமும் பணபலமும் கொண்டிருந்தாலும், தோற்றுத்தான் போகும் என்று செயலில் காட்டிவிட்டனர்.

மொத்த பரப்பளவு: 1672 சதுர கிலோ மீட்டர்; மொத்த ஜனத்தொகை: 16, 76,034; ஹிந்துக்கள்: 8,59,307; கிறிஸ்தவர்கள்: 7,45,406; இது 2001-ல் எடுக்கப்பட்ட எண்ணிக்கை. தற்போது கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவர்கள் 6 லக்ஷமும் பிராடஸ்டண்ட் கிறிஸ்தவர்கள் 2 லக்ஷமும் மற்ற கிறிஸ்தவ பிரிவினர் கொஞ்சமும் இருப்பதாகத் தெரிகின்றது. கத்தோலிக்கப் பிரிவில் மட்டும் 200 வட்டாரங்களும் 200 பங்குகளும் 10,000 அன்பியங்களும் இயங்குகின்றன. சி.எஸ்.ஐ (C.S.I) சர்ச்சுகள் மட்டுமே 1500க்கும் அதிகமாக இருக்கின்றன. அதாவது மொத்த பரப்பளவே 1672 சதுர கிலோமீட்டர்தான். இந்தச் சிறிய நிலப்பரப்பில்தான் எத்தனை சர்ச்சுகள்!

ஆம். கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தைப் பற்றித்தான் சொல்கிறேன். ஹிந்துக்கள் இங்கே சிறுபான்மையினராக ஆகிவிட்டார்கள். இருக்கின்ற சர்ச்சுகள் போதாது என்பது போல் பெந்தகோஸ்தே சர்ச்சுகள் வேறு காளான்களென முளைக்கின்றன. அவை போதாதென்று சால்வேஷன் ஆர்மி என்கிற அமைப்பு வேறு. இன்னும் கன்னாபின்னாவென்று ஏகப்பட்ட அமைப்புகள், என்.ஜி.ஓ.க்கள். இவர்களுக்கு நிலத்தை வாங்கிப்போட்டு சர்ச்சு கட்டுவதும் மதமாற்றத்தில் ஈடுபடுவதும் குடிசைத்தொழில்.

இப்பேர்பட்ட கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பு உள்ள மாவட்டத்தில், இரண்டு ஹிந்து கோவில்களுக்கு அருகில், வேண்டுமென்றே ஒரு சர்ச்சை கட்ட நினைத்து, அதுவும் சட்டத்திற்கு விரோதமாக, அதை சாதித்தும் காட்டிய ஒரு கும்பலை எதிர்த்து வெற்றி பெறுவது என்பது சாதாரணமான காரியம் அல்ல. அதை சாதித்துக் காட்டியுள்ளனர் வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்கள். அவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தவர் நாகர்கோவில் வழக்கறிஞர் திரு.பாலகிருஷ்ணன் அவர்கள்.

வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்களின் போராட்டம் இன்று நேற்று நடந்ததல்ல. 25 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து போராடியிருக்கிறார்கள். கிடைத்த வெற்றியும் நாகர்கோவில் நீதிமன்ற அளவில்தான். கிறிஸ்தவர் பக்கம் உயர்நீதிமன்றத்திற்கும், அதில் தோற்றால் உச்சநீதிமன்றத்திற்கும் கண்டிப்பாக வழக்கை எடுத்துச் செல்வர். அதற்கான அரசியல் பலமும் பணபலமும் அவர்களிடம் ஏராளமாக இருக்கின்றது.

வடக்கு பகவதிபுரம் வழக்கு
வடக்கு பகவதிபுரம் கிராமத்தில் மொத்தம் 300 பேர் கொண்ட 70 ஹிந்து குடும்பங்களும், 50 பேர் கொண்ட 21 கிறிஸ்தவ குடும்பங்களும் இருக்கின்றன. கிராமத்தில் ஒரு பிள்ளையார் கோவிலும் ஒரு முத்தாரம்மன் கோவிலும் உள்ளன. ஊரிலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்குள் ஒரு சர்ச்சும் உள்ளது. இது போதாதென்று இந்த இரு கோவில்களுக்கும் அருகே ஒரு சர்ச்சைக் கட்ட முயன்று, தங்களுடைய அரசியல் பலம், பணபலம் அனைத்தையும் பயன்படுத்தி வெற்றியும் அடைந்தனர் கிறிஸ்தவர்கள்.

மண்டைக்காடு கலவரத்திற்குப் பிறகு அமைக்கப்பட்ட நீதிபதி வேணுகோபால் விசாரணை ஆணையத்தின் அறிக்கையில் உள்ள பரிந்துரைப்படி, ஒரு வழிபாட்டு தலத்திலிருந்து 1 கிலோமீட்டருக்குள் மற்றொரு மதத்தினரின் வழிபாட்டுத் தலம் அமைக்கப்படக் கூடாது. மேலும், ஒரு வழிபாட்டுத்தலம் அமைக்க மாவட்ட ஆட்சியரின் அனுமதியும் முன்பே பெறவேண்டும். ஆனால் இந்த இரண்டு விதிகளையும் மீறி, வெறும் பஞ்சாயத்தாரின் அனுமதியை மட்டும் பெற்றுக்கொண்டு கிறிஸ்தவர்கள் இரண்டு கோவில்களுக்கும் அருகே, சுமார் 214 மீட்டர் தொலைவில், சர்ச்சைக் கட்டி முடித்தனர்.

இதை எதிர்த்து 25 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து போராடிய ஹிந்துக்களின் நியாயமான வழக்கைப் பரிசீலித்து, நாகர்கோவில் நீதிமன்றம் (Sub-Court) சர்ச்சு சட்டவிரோதமாகக் கட்டப்பட்டது என்றும் அதை நீக்க வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பின் வரலாறு
வடக்கு பகவதிபுரம் பிரச்சனையை ஒரு தனிப்பட்ட வழக்காக மட்டும் பார்க்கக்கூடாது. அதன் பின்னணியில் இருக்கும் கிறிஸ்தவ சர்ச்சின் நோக்கங்களையும், அந்நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்கான அவர்களுடைய செயல்பாடுகளையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால், கன்னியாகுமரியில் கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பின் வரலாறு நம் முகத்தில் அறையும்.

1960-களில் இந்தியப் பெருங்கடலில் கன்யாகுமரி கடற்கரையருகே சுவாமி விவேகானந்தர் தவமிருந்த பாறையின் மீது அவருக்கு ஒரு நினைவு மண்டபம் எழுப்ப ஹிந்துக்கள் திட்டமிட்டு செயல்படத் தொடங்கினர். அப்போது (1963) அதைப் பொறுக்கமாட்டாத சர்ச்சு நிறுவனம் கடலோர கிறிஸ்தவ மீனவர்களைத் தூண்டிவிட்டு அப்பாறையில் ஒரு சிலுவையை நட்டுவைத்து ஹிந்துக்களின் திட்டத்தை முறியடிக்க நினைத்தது. ஆனால் ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர் உயர்திரு ஏக்நாத் ரானடே அவர்களின் தீவிர முயற்சியால் சுவாமி விவேகான்ந்தருக்கு நினைவு மண்டபம் வெற்றிகரமாக எழும்பியது.

ஆயினும் கிறிஸ்தவர்கள் பிரச்சனைகள் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தனர். சுவாமிஜியின் நினைவு மண்டபத்திற்குச் செல்ல விவேகனந்தா கேந்திரா நடத்தி வந்த படகுச் சேவையை கிறிஸ்தவ மீனவர் 1975-ல் தடுத்து நிறுத்தினர். அப்போது அவர்களை கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, தமிழக அரசு படகுச் சேவையை தான் கையகப்படுத்திக்கொண்டது.

திராவிட முன்னேற்றக்கழக அரசு ஹிந்துக்களுக்கு ஆதரவாக இல்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்ட கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் தங்கள் ஆக்கிரமிப்பு வேலைகளைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டனர். ஹிந்துக் கோவில்களைத் தாக்குவதும், ஹிந்து திருவிழாக்களை நடத்தவிடாமல் செய்வதும் தொடர்கதையாகிப் போயின.

மண்டைக்காடு கலவரம்
பிப்ரவரி 28 1982-ல் மண்டைக்காடு பகவதி அம்மன் கோவிலின் மாசி திருவிழா விழாவின்போது அதை நடத்தவிடாமல் தடுத்தனர் கிறிஸ்தவர்கள். பக்கத்தில் உள்ள சகாய மாதா சர்ச்சில் கூம்பு ஒலிபெருக்கிகளில் கிறிஸ்தவ பாடல்களை பெரிதாக அலற வைத்தனர். கோவில் திருவிழாக்களுக்கு வந்திருந்த ஹிந்துப் பெண்களின் மீது பாலியல் பலாத்காரம் செய்தனர். அதைத் தொடர்ந்து மாவட்டம் முழுவதும் மதத் துவேஷம் தீயெனப் பற்றிக்கொண்டது. மண்டைக்காடு கலவரம் வெடித்து இரண்டு இடங்களில் காவல்துறையினர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர்.

அதனைத் தொடர்ந்து, தமிழக அரசு நீதியரசர் பி.வேணுகோபால் அவர்கள் தலைமையில் ஒரு விசாரணை ஆணையத்தை நியமித்தது. ஆணையமும் தன்னுடைய அறிக்கையை அரசுக்கு சமிர்ப்பிக்க, அரசு செப்டம்பர் 21, 1985 அன்று அதை ஏற்றுக்கொண்டது. பின்னர், வேணுகோபால் ஆணையத்தின் பரிந்துரைகள் செயல்படுத்தப்படும் என்று தமிழக அரசு 9.4.1986 அன்று அரசாணை (எண்: 916) வெளியிட்டது. அந்த ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளில் மிகவும் முக்கியமான க்ஷரத்து என்னவென்றால், கனியாகுமரி மாவட்டத்தில் உடனடியாக மதமாற்றத் தடைச் சட்டம் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதுதான். ஆனால் தொடர்ந்து ஆட்சியில் இருந்த திராவிடக் கட்சிகள் வேணுகோபால் ஆணையத்தின் பரிதுரைகளையும், அரசாணையையும் உடைப்பில் போட்டுவிட்டன.

அராஜக ஆக்கிரமிப்புகள்
திராவிட அரசுகள் கண்களை மூடிக்கொண்டதால் கிறிஸ்தவ நிறுவன்ங்களின் அராஜகச் செயல்கள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டன.

1986-ல் சுங்கங்கடை பொன்மலை சாஸ்தா (Golden Mount of Lord Aiyappa) எனும் தலத்தை முழுமையாகக் கையகப்படுத்திய கத்தோலிக்க பாதிரி, அந்தத் தலத்தை புனித சேவியர் மலையாக (Mount St.Xavier) மாற்றினார்.
காளிமலையின் (Mt.Kaali) ஒரு பக்கத்தை ஆக்கிரமித்து அதில் சிலுவையை நட்டு, குருசுமலை (Mt.Cross) என்று பெயர் மாற்றினர்.
திருவிதாங்கோடு பெரிய நாயகி அம்மன் கோவில் “பெரியநாயகி கன்னி மேரி சர்ச்” என்று மாற்றப்பட்டது.
எட்டமடை அங்காளீஸ்வரி கோவிலின் சுறுச்சுவரை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி அந்த நிலப்பரப்பை எட்டமடை ரோமன் கத்தோலிக்க சர்ச்சு ஆக்கிரமித்தது.
மாவட்டம் முழுவதையும் ஆக்கிரமித்த கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள், ஆக்கிரமிப்பின் உச்சக்கட்டமாக, ஒரு கட்டத்தில், ஹிந்துக்களின் கண்கண்ட தெய்வமான பார்வதி தேவி அவதரித்த கன்னியாகுமரியை “கன்னிமேரி” மாவட்டம் என்று பெயர் மாற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வைத்தனர். ஆயினும் ஹிந்துக்கள் பொங்கிஎழுந்ததையடுத்து அந்தக் கோரிக்கை தற்சமயம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது.

வடக்கு பகவதிபுர வழக்கின் வரலாறு
கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் நடந்த கிறிஸ்தவ ஆக்கிரமிப்புகளின் வரலாற்றைப் பார்த்தோம். இப்போது வடக்கு பகவதிபுர பிரச்சனையில் ஆரம்பித்திலிருந்து நடந்தவற்றை வரிசைக் கிரமத்தில் பார்த்தால், கிறிஸ்தவர்களின் பணபலமும், அரசியல் பலமும் நமக்கு நன்கு விளங்கும்.

1988 – வடக்கு பகவதிபுரம் கிராமத்தில் பிள்ளையார் கோவிலுக்கும் முத்தாரம்மன் கோவிலுக்கும் அருகே 13 செண்ட் நிலத்தை சி.எஸ்.ஐ. டையோஸீஸ் (C.S.I. Diocese) வாங்கியது.

05.01.1989 – அந்த 13 செண்ட் நிலத்தில் சர்ச்சு கட்ட வடக்கு பகவதிபுரம் பஞ்சாயத்து அனுமதி அளித்தது. உடனடியாக ஹிந்துக்கள் ஆட்சேபம் தெரிவித்தனர். சர்ச்சு கட்டுவதை நிறுத்துமாறு பஞ்சாயத்தாரிடம் கோரிக்கை வைத்தனர்.

27.04.1989 – சர்ச்சு கட்டுவதை நிறுத்தச் சொல்லி பஞ்சாயத்து ஆணையிட்டது.

6.05.1989 – ஹிந்துக்கள் சர்ச்சு கட்டப்படுவதைத் தடுத்து நிறுத்துமாறு மாவட்ட ஆட்சியரிடம் மனு அளித்தனர்.

15.05.1989 – பஞ்சாயத்து மீண்டும் சர்ச்சு கட்ட அனுமதி அளித்தது.

இடையே ஹிந்துக்கள் தரப்பினர் கீழ் கோர்ட்டில் வழக்கு பதிவு செய்தனர். நகர்கோவில் முன்ஸீஃப் கோர்ட்டில் நடத்தப்பட்ட பஞ்சாயத்து சட்டவிதி வழக்கின் (case No OS 543/1989) தீர்ப்பை சுட்டிக்காட்டி, ஒரு மதம் சம்பந்தப்பட்ட கட்டிடத்தைக் கட்ட பஞ்சாயத்து அனுமதி மட்டும் போதாது, மாவட்ட ஆட்சிமன்றத்தின் அனுமதியும் வேண்டும் என்று தங்கள் மனுவில் குறிப்பிட்டிருந்தனர் ஹிந்துக்கள்.

19.10.1989 – பிரச்சனைக்குரிய இடத்திற்கு அருகிலேயே மேலும் 2 செண்ட் நிலத்தை வாங்கிய சி.எஸ்.ஐ. சர்ச்சின் பிஷப், சர்ச்சைத் தொடர்ந்து கட்டுகிறார். நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் இருக்கும் வழக்கில் அந்த பிஷப்பையும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவராகச் சேர்த்துவிடுகின்றனர் ஹிந்து தரப்பினர்.

17.02.1990 – ஹிந்துக்கள் மாவட்ட ஆட்சியரிடம் மேலும் ஒரு புகார் மனுவை அளித்தனர்

மாவட்ட ஆட்சியர் அனுமதியின்றி சர்ச்சு கட்டப்படுவதாக மற்றொரு வழக்கு (Case No OS 561/91) நாகர்கோவில் முன்ஸீஃப் கோர்ட்டில் பதிவு செய்யப்படுகிறது.

1991 – ஹிந்துக்களின் கார்த்திகை மாத பஜனை ஊர்வலத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் கற்களை வீசி ஊர்வலத்தைக் கலைக்க முயன்றனர்.

1994 – அந்தக் கிராமத்தில் இருக்கும் பொன்னையா என்கிற அரசு ஊழியரை, அவர் ஹிந்துக்களுக்கு ஆதரவு தெரிவித்தார் என்பதற்காக, சதீஷ் குமார், குருபாதம் என்கிற இரண்டு கிறிஸ்தவர்கள் கடுமையாக தாக்கினர். பின்னர் அவர்கள் இருவரும் நீதிமன்றத்தினால் தண்டிக்கப்பட்டனர்.

20.03.1998 – நீதிமன்றம், சர்ச்சு சட்டவிரோதமாகக் கட்டப்பட்டது என்று கூறி அதை நீக்குமாறு ஆணையிட்டது.

1999 – சர்ச்சுக்கு எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் இல்லை என்று ஆர்.டி.ஓ (R.D.O) சான்று பகர்ந்து பரிந்துரை செய்கிறார். ஹிந்துக்கள் அந்த பரிந்துரைக்கு கடுமையாக ஆட்சேபமும் எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கின்றனர்.

11.10.1999 – ஒரு அமைதிக் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்த ஆர்.டி.ஓ, சர்ச்சு கட்டுவதை எதிர்க்கக்கூடாது என்றும் அப்படி மீறி எதிர்த்தால் ஹிந்துக்கள் மீது பொய் வழக்கு போட்டுவிடுவேன் என்றும் மிரட்டினார். மிரட்டலுக்கு பயப்படாமல் ஹிந்துக்கள் மேலும் தங்கள் எதிர்ப்பை காட்டினர்.

11.04.2000 – ஆர்.டி.ஓ மிண்டும் ஒரு அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைத்தார். ஆர்.டி.ஓ. பாரபட்சமாக நடந்துகொள்வதால் அபடி ஒரு பேச்சுவார்த்தைக் கூட்டம் தேவையில்லை என்றும், நீதிமன்றமும் சர்ச்சு சட்ட விரோதமாகக் கட்டப்பட்டது என்று கூறிவிட்டதாலும், ஹிந்துக்கள் அவர் அழைப்பை மறுத்துவிடுகின்றனர்.

16.05.2000 – ஆர்.டி.ஓ மீண்டும் பேச்சு வார்த்தைக்கு அழைக்கின்றார். ஹிந்துக்கள் மீண்டும் மறுத்துவிடுகின்றனர்.

02.06.2000 – சர்ச்சுக்கு எதிர்ப்பு இல்லை என்றும், சட்ட ஒழுங்கு பிரச்சனை வர வாய்ப்பில்லை என்றும் கூறி, நீதிமன்ற ஆணையை மீறி, சர்ச்சு கட்ட அனுமதி வழங்குகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர் ரமேஷ் சந்திர மீனா. மேலும் 1982-ல் அங்கே ஏற்கனவே ஒரு சர்ச்சு இருந்ததாகவும், அந்த விவரத்தை நீதிமன்றம் நிராகரித்துவிட்டதாகவும் ஒரு பொய்யை கூறுகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர் ரமேஷ் சந்திர மீனா.

09.06.2000 – மாவட்ட ஆட்சியர் அளித்த ஆணையின் நகலை பஞ்சாயத்தாரிடம் ஹிந்து தரப்பினர் கேட்ட போது, பஞ்சாயத்து தர மறுத்துவிட்டது.

17.06.2000 – சர்ச்சு கட்ட அளித்த அனுமதி ஆணையை ரத்து செய்யுமாறு மாவட்ட ஆட்சியருக்கு ஹிந்து தரப்பினர் நோட்டீஸ் அனுப்புகின்றனர். ஆனால் அதற்கு மாவட்ட ஆட்சியர் பதில் தரவில்லை.

2002 – நாகர்கோவில் முன்ஸீஃப் கோர்ட்டில் ஹிந்து தரப்பினர், மாவட்ட ஆட்சியர் அனுமதியை ரத்துசெய்து சர்ச்சை நீக்கவேண்டும் என்று, தமிழக அரசு, மாவட்ட ஆட்சியர் ரமேஷ் சந்திர மீனா (நேரில் வரச்சொல்லி), பஞ்சாயத்து, சி.எஸ்.ஐ. பிஷப் ஆகியோருக்கு எதிராக வழக்கு (OS 212/ 2002) தொடர்கின்றனர்.

2011 – நீண்ட நாட்கள் இழுத்தடிக்கப்பட்டு, நீதிக்கும் நியாயத்திற்கும் எதிராக எந்தவிதமான தர்க்க நியாயமும் இல்லாமல், வழக்கு தள்ளுபடி செய்யப்படுகின்றது. வழக்கை தள்ளுபடி செய்த நீதிபதி முருகையா முன்னாள் சபாநாயகர் ஆவுடையப்பனிடம் ஜூனியராக இருந்தவர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

ஹிந்து தரப்பினர் நாகர்கோவில் சப்கோர்ட்டில் மேல்முறையீடு செய்தனர்.

17.06.2013 – 1982-ல் ஏற்கனவே ஒரு சர்ச்சு இருந்தது என்ற கிறிஸ்தவர் தரப்பின் உரிமை கோரிக்கையை நிராகரித்த சப் கோர்ட், கட்டப்பட்ட சர்ச்சு சட்டத்திற்கு விரோதமானது என்றும் அதை அப்புறப்படுத்த வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பு வழங்கியது.

கிறிஸ்தவத் தரப்பினர் உயர் நீதிமன்றத்திற்குக் கண்டிப்பாக மேல் முறையீடு செய்வர். அங்கு தோற்றாலும் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கும் செல்வர். அவர்களிடம் அதற்கான அனைத்து வசதிகளும் உண்டு. ஆனால் வடக்கு பகவதிபுரம் கிராம மக்களுக்கு வெளியுதவி கண்டிப்பாகத் தேவை. திறமையான வழக்கறிஞர்களின் உதவியும் தேவை. நிதியுதவியும் தேவை. தமிழகத்தில் உள்ள ஹிந்து இயக்கத்தினர் இந்தக் கிராம மக்களுக்கு உதவக் கடமை பட்டுள்ளனர். தமிழகத்தில் எந்த மூலையில் ஹிந்துக்களுக்குப் பிரச்சனை வந்தாலும், அவர்களுக்கு ஆதரவாக்க் குரல் கொடுக்கவும், உதவி செய்யவும் சகோதர ஹிந்துக்களும் ஹிந்து இயக்கங்களும் இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தாலே அன்னிய சக்திகள் தங்கள் வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு இருக்கும்.

ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு
ஹிந்துக்கள் தரப்பில் முன்னின்று வழக்கு தொடுத்தவர்கள், திரு.தங்கப்பன் நாடார், முத்தாரம்மன் கோவிலின் தலைவர் திரு.எஸ்.தங்கராஜ், திரு.எஸ்.செந்தில்வேல் மற்றும் திரு.ஜேக்கப் பாக்கியராஜ் ஆகியோர்.

இவர்களுக்கு வழிகாட்டியாகவும் வழக்குரைஞராகவும் 25 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து பணியாற்றியவர் திரு.ஆர்.பாலகிருஷ்ணன். இவர் ஏற்கனவே கன்யாகுமரி மாவட்டத்தில் வழுதலம்பள்ளம் என்னும் ஊரில் இதே போல் சட்டவிரோதமாகக் கட்டப்பட்ட சர்ச்சை எதிர்த்த அந்த ஊர்மக்களின் சார்பாக, உச்ச நீதிமன்றம் வரை சென்று அதை இடிக்க வெற்றிகரமாக ஆணை வாங்கியவர். இவர் வேத விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி மையத்தின் நிறுவனர்-இயக்குனர் திரு.பால கௌதமனின் தந்தையார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

இந்த நெடிய போராட்டத்தில் வடக்கு பகவதிபுரம் ஹிந்துக்களுக்கு கடைசி வரை ஆதரவாகத் தோளோடு தோள் நின்று போராட உதவியவர்கள் பாஜக தலைவர் திரு.பொன் ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களும் ஹிந்து முன்ன்ணிஇயக்கத்தினரும்.

இவர்கள் அனைவரும் நிரூபித்த ஒரே விஷயம் “ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு” என்பதாகும். ஹிந்துக்கள் ஒற்றுமையுடன் செயல்படும் ஒரு இடத்தில், அன்னிய சக்திகள் எவ்வளவு அரசியல் பலமும் பணபலமும் கொண்டிருந்தாலும், தோற்றுத்தான் போகும் என்று செயலில் காட்டிவிட்டனர்.

தமிழகத்தின் மற்ற பகுதிகளில் வாழும் ஹிந்துக்கள் வடக்கு பகவதிபுரம் கிராம மக்களிடமிருந்து இந்த எளிய பாடத்தைக் கற்று உணர வேண்டும். தங்களுக்குள் ஜாதி வேற்றுமைகளைக் களைந்து, அனைவரும் ஹிந்துக்கள், நம்மிடையே ஏற்ற தாழ்வுகள் எதுவும் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, ஒற்றுமையை நிலைநாட்டினால், அன்னிய சக்திகளும் அவர்களுக்கு துணைபோகும் அரசியல் கட்சியினரும் செயலிழந்து தோற்று ஓடுவார்கள் என்பது நிச்சயம்.

கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மை!


Aggressive baptising destroying social harmony – L Victoria Gowri , Advocate


மணிமண்டபமும் – மானங்கெட்ட அரசியலும்

மணிமண்டபமும் – மானங்கெட்ட அரசியலும்

பால கௌதமன்.

யார் போற்றப்பட வேண்டும்?

யாருக்கு மணிமண்டபம் அமைக்கப்பட வேண்டும்?

தமிழ்த் தாய்க்கும், வள்ளுவருக்கும், சிலைகளும், பூங்காவும், மண்டபங்களும் அமைக்கும் தமிழக அரசுக்கு இந்த இலக்கணம் தெரியாமலா போயிருக்கும்!

பெருமையும் உரனும் ஆடூஉ மேன

அச்சமும் மடனும் நாணும் முந்துறுதல்

நிச்சமும் பெண்பாற்கு உரிய என்ப


ஆடவரின் பெருமையையும், உரத்தன்மையையும், பெண்டிரின் அச்சம், மடம், நாணம் ஆகியவையும் புகழப்பட வேண்டும் என்பது தொல்காப்பியம் வகுத்த தமிழ் மரபு.

அப்படிப் புகழப்பட வேண்டிய ஆடவர் யார்?

மனித நேய மக்கள் கட்சி உறுப்பினர் திரு அஸ்லாம் பாஷா கோரிக்கையை ஏற்று ஹைதர் அலிக்கும், கம்யூனிஸ்டு கட்சி உறுப்பினர்கள் திரு. அ.சவுந்தரராசன் மற்றும் செல்வி.பால.பாரதியின் கோரிக்கையை ஏற்று திப்புசுல்தானுக்கும் திண்டுக்கல்லில் மணிமண்டபம் அமைக்கப்படும் என்று மே மாதம் 15 ஆம் நாள், தமிழக சட்டமன்றத்தில் விதி 110ன் கீழ் தமிழக முதல்வர் செல்வி.ஜெயலலிதா அறிவித்தார்.

எதற்காக இந்த கோரிக்கையை தமிழக அரசு ஏற்றது?

முதல்வர் சொல்கிறார்!

ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்திற்கும், அடிமைத்தனத்திற்கும் எதிராக கிளர்த்தெழுந்து, தன்னுயிரையும் துச்சமென மதித்துப் போராடிய …….

இதில் கவனிக்கப் படவேண்டியது “ஏகாதிபத்தியத்திற்கும், அடிமைத்தனத்திற்கும் எதிரான போராட்டம்”

அந்த போராட்டம் என்ன? அடிமைத்தனம் என்ன?

வரலாறு என்ன சொல்கிறது? முதலில் கிறிஸ்தவப் பாதிரியாரின் குறிப்பிலிருந்து தொடங்குவோம். கிறிஸ்தவ, முஸ்லீம்கள் சொன்னால் நமக்கு அது வேத வாக்கு ஆயிற்றே! அதுவும் வெள்ளைக்கார பாதிரியென்றால் கேட்கவே வேண்டம்! சூரியன் மேற்கே உதிக்கிறது என்றாலும் அது சரியே!. அப்படிப்பட்ட அப்பழுக்கற்ற அக்மார்க் வெள்ளைக்கார ஐரோப்பிய பாதிரி பார்தலோமாகொ (Fra Bartolomaco) தனது கிழக்கிந்தியப் பயணம் ( Voyage to East India) என்ற புத்தகத்தில் திப்புவின் கொடுமைகளை எப்படி விவரிக்கிறார்?

“முதலில் 30000 காட்டுமிராண்டிகள் கொண்ட ஒரு படை கண்ணில் கண்ட அனைவரையும் கொன்று குவித்தது. அதைத் தொடர்ந்து ஃப்ரெஞ்சு கமாண்டர் M. Lally தலைமையின் கீழ் ஒரு field gun unit வந்தது. திப்பு சுல்தான் ஒரு யானை மீது அமர்ந்து வந்தான், அவனைத் தொடர்ந்து மேலும் 30000 பேர்கள் கொண்ட ஒரு படை தொடர்ந்தது. பெரும்பாலான ஆண்களும் பெண்களும் கோழிக்கோட்டில் தூக்கில் தொங்க விடப்பட்டனர். முதலில் தாய்மார்கள் தூக்கிலிடப்பட்டார்கள், அவர்கள் கழுத்துகளில் குழந்தைகள் தொங்க விடப்பட்டனர். காட்டுமிராண்டியான திப்பு சுல்தான் நிர்வாணமான கிறிஸ்தவர்களையும், ஹிந்துக்களையும் யானையின் கால்களில் கட்டி, அந்த யானைகளை நகரச் செய்யும் போது, ஆதரவற்ற அந்த அபலைகள், கடைசியில் சின்னாபின்னமானார்கள். கோயில்களும் சர்ச்சுகளும் எரிக்கப்பட்டன, அசுத்தப்படுத்தப் பட்டு, அழிக்கப்பட்டன. கிறிஸ்தவ மற்றும் ஹிந்துப் பெண்கள் முகம்மதியர்களை திருமணம் செய்து கொள்ள கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர், அதே போல அவர்களும் முகம்மதியப் பெண்டிரை திருமணம் செய்து கொள்ள வற்புறுத்தப்பட்டனர். எந்த கிறிஸ்தவர்கள் இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாற மறுத்தார்களோ, அவர்கள் அந்த இடத்தி லேயே தூக்கிலாடினார்கள். மேற்கூறிய சோக நிகழ்வுகள் பற்றிய சேதிகள் எல்லாம், திப்புவின் படையிலிருந்து தப்பி ஓடி வந்தவர்கள், ஆலுவாவுக்கு(Aluva) அருகே இருக்கும் வரப்புழாவுக்கு வந்த போது, தெரிவித்தவை; இது தான் Carmichael Christian Missionனின் தலைமையிடம். நானே கூட படகுகள் மூலம் பல அபலைகள் தப்ப உதவினேன்.

(K.P. Padmanabha menonனின் cochin history பக்கம் 573)

பாதிரி பார்தலோமாகொ (Fra Bartolomaco) பயணக் குறிப்பு எழுதுபவர். அவர் அங்கி மாட்டினாரா?, பாவ மன்னிப்பு கொடுத்தாரா என்றெல்லாம் நம் பாவிகள் கேட்கக் கூடும். அதனால் மேலும் இரண்டு பாதிரிகளின் குறிப்பை பார்ப்போம். அப்படியாவது இந்தப் பாவிகள் நம்புவார்களா? அல்லது முஸ்லீம்கள், கிறிஸ்தவர்களைவிட அதிகம் என்பதால் பாதிரிகளை திட்டுவார்களா? பாதிரிகளை திட்டினால் ரோமானிய கடாட்சம் கிடைக்காது என்று அஞ்சுவார்களா? அங்கியுடன் மதமாற்றம் செய்ய வந்த ஜெர்மென் மிஷனரி கண்டெஸ்ட் (Guntest) என்ன சொல்கிறார்:

“60000 பேர்கள் கொண்ட படையோடு திப்பு சுல்தான் கோழிக்கோட்டுக்கு 1788ம் ஆண்டு வந்து அந்த ஊரை தரைமட்டமாக்கினான். மைசூரைச் சேர்ந்த அந்த இஸ்லாமிய காட்டுமிராண்டி இழைத்த கொடூரங்களை விவரிக்க கூட இயலாது”

இதையே மற்றொரு கிறிஸ்தவரான பார்க்ஹர்ஸ்ட் (CA Parkhurst ) உறுதி செய்கிறார்.

“கிட்டத்தட்ட மொத்த கோழிக்கோடும் தரை மட்டமாக்கப்பட்டது”

ஆமேன் சொன்ன பின் அப்பீல் உண்டா? கிறிஸ்தவர்களே சொல்லிவிட்டார்கள்! இன்னுமா சந்தேகம்? இருப்பினும் மதச்சார்பற்ற வரலாற்றாளர்களின் கருத்தையும் கொஞ்சம் படித்துப் பார்ப்போமே!

Gazetteer of Keralaவின் முன்னாள் ஆசிரியரும், பிரபலமான வரலாற்று ஆசிரியருமான திரு.ஸ்ரீதர மேனோன் (A. Sreedhara Menon) , திப்புவின் கேரளப் படையெடுப்பின் பெரு நாசம் பற்றி துல்லியமாக வர்ணித்திருக்கிறார். அவை என்ன ? படித்த பின் அவரையும் ஆர்.எஸ்.எஸ் உறுப்பினர் ஆக்கி விடாதீர்கள் தோழர்களே! பாவம் பொழச்சுப் போட்டும்!

“ஹிந்துக்கள், குறிப்பாக இஸ்லாமிய கொடுமைகளை எதிர்த்த நாயர்களும், தளபதிகளும், திப்புவின் கோபத்திற்கு பிரதான இலக்கானார்கள். நூற்றுக்கணக்கான நாயர் பெண்களும் குழந்தைகளும், ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்துக்கு கடத்திச் செல்லப்பட்டு, டச்சுக்காரர்களுக்கு அடிமைகளாக விற்கப்பட்டார்கள். நாயர்கள் வேட்டையாடப்பட்டு கொல்லப்படார்கள், அவர்களின் பாரம்பரியமான சமுதாய சலுகைகளும் உரிமைகளும் பறிக்கப்பட்டன. ஆயிரக்கணக்கான பிராம்மணர்களும், க்ஷத்ரியர்களும், நாயர்களும், ஹிந்துக்களின் மேல்தட்டு மக்களும் இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாற்றப்பட்டு, அவர்களின் முன்னோர் இல்லங்களிலிருந்து விரட்டப்பட்டனர். ஆயிரக்கணக்கானோர் திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் தஞ்சம் புகுந்தார்கள், நூற்றுக்கணக்கானோர் திப்புவின் கொடுமைகளிலிருந்து தப்ப காடுகளிலும் மலைகளிலும் தஞ்சம் புகுந்தார்கள், இது அவர்களின் பாதுகாப்பு உணர்வை முழுவதுமாக உலுக்கி விட்டது”.

இங்கிலீஷ்காரன் வரலாறும், கால்டுவெல்லும், மெக்காலேயையும் குரு முதல்வராகக் கொண்டு, இந்திய சிந்தனைகளையும், வரலாற்றுப் பதிவுகளையும் புறம் தள்ளும் சிந்தனைச் சிற்பிகளுக்கு, மங்களூரில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ப்ரிட்டிஷ் ராணுவத்தின் கர்னல் புல்லர்டன் (fullarton) என்ற ஆங்கிலேயரின் அதிகாரபூர்வமான அறிக்கை:

“ஜாமோரின் அரசனாலும், அவரது ஹிந்து படை வீரர்களாலும் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்த பாலக்காடு கோட்டை முற்றுகையின் போது, 1783ம் ஆண்டு மிக கொடூரமான செயல்களை பிராமணர்கள் மீது கட்டவிழ்த்து விட்டான் திப்பு சுல்தான். திப்புவின் படை வீரர்கள் தினமும், அப்பாவி பிராமணர்களின் தலைகளை, ஜாமோரின் கோட்டையில் உள்ளவர்கள் பார்வையில் படுமாறு பிளந்தார்கள். அந்த கோரங்களை காணச் சகியாமலும், அப்பாவி பிராமணர்களின் படுகொலையை தடுக்கும் வண்ணமும் ஜாமோரின் பாலக்கோடு கோட்டையை கைவிட நேர்ந்தது”.

சொன்னால் நம்பமாட்டோம். ஆவணம் இருக்கிறதா என்று ஆணவமாகக் கேட்பார்கள் நம் உண்மை விரும்பி தோழர்களும், பகுத்தறிவுப் பெட்டகங்களும். பல்வேறு ராணுவ பிரிவுகளுக்கு திப்பு அனுப்பிய முதன்மை ஆணை, பாலக்கோடு கோட்டையை ஆங்கிலேயக் கம்பெனி 1790ல் கைப்பற்றிய போது ஆவணங்களில் கண்டெடுக்கப்பட்டது. இது malabar manualன் பக்கம் 510ல் அடிக்குறிப்பாக கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

“இது அனைத்து ராணுவப் பிரிவுகளுக்கும் என்ன அறிவுறுத்தியது என்றால், மாவட்டத்தில் உள்ள அனைவரும் இஸ்லாத்துக்கு மாற்றப்பட வேண்டும், அவர்கள் மறைவிடங்களிலிருந்து அவர்களை வெளிப்படுத்த வேண்டும். அவர்கள் அனைவரையும் இஸ்லாத்துக்கு மாற்ற, உண்மையோ, பொய்யோ, ஏய்ப்போ, பலப் பிரயோகமோ, எதை வேண்டுமானாலும் கையாள வேண்டும்”.

திப்புவுக்கு மணிமண்டபம் வைக்க ஒரு தகுதி உள்ளது என்று நம் திப்புவின் பிரஜைகள் வாதிட ஒரு காரணம் இருக்கிறது. பார்ப்பானை கொன்றான் ! தீபாவளியை ஒழித்தான்! சமஸ்கிருத கல்விச் சாலையை அழித்தான்! இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும் ? இத்தகவலை எனது நண்பரும், மூத்த ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி.ஜெயஸ்ரீ சாரநாதன் அவர்கள் எனக்கு அனுப்பினார். அதை இந்த இணைப்பில் காணலாம் (http://groups.yahoo.com/group/ramanuja/message/4857).

“அண்மைக்கால வரலாற்றில், யதுராயர் நிறுவிய வம்சத்தவரால் மேல்கோட்டை ஆளப்பட்டு வந்தது. அவரது வம்ஸத்தவர் பல நீர் நிலைகளை ஏற்படுத்தினார்கள் – கல்யாணிகள் – அவைமிக திறன் மிக்கவையாகவும் அழகாகவும் இருந்தன. அங்கே ஒரு சிறிய அளவிலான பண்டித குழுவினர் தழைத்தார்கள். 19ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதில், திப்பு சுல்தானின் படை ஒரு தீபாவளி நன்னாளில் அங்கே சூறையாடி 800 குடிமக்களை கொன்று குவித்தது, அவர்களில் பெரும்பாலானோர், மாண்டயம் ஐயங்கார்கள் என்ற பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள். சம்ஸ்க்ருத பாண்டித்யம்தான் அவர்களின் பலமாக இருந்தது. (இன்று வரை மேல்கோட்டையில் தீபாவளி கொண்டாடப்படுவதில்லை.) அந்த நரவேட்டை மேல்கோட்டையை ஒரு பிசாசு நகரமாக மாற்றியது. சுற்றுச் சூழலோடு இயைந்த இதன் வாழ்க்கை அறுந்து போனது, கல்யாணிகள் நாசமாகின, நீர் பற்றாக்குறை பீடித்தது, குன்றுகள் வறண்டன, சம்ஸ்க்ருதம் தனது இல்லங்களில் ஒன்றை இழந்தது.”

அப்பாடா! இதற்காகவாவது மணிமண்டபம் கட்ட வேண்டாமா? வீரமணி மண்டபத்தில் விருந்து வைப்பார்! கவலை வேண்டாம்!

மயக்கமற்ற நிலையில் ஒரு மனிதனாகப் பார்த்தால், இப்படி, ஆண், பெண், பச்சிளங்குழந்தைகள் என்று பாகுபாடில்லாமல் மக்களை சித்திரவதை செய்து கொன்று குவித்து, சொத்துக்களை சூறையாடி, வாள் முனையில் லட்சக்கணக்கானோரை மதமாற்றிய திப்பு மற்றும் ஹைதர் அலியின் கொடுமைகளை ஏகாதிபத்திய அடிமைத்தள எதிர்ப்புப் போராட்டம் என்று சொல்ல முடியுமா?

வரலாறு என்பது, ஆதிக்க வர்க்கம் அவர்களுக்கு சாதகமாக எழுதுவது என்று பாடம் சொல்லும் கம்யூனிஸ்டுகளின் கோரிக்கையில் உதித்த மணிமண்டபமாயிற்றே? அதனால் இதை பூஷ்வாக்களின் ஒப்பாரி என்று கூடச்சொல்வார்கள். அப்படியென்றால் முஸ்லீம்களின் வரலாற்றுக் குறிப்பு ஏதேனும் உள்ளதா? முஸ்லீம்கள் சொன்னால் இந்த நாட்டில் எதை வேண்டுமென்றாலும் நம்பலாமே! அவுரங்கசீபின் கொடுமைகளை சித்தரிக்கும் கண்காட்சி, முஸ்லீம்கள் அவுரங்கசீப் ‘நல்லவன்’ – னு சொன்னதால் தானே மார்ச்சு 6, 2008 அன்று சென்னையில் நிறுத்தப்பட்டது. அந்த அடிப்படையில் முஸ்லீம்களின் குறிப்பை இந்த அறிவை தின்று உயிர் வாழ்பவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா?

மைசூர் ராணுவத்தின் ஒரு இஸ்லாமிய அதிகாரி இஸ்லாமிய கொடுமைகளை தனது நாட்குறிப்பில் எழுதி வைத்திருக்கிறார், அதனை திப்புவின் 11வது மகனும் உயிர் தப்பிய ஒரே வாரிசுமான குலாம் முகம்மது சுருக்கமாக எழுதியுள்ளார். (இந்த இளவரசர் குலாம் முகம்மது, திப்பு சுல்தான் 1799ல் இறந்த பின்னர் ப்ரிட்டிஷாரால் கொல்கொத்தாவுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டார்) இதோ அந்தப் பொன் எழுத்துக்கள் உங்கள் பார்வைக்கு…

“4 காத தொலைவு வரை தெருக்களில் எதையும் காணவில்லை, ஹிந்துக்களின் சிதறிய உறுப்புகளையும், சிதைவடைந்த உடல்களையும் தவிர எதையும் பார்க்க முடியவில்லை. நாயர்களின் (ஹிந்துக்கள்) நாடு, பொதுவான கிலியால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தது, அதனை ஹைதர் அலிகானின் படையெடுக்கும் குதிரைப்படையின் பின்னே வந்த மாப்பிள்ளைகளின் கொடூரம் மிகவும் அதிகப்படுத்தியது; அவர்கள் பெண்கள் குழந்தைகள் உட்பட எல்லோரையும் படுகொலை செய்தனர்; கொந்தளித்து வரும் இந்த மாப்பிள்ளைகளின் பெரும்படையின் நடத்தை காரணமாக எந்த எதிர்ப்பும் இல்லாதது மட்டுமல்லாமல், கிராமங்கள், கோட்டைகள், கோவில்கள், மக்களின் அனைத்து வசிப்பிடங்கள் என எல்லாமே ஆளரவமற்று இருந்தன. (பக்கம் 461)

திரும்பிய பக்கமெல்லாம் ஹைதர் அலி கானுக்கு எதிர்ப்பே காணப்படவில்லை; ஒவ்வொரு வசிப்பிடமும் கைவிடப்பட்டு, அதில் வசித்து வந்த பொது மக்கள் பாவம், காடுகளுக்கும், மலைகளுக்கும் தப்பிச் சென்றனர்; அங்கும் அவர்களின் துரதிர்ஷ்டம் துரத்தி வந்தது. பிராமண தூதுவர்களை ஹைதர் அலி கான் காடுகளுக்கு அனுப்பி வைத்து, தான் ஓடிப் போன ஹிந்துக்களை மன்னிப்பதாக வாக்களித்தான். ஆனால் கருணை, மன்னிப்பு என்ற வாக்குக்கு செவி சாய்த்து திரும்பி வந்த அந்த அபலைகளை, வட இந்தியாவின் இஸ்லாமிய கொடுங்கோலனைப் போலவே தூக்கிலிட்டான், அவர்களின் பெண்டிரும், குழந்தைகளும் அடிமைகளாக்கப்பட்டனர் (ப.468)

கேரளத்தை விட்டு அகலும் முன்பாக ஹைதர் அலி கான், நாயர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டு வந்த சமுதாய, அரசியல் உரிமைகளைப் பறிப்பதாக பிரகடனப்படுத்தினான், அவர்கள் ஆயுதங்களை தாங்க முடியாது. இந்த பிரகடனத்தினால், தன்மானம் உள்ள நாயர்களை தலை வணங்கச் செய்ய முடியவில்லை, ஏனென்றால், இத்தகைய அவமானங்களையும், சீர்கேட்டையும் விட மரணமே மேல் என்று நினைத்திருக்கலாம். அதனால் ஹைதர் அலி கான் வேறு ஒரு பிரகடனத்தை பிறப்பித்தான், அதன்படி, எந்த நாயர்கள் இஸ்லாத்தை தழுவ முன் வருகிறார்களோ, அவர்களுக்கு சமுதாய, அரசியல் உரிமைகள் மீட்கப்படுவதோடு, அவர்கள் ஆயுதங்களும் தாங்கலாம் என்று அறிவித்தான். பல பிரபுக்கள் இஸ்லாத்தை தழுவ வேண்டி இருந்தது; ஆனால் கணிசமான பெரும்பகுதியினர் (நாயர்கள், பிரபுக்கள், பிராம்மணர்கள்) இந்த கடைசி பிரகடனத்திற்கு தலைவணங்குவதைக் காட்டிலும், தெற்குப் பகுதியில் இருந்த திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் தஞ்சம் புகுவதையே மேல் என்று கருதினார்கள்”. (பக்கம் 469)

1782 முடிவு வாக்கில் திப்பு மைசூரின் சுல்தானான போது, வடக்கு மலபாரின் அனைத்து ராஜாக்களும், தளபதிகளும் புரட்சி செய்து, சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்தார்கள். பிரிட்டிஷாரும் வல்லமை அதிகம் பெற்றவர்களாக இருந்தார்கள். மலபாரை விட்டு ஹைதர் அலி கான் சென்ற பிறகு, மைசூரின் ஆளுமைக்கு எதிராக போர்க் கொடி உயர்த்திய சமஸ்தானங்களை மீண்டும் அடக்கி, மீட்டெடுப்பதே திப்புவின் முற்கால ராணுவ செயல்பாடாக இருந்தது. இதுவரை மிகவும் அமைதியான, நேர்மையான பிராமணர்களே, உயர் இடங்களுக்கு தூதுவர்களாக அனுப்பப்பட்டு வந்தார்கள். ஆனால் திப்புவின் ஆணைக்குட்பட்டு, “அவர்கள் பிடிக்கப்பட்டு, சுன்னத் செய்யப்பட்டு, இஸ்லாத்துக்கு வலுக்கட்டாயமாக மாற்றப்பட்டார்கள்” அதனால் அவர்கள் திப்புவுக்கு தூதுவர்களாக செயல்படுவதை ஏற்க மறுத்தார்கள். அவர்களுக்கு முழுப் பாதுகாப்பு அளிக்க வாக்களித்த பிரிட்டிஷாருடைய தூதுகளையும் ஏற்று மலபாருக்கு செல்ல மறுத்தார்கள். கோழிக்கோட்டிலிருந்து உறுதியாக தெரிய வந்த தகவல் என்னவென்றால், அங்கே 200 பிராமணர்கள் பிடிக்கப்பட்டு, அடைக்கப்பட்டு, இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாற்றப்பட்டு, மாட்டிறைச்சி புகட்டப்பட்டார்கள், அவர்கள் பாரம்பரியத்துக்கு எதிரான விஷயங்களை செய்ய வைக்கப்பட்டார்கள்” (பக்கம் 507).

இப்படி எழுதிய திப்புவின் மகன், ஆங்கிலேயரால் பிடிக்கப்பட்டவன். ஆங்கிலேயர்கள் அவனை இப்படி எழுதச் சொல்லியிருப்பார்கள். எழுதிய பேனாவின் மை தொழிலாளர்களின் இரத்தத்தால் உருவானது அதை மார்க்ஸ்தான் முதலில் கண்டுபிடித்தார் என்று கூட ஒரு வாதத்தை இந்த சுல்தான்களின் அடிவருடிகள் முன்வைக்கலாம். அதிர்ஷ்டவசமாக திப்புவின் திருக்கரங்களால் எழுதப்பட்ட சில கடிதங்கள் கிடைத்துள்ளன. மலையாள பஞ்சாங்கப்படி சிங்கம் 1099ம் ஆண்டு, அதாவது ஆகஸ்ட் மாதம் 1923ம் ஆண்டு பாஷா போஷினி பத்திரிக்கையில் சர்தார் கே.எம்.பணிக்கர் (Sardar K.M Panicker) வெளியிட்ட சில ஆய்வுக் கட்டுரைகள் திப்புவை தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. கேரள வரலாறு பற்றிய அவரது ஆழ்ந்த ஆய்வுக்காக அவர் அவற்றை லண்டனில் இருக்கும் The India Office Libraryயிலிருந்து கொணர்ந்தார் என்பதும் மேற்கோளில் காட்டப்பட்டுள்ளது. இந்தக் குறிப்புகளை சுல்தான் – உத் – தவரிக் (Sultan-ut Tawarikh) மற்றும் தரிக் – இ – குடடாடி ( Tarikh-i-Khudadadi) என்ற இந்த காட்டுமிராண்டிகளின் சுய சரிதத்திலிருந்து பெறப்பட்டதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஜனவரி மாதம் 19ம் தேதி 1790ம் ஆண்டு, திப்பு, பேக்கலின் (Beakel) ஆளுநர் புட்ருஸ் சுமான் கான் க்கு ( Badroos Saman Khan ) எழுதியது.

“நான் மலபாரில் பெரிய ஒரு வெற்றியை அடைந்திருக்கிறேன் என்பது உனக்கு தெரியாதா, அதில் 4 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட ஹிந்துக்கள் இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாற்றப்பட்டார்கள். நான் திருவாங்கூர் மன்னனான நாசமாய் போன இராமன் நாயருக்கு எதிராக போர் தொடுக்க தீர்மானம் செய்திருக்கிறேன். (அவன் இங்கே குறிப்பது திருவாங்கூர் சமஸ்தான ராஜா ராம வர்மா, அவர் மலபாரிலிருந்து தப்பி ஓடி வந்த அனைவருக்கும் கருணையோடு தஞ்சம் அளித்ததால், அவர் தர்ம ராஜா என்று பிரபலமாக அழைக்கப்பட்டார்).அவரையும் அவர் குடிமக்களையும் இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாற்ற துடியாய் துடிக்கிறேன், நான் தற்போதைக்கு ஸ்ரீ ரங்க பட்டினத்துக்கு திரும்பும் என்ணத்தை கை விட்டிருக்கிறேன்.”

1788ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 22ம் தேதி அப்துல் காதிருக்கு ( Abdul Kadir) எழுதிய கடிதம்:

“12,000க்கும் மேற்பட்ட ஹிந்துக்கள் இஸ்லாத்தால் கௌரவிக்கப்பட்டார்கள். அவர்களில் பல நம்பூதிரி பிராம்மணர்களும் அடக்கம். இந்த சாதனை ஹிந்துக்கள் மத்தியில் பரவலாக்கப்பட வேண்டும். அங்கே இருக்கும் உள்ளூர் ஹிந்துக்கள் உங்கள் முன்னே கொண்டு வரப்பட்டு, இஸ்லாத்துக்கு மாற்றப்பட வேண்டும். எந்த ஒரு நம்பூதிரியையும் விட்டு வைக்கக் கூடாது. அது மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் போட்டுக் கொள்ள வேண்டிய உடைகள் உங்களை வந்து அடையும் வரை அவர்களை அடைத்து வைக்க வேண்டும்.”

1788ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 14ம் தேதியிட்ட, கோழிக்கோட்டில் இருந்த அவனது ராணுவத் தளபதிக்கு வரையப்பட்ட கடிதம்:

“நான் மீர் ஹுஸேன் அலியுடன் ( Mir Hussain Ali ) எனது 2 தொண்டர்களை அனுப்பி வைக்கிறேன். அவர்கள் உதவியோடு, நீங்கள் அனைத்து ஹிந்துக்களையும் கைப்பற்றி கொல்ல வேண்டும். 20 வயதுக்கு உட்பட்டோர் சிறையில் வைக்கப்படலாம், மற்றவர்கள் எல்லாம் மரங்களில் தூக்கிலிடப்பட வேண்டும், இவை என் ஆணைகள்”.

ஷேக் குதுப்புக்கு (Sheik Kutub ) டிசம்பர் 21ம் தேதி 1788ம் ஆண்டு வரைந்த கடிதம்:

“242 நாயர்கள் கைதிகளாக அனுப்பப்படுகிறார்கள். அவர்களை சமுதாய, குடும்ப அந்தஸ்துப்படி வகைப்படுத்துங்கள். அவர்களை இஸ்லாத்தால் கௌரவித்த பின்னர், ஆண்களுக்கும் அவர்களின் பெண்டிருக்கும் போதுமான துணி வகைகளை அளிக்கவும்”.

1790ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 18ம் தேதி சயீத் அப்துல் துலாயிக்கு ( Syed Abdul Dulai) எழுதிய கடிதம்:

“நபிகள் நாயகம் மற்றும் அல்லாஹ்வின் அருளினால் கிட்டத்தட்ட கோழிக்கோட்டில் இருக்கும் அனைத்து ஹிந்துக்களும் இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாற்றப்பட்டு விட்டார்கள். கொச்சி மாநிலத்தின் எல்லைப்புறங்களில் தான் மதம் மாற்றப்படாத சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களையும் நான் விரைவில் மதம் மாற்றி விடுவேன். நான் இதை ஜிஹாத்தாக கருதுகிறேன், அந்த இலக்கை விரைவில் அடைவேன்”.

இதையும் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டோம். இந்தப் புத்தகங்கள் கூட ஏகாதிபத்திய, அடக்குமுறையாளர்களின் நூலகத்திலிருந்தது எடுக்கப்பட்டது தானே! என்று நம் புரட்சியாளர்கள் வாதிடலாம்.இதை அன்றே திப்பு அறிந்திருந்தான். இந்த பிரச்சினை நாளை நமக்கு வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக தன் வாளிலேயே தன் எண்ணத்தை வடித்து வைத்திருந்தான். இஸ்லாத்தை நிலை நிறுத்தவும். பிற சமயங்களை அழிக்கவும் தன் வாளுக்குள் புகுந்து துணை புரிய அல்லாவை கூவி கூப்பிட்டது, திப்பு மார்கஸ் வெல்லஸ்லிக்கு ( Marquess Wellesley) பரிசளித்த வாளின் கைப்பிடியில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.

“நம்பிக்கை இல்லாதவர்களுக்கு என் வெற்றிவாள் மின்னல் போன்றது. விசுவாசிகளின் தலைவனான அலி, எனக்கு சாதகமாக வெற்றிகளை வழங்குகிறார், மேலும் அவர் விசுவாசம் இல்லாத தீய இனத்தை அழித்தார். இறைவா போற்றி, நீயே உலகங்களுக்கெல்லாம் தலைவன். நீயே எங்கள் அனைவருக்கும் தலைவன், நீ தான் விசுவாசிகள் அல்லாத நபர்களிடம் இருந்து எங்களை ஆதரிக்கிறீர். யாருக்கு இறைவன் வெற்றியை அளிக்கிறாரோ, அவரே மனித குலத்தின் தலைவன் ஆகிறான். இறைவா, முகம்மதுவின் சமயத்தை யார் ஒருவர் பரப்புகிறாரோ அவருக்கே வெற்றியை அளியும். முகம்மதின் சமயத்தை யார் ஏற்க மறுக்கிறார்களோ அவர்களை நாசம் செய்யுங்கள்; அத்தகைய நபர்களிடமிருந்து எங்களை விலக்கியே வையுங்கள். தனது செயல்களில் இறைவனே மேலோங்கி நிற்கிறான். வெற்றியும், படையெடுப்பும் இறைவனிடமிருந்தே. ஓ முகம்மதுவே!, விசுவாசிகளுக்கு மங்கலங்களை அளியுங்கள், கடவுள் அன்பே உருவான ரட்சகன், அளப்பரிய கருணை கொண்டவர். கடவுள் உங்களுக்கு உதவி செய்தால், நீங்கள் வளம் பெறுவீர்கள். கடவுள் மகத்தான வெற்றியை அளித்து, உங்களுக்கு உதவி செய்யட்டும், ஓ முகம்மதுவே.!”

ஒரு இனம் எப்படி அழியவேண்டும் என்பதை ஈவு இரக்கமில்லாத கொடுமைக்காரன் எப்படி அனுபவித்து வருணிப்பான்! கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பார்த்து விட்டு இதை படியுங்கள். இந்த வாசகம் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தில், கோட்டையின் மிக முக்கியமான இடத்தில் 1780ல் நடைபெற்ற போரின் நினைவாக பொறிக்கப்பட்டது. இந்த கல்வெட்டு 1795 ல் கண்டெடுக்கப்பட்டது.

“ஓ சர்வவல்லமை பொருந்திய இறைவா! விசுவாசிகள் அல்லாதவர்களின் உடலை ஒழித்து விடு! அவர்கள் இனத்தை சின்னாபின்னமாக்கு! அவர்கள் கால்களை தடுமாறச் செய்! அவர்கள் சபைகளை தூக்கியெறி! அவர்கள் நாட்டை மாற்று, அவர்களை வேரடி மண்ணோடு நிர்மூலமாக்கு! அவர்களுக்கு பிரியமானவர்களுக்கு மரணத்தை ஏற்படுத்து! உயிர் வாழும் வழிகளை அழித்து விடு! அவர்கள் வாழ்நாளை குறைத்து விடு! மரணம் அவர்களை நிழலைப் போலத் தொடரட்டும்! அவர்கள் உடலை நோய் பீடிக்குமாறு செய்! அவர்கள் கண்பார்வையை மங்கச் செய்!, அவர்கள் முகத்தில் கரியை பூசு (அவமானத்தை உரித்தாக்கு)”

இந்த ஸ்ரீரங்கபட்டினக் கோட்டையில் சில தங்கப் பதக்கங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன; அதில் ஒரு பக்கத்தில் பாரசீக மொழியில், :”ஆசிகளை நல்குவது கடவுள் “, என்றும், மறு பக்கத்தில் “வெற்றியும் படையெடுப்பும் இறைவனிடமிருந்தே வருகின்றன”. என்றும் பொறிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதிலிருந்து, கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு, மதமாற்றம் இதெல்லாம் அல்லாவின் ஆணைப்படி செய்தேன்! இஸ்லாத்தின் அடிப்படையே இந்த ஜிஹாத் என்ற கொலை வெறி என்பதை அரங்கேற்றிய திப்பு சுல்தானே ஒப்புக் கொண்டுவிட்டான் ஆனால் மைனாரிட்டிகளுக்கு ஷாம்பூ போடும் இடதுசாரிகள், இத்தாலி சாரிகள், கழகக் கண்மணிகள், மற்றும் அறிவைமட்டுமே தின்று உயிர் வாழும் அறிவுஜீவிகள் ஒத்துக்கொள்வார்களா?

இப்படி வெறியாட்டம் ஆடிய ரத்தக்காட்டேரிகள் ஆலயங்களை விட்டு வைத்திருப்பார்களா என்ன? ஆவணங்கள் என்ன சொல்கின்றன?

Mysore Gazetteer, சூறையாடும் திப்பு சுல்தானின் படை, தென்னிந்தியாவின் 8000த்திற்கும் மேற்பட்ட கோயில்களை அழித்ததாக கூறுகிறது. மலபார், கொச்சின் சமஸ்தானங்கள் தான் இந்த கொள்ளை மற்றும் நாச வேலையின் பெரும் பகுதியை ஏற்க வேண்டியிருந்தது என்று பதிவு செய்துள்ளது.

திரு கே.பி.பத்மநாப மேனோன் (K.P. Padmanabha memon) அவர்கள் எழுதிய History of Cochin, திரு ஏ.ஸ்ரீதர மேனோன் (A Sreedhara Menon) எழுதிய History of Keralaஆகிய நூல்கள், திப்புவால் தரைமட்டமாக்கப்பட்ட கோயில்களை பட்டியலிடுகின்றன.

மலையாள ஆண்டு, சிங்கம் 952, அதாவது ஆகஸ்ட் 1786ல், திப்புவின் படை பிரபலமான பெருமனம் கோயிலின் விக்ரகங்களை அழித்து, திரிசூர் மற்றும் கருவனூர் ஆறுகளுக்கு இடையே இருந்த அனைத்து கோயில்களையும் நாசம் செய்தது. “இரிஞ்சாலக்குடா, திருவஞ்சிக்குளம் கோயில்களும் திப்புவின் படையினரால், அசுத்தம் செய்யப்பட்டு நாசம் செய்யப்பட்டன.”

அவர்கள் சூறையாடி நாசம் செய்த பிரபலமான கோயில்களில் சில: த்ரிப்ராங்கோட், த்ரிச்செம்பரம், திருநாவாய், திருவன்னூர், கோழிக்கோடு தளி ஹேமாம்பிகா கோயில், பாலக்கோட்டில் உள்ள சமண கோயில், மம்மியூர், பரம்படலி, வெங்கிதாங்கு, பெம்மாயநாடு, திருவஞ்சிக்குளம், தெருமனம், திருசூரின் வடக்கநாதன் கோயில், பேலூர் சிவன் கோயில், ஸ்ரீ வெலியானட்டுக்கவா, வரக்கல், புது, கோவிந்தபுரம், கேரளாதீச்வரா, த்ரிகண்டியூர், சுகபுரம், ஆல்வன்சேரி தம்ரக்கால், ஆரநாடின் வெங்கார கோவில், ராமநாதக்கரா, அழிஞ்சாலம் இந்தியன்னூர், மன்னூர் நாராயண கன்னியார், மாடை வடுகுந்த சிவன் கோயில்.

கோயில்களை இடிப்பதை ஒரு இறை பணியாகக் கொண்டிருந்தான் திப்பு என்பதை சர்தார் பணிக்கைகர் தனது புத்தகமான Freedom Struggle ல் குறிப்பிடுகிறார்.

திப்பு சுல்தானின் சில தனிப்பட்ட நாட்குறிப்புகளின் படி, சிரக்கல் ராஜா அவனுக்கு 4 லட்சத்துக்கும் அதிகமான தங்கத்தையும் வெள்ளியையும் அளித்து, திப்புவின் படை உள்ளூர் ஹிந்துக் கோயில்களை அழிக்காமல் இருக்க வாக்குத்தர வேண்டினாராம். ஆனால், தனது இயல்புக்கு ஏற்றபடியே, “உலகமே எனக்கு அளிக்கப்பட்டாலும், நான் ஹிந்துக் கோயில்களை அழிக்காமல் விடுவதில்லை” என்று திப்பு பதில் அளித்தானாம்.

இப்படிப்பட்ட வன்கொடுமையாளனை மத நல்லிணக்கவாதியாக சித்தரித்து திப்புவின் வாள் (sword of Tippu Sulthan) என்ற தொலைக்காட்சித் தொடர் நம் நாட்டின் அரசு தொலைக்காட்சி நிறுவனமான தூர்தர்ஷனால் ஒளிபரப்பப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, திப்பு எப்படி அனைத்து மதத்தவரையும் அரவணைத்து ஆட்சி நடத்தினான் என்று சில அறிவு ஜீவிகள் கட்டுரைகளும், தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் பேட்டிகளும் கொடுத்து முஸ்லீம்கள் அருள் வேண்டி மண்டியிட்டனர். உண்மையிலேயே இந்துக்கள் மீது திப்பு மதிப்பு வைத்திருந்தானா? இதோ முனைவர். எம். கங்காதரன் மாத்ருபூமி வார இதழில் ஜனவரி 14-20, 1990ல் எழுதிய கட்டுரையின் ஒரு பகுதி

“திப்புவின் காலத்தில் மைசூரில் நிலவிய சமுதாய, சமய, அரசியல் நிலைகளை வைத்துப் பார்க்கும் போது, இது போன்றவற்றை தவிர்க்க முடியாது. ச்ருங்கேரி மடத்துக்கு கெட்ட ஆவிகளை விரட்ட நிதி உதவி கொடுக்கப்படுவது பற்றிய தகவலும், திப்பு சுல்தான் எழுதிய கடிதத்தில் தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இதுவே ஹிந்து சமயத்தை திப்பு மதித்தான் என்பதற்கு சான்றாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது.”

மேலும் திப்புவின் போலி மத சகிப்புத்தன்மையை வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டுகிறார் லூயிஸ் ரைஸ் (Lewis Rice)

ஸ்ரீரங்கப்பட்டினக் கோட்டைக்குள்ளே 2 ஹிந்துக் கோயில்களின் பூஜைகள் நடைபெற்று வந்தன, மற்ற கோயில்களின் சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. நிர்வாக விஷயங்களிலும் கூட இஸ்லாமியர்களுக்கு வெளிப்படையாக பாரபட்சம் காட்டப்பட்டது, குறிப்பாக வரிவிதிப்பு கொள்கையில். இஸ்லாமியர்கள் அனைத்து வரிகளிலிருந்தும் விலக்கு பெற்றிருந்தார்கள். இஸ்லாத்தை தழுவியவர்களுக்கும் இந்த சலுகை நீட்டிக்கப்பட்டது என்கிறார் கோபால் ராவ். வேலை வாய்ப்பு விஷயத்தில், ஹிந்துக்கள் முடிந்த வரை விலக்கி வைக்கப்பட்டார்கள். திப்பு சுல்தானின் மொத்த 16 ஆண்டுகால ஆட்சிக் காலத்தில், முக்கியமான பதவி வகித்த ஒரே ஹிந்து அதிகாரி பூர்ணைய்யா தான்.

இந்த திப்பு மற்றும் ஹைதர் அலியின் கொடுமைகளும், கோர தாண்டவங்களும் இன்றளவும் கூட கேரள மக்களின் மனதில் ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. சுல்தான்களின் காலத்திலும் சரி, சுதந்திரப் போராட்ட காலத்திலும் சரி, மதமாறிய முஸ்லீம்கள், எல்லைதாண்டிய இஸ்லாமிய விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர் என்ற செய்தியை நாடறிந்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரரும், மூத்த காங்கிரஸ் தலைவருமான திரு. கே.மாதவன் நாயர் எப்படி பதிவு செய்கிறார்? இதோ அந்தப் பதிவு…

“கொடூரமான மாப்பிள்ளை லஹலா (1921ல் மலபாரில் நடந்த கிலாஃபத் கலவரத்தின்) தோற்றுவாயை, திப்பு சுல்தான் நிகழ்த்திய படயோட்டக்கலத்தின் பரவலான, கட்டாயமான மதமாற்றம் மற்றும் கொடுமைகளின் பின் விளைவுகளில் காண முடியும்.”

இந்திய வரலாறு! ஏன், உலக வரலாற்றிலேயே நாகரீகமான எந்த சமுதாயமும் வெட்கித் தலை குனியும் அளவுக்கு அரங்கேறிய மாப்பிளா கலகத்தின் தோற்றுவாய் என்று சுமார் 150 ஆண்டுகளுக்குப் பின் மனதில் நீங்கா இடம் பிடிக்கும் அளவுக்கு மேற்கோள் காட்டப்பட்ட கொடுமை எப்படி இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். இந்த கொலைகார, கொள்ளைக்கார, காட்டுமிராண்டிகளுக்கு முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்த பாரியின் மண்ணிலும், மயிலுக்குப் போர்வை தந்த பேகனின் மண்ணிலும்.அறம் வளர்த்த ஒளவையும் வள்ளுவனும் வாழ்ந்த மண்ணில் மணிமண்டபமா?

சங்க இலக்கியமான புறநானூறு பெருங்குற்றங்களாக எவைகளை சுட்டிக் காட்டுகிறது?

ஆன்முலை யறுத்த வறனி லோர்க்கும்

மாணிழை மகளிர் கருச்சிதைத் தோர்க்கும்

பார்பார்த் தப்பிய கொடுமை யோர்க்கும்

வடுவாய் முழுங்கிற் கழுவாயு முளவென

நிலம்புடை பெயர்வ கொடுமை யோர்க்கும்

செய்தி கொன்றோர்க்குய்தி யில்லென

புறநானூறு (34 : 1-6)

நன்றி மறப்பது தான் பெரிய குற்றம் என்பதை சொல்ல, மகா பாதகங்கள் வரிசைப்படுத்தப் பட்டுள்ளது. காறாம் பசுவின் மடுவை அறுத்தல், வேத அந்தணரை கொலை செய்தல் மற்றும் கர்ப்பிணிப் பெண்ணின் கருவைச் சிதைத்தல் சங்கத் தமிழர்களால் மகா பாதகங்களாக கருதப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பெரும் குற்றங்கள் அனைத்தையும் செய்த ஈனப் பிறவிகளுக்கு, தமிழ்தாய் சிலையும், வள்ளுவர் சிலையும் வைத்து, நான் தான் ‘ஒரிஜினல்’ தமிழன் என்று மார்தட்டும் தமிழர்கள் மணிமண்டபம் எழுப்பப் போகிறார்களாம்! முஸ்லீம் ஓட்டுக்காக இந்த மானங்கெட்ட பிழைப்பு தேவைதானா? தமிழர்களை இகழ்ந்துவிட்டான் என்பதற்காக, கனக விஜயரை வெற்றிகொண்டு இமயத்திலிருந்து கல்லெடுத்துவந்து கண்ணகிக்கு ஆலயம் அமைத்த நாடு, ரத்த வெறி பிடித்து, நம் நாட்டை சூறையாடி, தாய்மார்களை கற்பழித்து, ஆலயங்களை இடித்து, நம் பண்பாட்டை சிதைத்த காட்டுமிராண்டிகளுக்கு மணிமண்டபம் அமைப்பதை வேடிக்கை பார்க்கலாமா?